"An" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Tebas ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Tebas.

3. Ciclo composto por unha serie de mitos que os autores clásicos introduciron nos xéneros épico e tráxico. A orixe do ciclo remóntase a Cadmo, fundador de Tebas, e está formado por funestos sucesos acontecidos na casa real, aínda que o episodio máis representativo é o do rei tebano Edipo, fillo de Laio e Iocasta. Desde el, unha antiga maldición transmitirase aos seus descendentes, especialmente a Antígona. Destacan as obras de tres grandes autores tráxicos gregos: Edipo Rey (425? a C), Edipo en Colono e Antígona (442? a C), de Sófocles; Os sete contra Tebas (467 a C), de Esquilo; e As fenicias, de Eurípides. Na súa obra O nacemento da traxedia a partir do espírito da música (1872), Nietzsche considera a Edipo a figura máis desgraciada da traxedia grega. Este mito tamén foi adaptado ao mundo da música, como os temas “The End”, escrita por Jim Morrison, líder de The Doors, e “King of pain” de The Police. Na súa referencia á literatura tamén...

4. Lexión romana que, convertida ao cristianismo, sufriu martirio no s III en Agaunum (Helvecia) e da que formaba parte san Mauricio.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Tomiño. Pertenceu a un mosteiro de monxas beneditinas que existía no s XII. Consérvase a igrexa románica cunha soa nave e ábsida rectangulares. A nave cóbrese cunha falsa bóveda de madeira e a ábsida cunha bóveda de canón de cachotaría. No interior destacan os capiteis historiados do arco triunfal. De época románica destaca a portada abucinada con catro arquivoltas e tímpano liso.

1. Persoa que ten por oficio tecer ou facer tecidos para pezas de roupa.

2. lagarteiro peneireiro.

1. Relativo ou pertencente aos tectibranquios.

2. Gasterópodo da antiga orde dos tectibranquios.

3. Antiga orde de gasterópodos, da subclase dos opistobranquios, coas branquias situadas no lado dereito da cavidade paleal e cunha cuncha, externa ou ben recuberta por manto.

PERSOEIRO

Mártir. O seu prometido, Tamiris, acusouna de cristiá e foi sometida a tormento, pero non morreu e seguiu a san Paulo. Encerrouse nunha cova en Miriamlik (Armenia) e cando ía ser ultraxada de novo, orou pedindo permanecer pura. A cova derrubouse e deixou o seu brazo ao descuberto, que foi trasladado a Armenia para darlle sepultura e rendirlle culto. Iconograficamente representouse como unha moza con longa cabeleira, vestida con túnica, palio e coroa real. Leva unha palma e un brazo que sostén na man dereita, como atributo persoal. A súa festividade celébrase o 23 de setembro, aínda que tras o Concilio Vaticano II eliminouse do calendario litúrxico universal.

CAPITAIS

Capital de Irán e do ostān homónimo (6.758.845 h [1996]). Situada no altiplano iraniano, é unha encrucillada de comunicacións entre o Mediterráneo e Oriente. Ten industria téxtil (la e algodón), tabaco, montaxe de automóbiles, cemento, vidro, coiro e calzado e unha gran refinaría de petróleo. É o centro económico e cultural do país. A primeira noticia que aparece no Fars-Namí (s XII), fala dun arrabalde de al-Ravy (Rages). En 1220, coa caída das cidades veciñas a mans dos mongois comezou unha existencia autónoma. A época de gran desenvolvemento iniciouse durante a dinastía safávida e quedou consolidada ao ser constituída como capital de Persia polo qajarita Ā ḡ ā Mu ḥ ammad Khan en 1786. Destacan a mesquita Sipāhsalār (s XIX) e o palacio real de Gulistan, coñecido como trono dos pavos.

GOLFOS

Golfo de México, situado na costa S do istmo homónimo, entre os estados de Oaxaca e Chiapas. Esténdese desde Puerto Ángel ata a fronteira con Guatemala.

GALICIA

Médico e político. Foi un innovador no campo das operacións, da difusión das novas metodoloxías biomédicas e da divulgación médica. Foi reitor da Universidade de Santiago de Compostela (1893-1896 e 1898-1900), militou no Partido Liberal e foi senador pola Universidade de Santiago de Compostela (1886-1899). Foi membro e presidente (1870-1871) da Real Sociedad Económica de Amigos del País de Santiago. Escribiu La terapéutica que se impone (1899).

GALICIA

Músico militar e compositor. Autor de numerosas composicións para instrumentos de pulso e puga, das súas pezas musicais destacan a zarzuela Amor na cume, estreada en 1925 no Círculo de las Artes de Lugo, e a rapsodia Unha festa na aldea, en que trata temas populares galegos.

GALICIA

Político e docente. Catedrático de Instituto de Lingua e Literatura Española, foi director do Instituto Femenino de Ferrol (1975-1982) e presidente do Ateneo de Ferrol (1980-1982). Foi deputado do PSOE pola Coruña, representante español na Asemblea Parlamentaria da OTAN, director dos Servicios de Alta Inspección do Estado do Ministerio de Educación en Galicia e secretario xeral do PSOE de Ferrol.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Bóveda baixo a advocación de santa Baia.

PERSOEIRO

Escritor flamengo. Fundador do Instituto Superior de Arte Dramática, que co tempo adoptou o seu nome, comezou a súa produción cun poemario, Verzen (1900). Escribiu dramas teatrais, como De vertraagde film (O filme retardado, 1922); e novelas, como María Speermalie (1940).

PERSOEIRO

Adestrador de balonmán. Coñecido como Fran Teixeira, iniciou a súa andaina no S.A. Ceuti (1981-1982), no Santa Cristina (1982-1983), no B. M. Lalín (1983-1985) e no Círculo Mercantil de Vigo (1985-1989). Posteriormente adestrou os equipos S. D. Teucro (1989-1996), B. M. Chapela (1996-1999) e Pilotes Posada Octavio (1999-2002). Desde 2003 adestrou o Sporting Clube de Portugal. Recibiu o Premio de Mellor Adestrador Galego (1996, 1999 e 2000) e a Medalla de Oro al Mérito da Real Federación Española de Balonmano.

GALICIA

Politicólogo e sociólogo. Foi xefe do Servizo de Publicacións do Parlamento de Galicia, do Gabinete Técnico da presidencia da Xunta Preautonómica, do Gabinete da Presidencia do Parlamento, e dos Servizos Técnicos do Parlamento de Galicia, e deputado autonómico (1981-1985). Publicou Autonomías e Constitución: notas para un debate estatutario galego (1978) e O Parlamento de Galicia (1988).