"eo" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ás peoniáceas.

2. Planta da familia das peoniáceas.

3. Familia de plantas herbáceas perennes, da orde dos dileniais, que se caracteriza por posuír follas e flores grandes, estas últimas solitarias, terminais e actinomorfas. O froito é de tipo polifolículo. Esta familia está constituída por un único xénero, Paeonia, de distribución fundamentamente euroasiática.

PERSOEIRO

Escultor. Probablemente orixinario de Tracia, traballou en Delfos e en Olimpia, onde fixo a estatua de Níkē para o templo de Zeus, e puido intervir na decoración do friso do templo de Atenea Níkē na Acrópole de Atenas.

1. Que é máis malo ca outro en condición ou calidade.

2. Que ou quen é o máis malo ou o de menos calidade.

3. Máis mal.

CIDADES

Cidade do estado de Illinois, EE UU, situada nas ribeiras do río homónimo (113.983 h [estim 1992]). É unha rexión de grande riqueza agrícola e hulleira, porto fluvial e centro industrial con industrias químicas, alimentarias, petroleiras, siderúrxicas e de material para a construción.

PERSOEIRO

Escritor. Membro do grupo OuLiPo (Ouvroir de Littérature Potentielle), utilizou as matemáticas, a lóxica e o xadrez para facer as súas composicións e destacou polos seus palíndromos. Da súa obra, en que procura solucións a problemas formais, cómpre salientar Les choses (1965, Premio Renaudot), La disparition (1969), Les revenentes (1972), La boutique obscure (1973), Je me souviens (1978), La vie, model de emploi (1978, Premio Médicis) e La clôture (1980).

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como Mateo de Lecce, formouse en Roma cos seguidores de Miguel Anxo, e tomou como referencias a C. Salvati e T. Zucari. En 1590 divulgou o manierismo en Lima. Traballou en Malta e Sevilla, onde se conserva a súa obra San Cristóforo (1584).

GALICIA

Poetisa. Na súa obra reflicte algúns temas como a vida, a familia, a natureza e a amizade, sempre desde un punto de vista próximo á relixión. Colaboradora de El Álbum de la Caridad, El Almanaque Gallego e El Ángel del Hogar, escribiu Cantos de la infancia (1865), con prólogo de Manuel Murguía; Devocionario infantil (1867), dedicado ao príncipe de Asturias Afonso XII; e Horas perdidas (1874), en que inclúe diversas composicións de temática relixiosa. Foi galardoada con accésit en diversos certames literarios de Lleida e co loureiro de ouro nos Xogos Florais de Zaragoza (1874).

PERSOEIRO

Político. Formouse en Santiago de Compostela e foi alcalde da Coruña. Publicou El primer almirante de Castilla (1868) e Viaje a Egipto, Palestina y otros países de Oriente (1882-1883).

1. Pel delgada de ovella, cabra ou asno, sometida só a pelado, secado, desengraxamento e alisamento, translúcida ou opaca, que permite escribir nela e que pode ser impresa ou empregada en encadernación.

2. Documento escrito sobre pergameo. O nome provén da cidade de Pérgamo, en Asia Menor. Segundo o animal do que procedese a pel, a maneira de preparala e a calidade, recibía diferentes nomes, como vitelino (vitela), caprino e ovino.

3. papel pergamiño.