"Bo" (Contén)

1. de despoboar ou despoboarse.

2. Lugar que non está poboado.

1. Acción e efecto de despoboar ou despoboarse.

2. Diminución da poboación dun territorio concreto, que pode deberse a un desprazamento emigratorio cara a outros lugares ou a un incremento maior das defuncións respecto aos nacementos, con implicacións negativas directas no desenvolvemento económico desa área.

1. 1. Deixar un lugar sen poboación ou con moita menos da que tiña.

   2. Deixar un terreo sen árbores ou arbustos.

2. 1. Reducirse a poboación dun lugar ou quedar sen habitantes.

   2. Quedar un terreo sen árbores ou sen arbustos.

PERSOEIRO

Poeta, tradutor e filólogo. Foi o autor dos volumes de poesía Margitszigeti elégia (Elexía da illa de Santa Margarida, 1945) e Jövendö tükre (Espello do futuro, 1954). Así mesmo, destacan as súas versións da Ilíada e da Odisea, o drama en verso Odüsszeusz szerelmei (Os amores de Ulises, 1961) e varios ensaios sobre a antigüidade grecorromana.

1. Relativo ou pertencente ao diabo.

2. Que actúa con instinto perverso.

3. Que presenta gran complicación ou dificultade.

GALICIA

Pintor, ilustrador, cartelista, escenógrafo, muralista, decorador, poeta e escritor. Irmán de Dolores, Indalecio e Ramiro Díaz Baliño e pai de Isaac Díaz Pardo, viviu na Coruña e en 1905, pensionado pola Deputación da Coruña, trasladouse a Madrid, pero ao non chegar a axuda prometida traballou nun taller de escenografía e regresou á Coruña onde ingresou na Escola de Artes e Oficios. En 1908 fixo unha nova viaxe a Madrid e, contratado polo ministerio de Gracia e Xustiza, estudiou escenografía. Traballou coa compañía lírica de Vives, Lleó y Güell e viaxou por España e Europa. En 1909 presentouse á Exposición Regional de Santiago de Compostela cuns bosquexos escenográficos cos que acadou a Medalla de Ouro. Foi delineante interino de obras provinciais da Deputación da Coruña (1910-1920). En 1916 iniciou a súa relación profesional con Isaac Fraga e en 1920 trasladouse a Santiago de Compostela onde estableceu o taller de escenografía da Empresa de Espectáculos Fraga (1920-1924) coa que se trasladou...

PERSOEIRO

Franciscano. Vicedirector do xornal El Eco Franciscano e director da revista Ciencia y Virtud. Director das escolas franciscanas de Afonso XIII en Tánxer, publicou, entre outras obras, Compendio de la geografía físico-política de Marruecos (1912) e Historia de Tánger durante la dominación portuguesa (1932).

1. Aplícase ao composto que contén dous grupos carboxilo na molécula.

2. Ácido que posúe dúas funcións carboxílicas na molécula. Cando os dous grupos carboxílicos están suficientemente próximos, o efecto indutivo que se exerce fai que a forza dun ácido dicarboxílico sexa máis grande da que cabería esperar da suma das dúas funcións carboxilas.

GALICIA

Crego. Cursou estudios nos seminarios menor e maior de Santiago de Compostela. Foi ordenado sacerdote o 13 de agosto de 1961. Ampliou os seus estudios eclesiásticos na Universidad Pontificia de Salamanca. Licenciouse en Ciencias Exactas pola Universidade de Santiago de Compostela. Principiou o seu labor apostólico como coadxutor na parroquia urbana de San Xosé da Coruña. Despois incorporouse ao profesorado do seminario menor de Santiago. Foi nomeado pro-vicario xeral da arquidiocese compostelá e, en 1983, cóengo da SAMI Catedral de Santiago. O 1 de setembro de 1984 foi nomeado bispo de Osma-Soria. O 14 de maio de 1987 publicouse a súa designación como bispo de Ourense, diocese da que tomou posesión solemne o 27 de xuño seguinte. O 7 de xuño de 1996 converteuse en bispo de Tui-Vigo. Tomou posesión da diocese na catedral de Tui, o 14 de xullo de 1996, e o 19 de xullo fixo a súa entrada na concatedral de Santa María de Vigo.

DEPARTAMENTOS

Departamento de Costa de Marfil (3.610 km2; 141.968 h [1988]). A capital é Dimbokro (31.073 h [1988]).