"Bo" (Contén)

1. Acción de emboutar ou emboutarse.

2. Substancia que mancha ou desloce.

1. Cubrir algo ou alguén cunha substancia que mancha.

2. Saturar a pedra do muíño o gran que se moe, impedindo o seu movemento.

3. Cubrir ou tapar con bouta a eira, os cortizos, as fendas da boca do forno ou os buratos das colmeas.

4. Cubrirse dunha substancia que mancha.

5. Interromperse o movemento do muíño pola acumulación de fariña na moa.

1. Meter o gando ou os cans de caza na bouza.

2. Provocar unha pelexa.

3. Meterse na bouza.

1. Colocar o bozo aos animais para impedir que traben.

2. Cubrir a parte inferior da cara cunha peza de vestir ou outra tela.

3. Disimular ou ocultar o que se pensa.

4. Cubrir o rostro pola parte inferior ata os ollos.

1. Peza de vestir ou parte dela coa que se cobre o rostro.

2. Parte das sabas que sobresae e se dobra por riba das mantas na cabeceira, de xeito que queda en contacto coa cara.

3. Aparello de diversos materiais, como corda ou arame, que se coloca no fociño dos animais e lles impide trabar ou comer.

4. Disimulo intencionado ou ocultación de algo que se di.

1. de enarborar.

2. Aplícase á bandeira que está ondeante.

3. Conxunto de pezas de madeira ensambladas que forman a armadura dunha bóveda ou dunha lanterna.

1. Levantar en alto unha bandeira, unha insignia, un estandarte ou outro elemento para que se vexa ben ou como símbolo de algo.

2. Levantar en alto unha arma en sinal de ameaza.

1. de encebolar.

2. Aplícase ao guiso de calquera vianda que se prepara con moita cebola.

PERSOEIRO

Conde de Besançon e de Portugal, fillo do duque Enrique de Borgoña. Acudiu á Península Ibérica xunto con outros cruzados francos e normandos para participar nas loitas de Afonso VI de Castela contra os almorábides. Destacou nas conquistas de Coimbra, Santarém e Toledo (1085) e, en recoñecemento polas súas actuacións, recibiu a man de Tareixa (1095), filla ilexítima do monarca, e como dote os territorios comprendidos entre os ríos Miño e Texo, baixo a modalidade de iure hereditario. En 1097 converteuse en conde de Portugal e, baixo o seu goberno, o territorio adquiriu un carácter autónomo. Obtivo de Roma a elevación de Braga a sé do arcebispado. Enfrontouse cos almorábides que lle arrebataron Lisboa (1094) e Santarém (1111). Ao morrer Afonso VI (1109) aproveitou as loitas dinásticas no reinado de Urraca de Castela e León e declarouse soberano independente. Apoiou a raíña contra Afonso I o Batallador, aspirante ao trono, pero tratando de asegurar a independencia do seu condado....

1. Acción e efecto de entaboar.

2. 1. Conxunto de elementos arquitectónicos horizontais que coroan un edificio de estilo clásico. Os elementos que o forman, arquitrabe, friso e cornixa, varían, o mesmo que a súa proporción, segundo a orde arquitectónica empregada. No caso das ordes superpostas, os entaboamentos intermedios só están formados por arquitrabe e friso, e o superior ten os tres elementos cun tamaño proporcional ao edificio completo.

   2. Estrutura horizontal composta por molduras que serve de remate a columnas, pilastras, piares ou a un edificio.

   3. Remate dun edificio.