"AP" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor grego. Aínda sendo o máis famoso pintor da época clásica, non se conservan orixinais seus; coñécese a súa obra polas descricións de autores antigos e algunhas copias pompeianas das súas obras, polas que se sabe que destacaba no tratamento dos efectos da cor.

1. Transmitir unha enfermidade por contaxio.

2. Pegarse a comida á tarteira.

1. Designar a alguén polo seu apelido.

2. Ter un determinado apelido.

1. Cousa unida, xuntada a outra da que é como unha parte accesoria, subsidaria, como unha prolongación.

2. 1. Proxección do corpo dun animal, que queda unida a unha parte máis robusta do corpo. Adoita ter forma alongada, aínda que é distinta segundo a función que realiza. Moitos animais teñen un número par e en posición simétrica, bilateralmente: nos artrópodos e anélidos acostuma haber un par en cada segmento (antenas, patas, etc).

   2. apéndice caudal

      Prolongación da columna vertebral en forma de cauda.

   3. apéndice vermiforme

      Apéndice intestinal da maioría dos primates e dos rilladores, situado ao fondo do intestino cego do que constitúe unha prolongación de forma tubular e sinosa, pechado no seu extremo distal. Pola súa situación chámase tamén apéndice cecal. No home non ten ningunha función específica destacable. Ten de 4 a 8 mm de diámetro e uns 8 cm de lonxitude. Se se converte en foco dunha infección bacteriana, provoca a apendicite.

3. Parte que se engade ao final dunha obra.

PUBLICACIÓNS

Publicación de Santiago de carácter irregular da que saíron 18 números entre novembro e decembro de 1808.

1. Urocordado da clase das apendicularias.

2. Clase de urocordados formada por individuos peláxicos de pequenas dimensións, de 2 a 30 mm, e de forma ovoide. Teñen o corpo transparente e unha cola longa, que persiste toda a vida e que contén o notocordio. Son os únicos urocordados que conservan o notocordio en estado adulto (perennicordados). Forman parte do plancto dos mares temperados e cálidos. Os xéneros principais son o Oikopleura (cosmopolita), Fritillaria e Appendicularia (frecuentes no Mediterráneo e o Atlántico) e Kowalevskaia (carente de cor).

1. Relativo ou pertencente aos Apeninos.

2. Cultura prehistórica localizada ao longo do cordal dos Apeninos, que ocupa boa parte da Península Itálica, da Época do Bronce medio e recente (1400-1100 a C). Constituía unha sociedade agropecuaria caracterizada por poboacións de urbanismo de cabanas circulares e necrópoles de sepulcros en foxas e covas artificiais. A súa derradeira fase denomínase ‘subapenínica’. Será un dos alicerces da cultura etrusca.

CORDILLEIRAS

Cordilleira produto do dobramento alpino que atravesa Italia de NO a SL e en forma de columna vertebral. Enlaza ao N cos Alpes Marítimos e ao S coa cadea do Atlas, mediando o arco siciliano (1.500 km de lonxitude e 150 km de anchura máxima). Os Apeninos están constituídos sobre todo por rochas sedimentarias do Triásico, do Xurásico, do Cretácico, do Eoceno e do Mioceno, igual ca as áreas externas dos Alpes. Presentan actividade volcánica (os volcáns Strómboli e Vulcano, nas illas Eolias; Vesubio en Nápoles) e sísmica. Polo N os Apeninos esténdense pola Liguria e forman os Alpes Ligures; os Apeninos Centrais teñen o pico máis alto de Italia, o Gran Sasso (2.914 m); nos Apeninos Meridionais cabe destacar os Monti del Matese e o Monte-Miletto (2.050 m). Non ten xacementos minerais importantes, pero si un considerable número de fontes termais e frías.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida na Coruña o 23 de xuño de 1975 e subtitulada como “Delegación en La Coruña de la Agencia de Prensa Popular A.P.E.P. miembro del Frente Revolucionario Antifascista y Patriota (F.R.A.P.)”, na que se incluía un monográfico sobre mariscadoras, con mapas e fotos.

1. Acto consciente de recoñecer o obxecto percibido. A distinción entre apercepción e percepción foi establecida por Leibniz, quen afirmou que existen percepcións vagas que non eran obxecto de reflexión; recollendo esta diferencia, introduciu a denominación apercepción para designar as percepcións acompañadas de consciencia.

2. Proceso polo que son actualizadas as lembranzas desencadeadas por unha percepción, completándoa e mesmo deformándoa. A esaxeración patolóxica da apercepción toma o nome de alucinación aperceptiva.