"Ava" (Contén)

PERSOEIRO

Compositor e musicólogo. Director e profesor do Conservatorio de Madrid, foi autor de música relixiosa, instrumental e dramática. Da súa produción destaca a obra didáctica Método completo de solfeo (1846) e a antoloxía de música relixiosa española titulada La Lira Sacro-Hispana.

PERSOEIRO

Escritor. Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidad de Granada e doutor cunha tese sobre historia medieval (1983). Destacado historiador, ensaísta, tradutor e colaborador en revistas especializadas e prensa. Da súa produción sobresae En busca del unicornio (Premio Planeta 1987), Statio Orbis (1995), Amor y sexo en la antigua Grecia (1997), Tumbaollas y hambrientos (1998), Señorita (Premio Fernando Lara 1998 e Premio Andalucía de la Crítica 1999) e Escuela y prisiones de Vicentito González (2000). En 1989 recibiu a Medalla de Prata de Andalucía.

PERSOEIRO

Militar e político. Vicerrei de Nova Granada (1740-1748), defendeu Cartagena de Indias do asedio da armada británica (1741), feito que lle valeu o título de marqués da Real Defensa. Tralo seu regreso a España, foi capitán xeneral de Andalucía (1750), director de infantería (1750-1753) e secretario de guerra (1754-1759).

1. Lavar lixeira e superficialmente algo sen aclaralo ben.

2. Quitar a cor ou a substancia a algo, especialmente á comida.

1. Exostose que se forma na rexión da xuntura tarsal das extremidades posteriores dos cabalos e que lles impide o movemento da parte inferior destas.

2. Cuarto ou casa grande mal conservada.

3. Moble grande e desproporcionado.

4. Terreo de cultivo grande, de mala calidade ou ruín.

5. Persoa moi alta, xeralmente sen garbo ou elegancia.

6. Persoa ou animal pouco xeitoso ou desproporcionado.

7. Xesto ou xeito propio dunha persoa pouco equilibrada.

8. Cousa sen ningún xeito ou forma.

PERSOEIRO

Pintor. Formouse co seu pai, o pintor e gravador Josep Espinós (1721-1792). Pertenceu á Fábrica dos Cinco Gremios de Madrid e foi director da Escola de Flors i Ornats de València dende 1784. Especializado na pintura de flores, os seus lenzos serviron de modelo para deseños de sedas e pequenas táboas. A súa obra evolucionou dun colorido fino e unha modelaxe suave a unha pintura vigorosa e rica en cor e empaste.

1. Calidade de extravagante.

2. Cousa ou feito que chama a atención pola súa rareza.

PERSOEIRO

Pintor. Formouse en París con R. A. Houasse e en 1695 obtivo o Prix de Rome que lle permitiu residir en Italia durante cinco anos. Viviu en España, onde copiou as obras das coleccións reais. En 1704 ingresou na Académie Royale de Peinture et de Sculpture coa obra España ofrecéndolle a coroa ao duque de Anjou.

CIDADES

Cidade da provincia de Agrigento, situada na illa de Sicilia, Italia (31.995 h [1991]). As principais actividades económicas están relacionadas coa minería. De orixe prehistórica, converteuse no s VII a C nun posto militar grego de importancia estratéxica. Trala dominación romana sufriu a ocupación musulmá (827-1072) e a normanda, durante a que se desenvolveu o feudalismo. Do seu patrimonio cultural destacan a necrópole de Rocca Stefano, a vila romana do distrito Conrada Saraceno e o castelo de Chiaramonte (1270).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de València, Comunitat Valenciana, situado na marxe dereita do río Xúquer (1.726 h [1996]). A agricultura de regadío e a industria (plásticos) son as principais actividades económicas. Habitada por mouriscos, pertenceu aos condes de Ròtova e foi declarada parroquia independente en 1568.

PERSOEIRO

Comediógrafo e compositor. Autor de vodevís e de libretos de óperas cómicas, foi director da Opéra-Comique de París. Da súa produción destaca Les amours de Bastien e Bastienne (1753), Les trois sultanes (1761) e Les moissonneurs (1768).

PERSOEIRO

Teórico da arte e arquitecto francés. A súa obra máis representativa é Entretiens sur les vies et les ouvrages des plus excellents peintres anciens et modernes (Conversacións sobre as vidas e as obras dos máis excelentes pintores antigos e modernos, 1666-1688).

PERSOEIRO

Mariño. Formado no seminario de Vergara, ingresou na mariña (1780). Dedicado desde 1784 á recuperación de manuscritos e documentos marítimos para o Museo de la Marina de Cádiz, foi o descubridor dos manuscritos das viaxes de C. Colón. É autor dunha Colección de documentos inéditos, Ortografía e Análisis del Quijote: vida de Miguel de Cervantes Saavedra (1834). Membro desde 1792 da Real Academia da Lingua e da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, da que foi secretario (1815), e desde 1800 da Real Academia de la Historia, da que foi presidente (1824).