"An" (Contén)

PERSOEIRO

Escultor. Coñecido como o Vello, estivo activo en Castela e, a partir de 1557, en Sevilla. A súa obra, influída pola de Miguel Anxo, a través de Alonso Berruguete, incidiu no manierismo. Destacan as súas esculturas para a catedral de Toledo (1552-1553), o retablo maior da catedral de Sevilla (1562) e a portada do Hospital de la Sangre (1564).

GALICIA

Xornalista e poeta. Colaborou en varias publicacións de Mondoñedo e Bos Aires e formou parte da comisión para a fundación do Centro Gallego (1912). Fundou (1905) e dirixiu a revista Galicia, revista regional de ciencia, información, literatura, arte e protección e publicou Memorias de Mondoñedo (1904), en que se mesturan descricións da vila con poesía. Os seus poemas foron editados postumamente co título Do noso Lar (1923).

GALICIA

Arquitecto. Formouse na Escuela Superior de Arquitectura de Madrid (1896). En 1899 gañou o concurso do balneario da Toxa, hoxe desaparecido, cuxa construción se realizou en 1905. En 1907 iniciou a construción do Centro Galego da Habana. Foi arquitecto municipal e do bispado de Ourense. Realizou unha obra de características modernistas e eclécticas, da que destacan, entre outros, o desaparecido edificio do Garaxe Hispanoamericano no Paseo; a vivenda de M. Feijoo en Ceano Rivas; o palco da música da Alameda, o quiosco da Sociedad Recreativa La Peña, o Asilo Santamarina-Temes do Santo Anxo, a Caixa de Aforros Provincial e a delegación de Defensa.

GALICIA

Historiador e escritor. Catedrático de Lingua e Literatura Galegas, foi o impulsor do Arquivo Sonoro de Galicia, onde coordinou edicións de arquivos sonoros de Álvaro Cunqueiro, Ramón Cabanillas, Celso E. Ferreiro ou Xoaquín Lorenzo, entre outros proxectos, e participou nas actividades do grupo Marcelo Macías do Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense e na Fundación Otero Pedrayo. Publicou diversos artigos sobre arqueoloxía, historia local e emigración en Boletín Auriense e Raigame, e traduciu ao galego O marabilloso mago de Oz (1994), de L. Frank Baum. É autor da biografía Xoaquín Lorenzo Fernández “Xocas” (2004).

GALICIA

Pintor e ilustrador. Cultivou principalmente a paisaxe, sobre todo a urbana, de carácter realista. Como ilustrador, destaca o seu traballo no libro Vigo sentimental, de F. Fernández del Riego, onde reflectiu recunchos e edificios da cidade e retratos de persoeiros de todos os tempos.

PERSOEIRO

Pintor italiano. Coñecido como Tiziano, formouse en Venecia nos obradoiros de S. Zucato, dos Bellini e de Giorgione, que lle influíu nos frescos da Scuola del Santo de Padua (1511). En 1516 foi nomeado pintor oficial da República de Venecia e pintou Amor Sacro e Amor Profano. Cultivou o naturalismo cunha cor de gran forza plástica e moita audacia compositiva, en obras como a Pala Pesaro (1526), na que plasmou o drama humano a través de monumentais estruturas figurativas e da utilización da luz contrastada, ao tempo que renovou a iconografía mitolóxica con Baccanàle (1518?). Desde 1530 visitou as cortes de Ferrara, Mantua e Urbino, onde conectou coa corrente manierista. En Boloña coñeceu (1533) a Carlos V, que o nomeou pintor de cámara. Autor de retratos de personaxes ilustres como Francesco Maria della Rovere (1536-1538), a súa produción deste período caracterizouse polo refinamento e a suntuosidade (Venere di Urbino, 1538)...

1. Calidade de veciño.

2. ínculo que une os veciños dun termo municipal pola comunidade de intereses, dereitos outorgados ao concello e deberes impostos polas leis. A condición de veciño permite estar empadroado.

3. Conxunto de persoas que viven nun mesmo edificio, barrio ou poboación.

4. Conxunto de lugares próximos a aquel do que se fala.

1. Que ten moita idade.

2. Que é experimentado e sabido.

GALICIA

Pintor. Nas súas obras primaron os escenarios arquitectónicos en detrimento das figuras, empequenecidas e sometidas ao marco. Tocou temas alegóricos (As catro estacións), costumistas (A Alsaciana), paisaxistas (Vista da Graña), relixiosos (A Visitación) ou históricos (A morte de Cómodo).

GALICIA

Escritor. Coñecido como Francisco de Fientosa, estudou filosofía e letras na Universidad Central de Madrid. Da súa obra destacan Lendas (1931), Triángulo isósceles (1934) e El alba del quechemarín (1935).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Las Palmas, Canarias, situado no sector N da illa de Gran Canaria (6.979 h [2001]). A súa economía é agropecuaria.

GALICIA

Escritora, condesa de Espoz y Mina. Acolleu nos salóns da súa casa da ; Coruña aos liberais que conspiraban contra Ramón María Narváez. Con Concepción Arenal, cofundou un padroado de señoras para a visita e o ensino dos presos e foi unha das organizadoras dos Xogos Florais de Galicia celebrados na Coruña. Publicou Memorias del general Espoz y Mina (1850-1852), en cinco volumes; e Historia interior del Palacio (1841-1843), que deixou manuscrito e que se publicou en 1910.

GALICIA

Actor, profesor e director teatral. Formado no Institut del Teatre de Barcelona, participou nos espectáculos Romería ás Covas do Demo (1969) e Macbeth (1975), con Teatro Circo; e dirixiu A boda de Esganarello (1981) e Para que queredes un poeta vivo (1984), da Escola Dramática Galega, da que foi cofundador.

PERSOEIRO

Xornalista. Decano do Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia desde maio de 2004. Licenciado en Ciencias da Información en Barcelona, comezou en La Voz de Galicia e na CRTVG (1986), medio no que estivo na sección de deportes, informativos (1988-1991) e xornalismo parlamentario (1991-2002). Dirixiu o programa Parlamento (1996).

1. Relativo ou pertencente ao veganismo.

2. Persoa que adoptou o veganismo.

GALICIA

Lingüista. Catedrático de Lingua Castelá na Universidade de Santiago de Compostela (2002), foi fundador da revista Moenia. Revista lucense de lingüística e literatura, da que é codirector, e dirixe as coleccións de libros Lucus-Lingua, Lingüística e Grammaton e Logophiles. Como autor publicou Condicionales, concesivas y modo verbal en español (1992), La forma verbal española cantara en su diacronía (1996), Estudios de morfosintaxis verbal española (2002) e El subsistema vocálico español (2002); e como editor destacan La descripción del verbo español (1990), Estudios lingüísticos (1998), Da morfoloxía ao dicionario. Estudios de lingüística galega (2001), Léxico y Gramática (2002) e Gramática e léxico em sincronia e diacronia. Um contributo da lingüística portuguesa (2003).

GALICIA

Historiador. Profesor de historia contemporánea na Universidade da Coruña, especializouse en temas de historia social de Galicia. Das súas obras destacan A sociedade galega da Restauración na obra de Pardo Bazán (1875-1900) (1987), Agitacións campesinas na Galiza do século XIX (1995), Galiza na II República (2000) e O agrarismo galego (2002).

PERSOEIRO

Político, VIII condestable de Castela, II duque de Frías (1512), IV conde de Haro e cabaleiro do Toisón de Ouro. Durante o conflito das Comunidades de Castela, formou parte do Consello de Rexencia e levou á aristocracia a secundar a causa real. Venceu os comuneiros en Villalar e os franceses en Logroño e Hondarribia.