"Orio" (Contén)

PERSOEIRO

Bispo de Le Mans. Fundador de numerosas igrexas, invócase contra os cálculos dos riles. O seu culto espallouse por Francia, Alemaña, España e Italia. Na iconografía viste de bispo con báculo e mitra e leva como atributos persoais unhas pedras sobre un libro, ás veces un pavo real ou unha pluma desta ave na súa man. A súa festividade celébrase o 23 de xullo.

PERSOEIRO

Arquitecto, arqueólogo e pintor italiano. Participou nas escavacións en Tivoli da Villa Adriana, e nesa cidade construíu a Villa d’Este (1550) e os xardíns do Vaticano, deseñou o Casino de Pío IV (1562) e o nicho que coroa o Belvedere de Bramante.

PERSOEIRO

Pintor. Estudiou na Escola Massana e en San Jordi. Seguidor do conceptualismo, fixo Llimós en marxa (1972). Desde 1975 traballou en Nova York, cunha pintura de cores vivas centrada na figura. Recibiu o Premio Nacional de Artes Plásticas (1994).

1. Cuarto dalgúns establecementos ou institucións, como cárceres ou conventos, en que os internos poden recibir visitas.

2. Local equipado cos elementos necesarios para ofrecerlles aos usuarios servicios de comunicación telefónica.

PERSOEIRO

Escritor. Abordou o tema da revolución mexicana e destacou pola súa facilidade narrativa e a creación de personaxes. Publicou Campamento (1931), Tierra (1932) e Mi general (1934).

PERSOEIRO

Xornalista e político. Fundou a revista Blanco y Negro en 1891, na que incorporou as últimas novidades técnicas para a prensa gráfica, e en 1903 o xornal ABC. En 1909 creou o grupo Prensa Española. Moi ligado á monarquía e aos sectores máis conservadores do país, foi deputado nas Cortes (1893) e senador (1903). Foi condecorado coas grandes cruces de Isabel la Católica e Alfonso XII.

PERSOEIRO

Escultor. Estudiou en Madrid e participou na ideoloxía da Xeración do 98. Estivo exiliado desde 1937 ata 1952. A súa obra, influenciada por I. Meštrović e A. Bourdelle, tendeu á monumentalidade e á estilización. Realizou obras relixiosas (Cristo de Otero en Palencia), monumentos (Fuente de Concha Espina en Santander e os de Tomás Morales, Ramón y Cajal ou Pérez Galdós en Madrid) e retratos (Miguel de Unamuno en Salamanca).

PERSOEIRO

Médico, historiador e ensaísta. Xunto con J. Ortega y Gasset e Ramón Perez de Ayala constituíu a Agrupación ao Servicio da República. Exiliouse en París durante a Guerra Civil Española. Escribiu obras científicas, das que destacan Las glándulas de secreción interna y las enfermedades de la nutrición (1914), Tres ensayos sobre la vida sexual (1926), Amor, conveniencia y eugenesia (1929) e Los estados intersexuales en la especie humana (1929); históricas, como Ensayo biológico sobre Enrique IV de Castilla y su tiempo (1930), El conde-duque de Olivares: la pasión de mandar (1936); e as histórico-científicas Raíz y decoro de España (1933), Liberalismo y comunismo e Vocación y ética (1935). Foi membro da Real Academia Española desde 1933.

PERSOEIRO

Escritor. Cultivou un tipo de peza dramática sentimental e superficial, así como poesía e novela do mesmo carácter. Dirixiu a editorial Renacimiento e foi un dos principais promotores e directores teatrais da época. Publicou a súa primeira obra baixo o título El poema del trabajo (1898). Traduciu ao castelán a Maeterlinck e Rusiñol, e das súas obras destacan Tu eres la paz (1907) e Canción de cuna (1911).

PERSOEIRO

Fotógrafo. Residiu en París (1955-1957), onde se puxo en contacto cos profesionais máis destacados da época (Brassair, Cartier Bresson ou Robert Doisneau), dos que asumiu a liña obxectivista. Instalado en Barcelona (1957), dedicouse á fotografía de moda, á publicidade e ás reportaxes para Gaceta Ilustrada e Interviu. Ilustrou Toreo de Salón (1962), con textos de Camilo J. Cela; Poeta en Nueva York (1966), de García Lorca, e La Caza de la Perdiz Roja (1975), con textos de Miguel Delibes.

1. Que serve ou se pode mastigar.

2. Aplícase á forma farmacéutica dalgúns medicamentos destinados a ser mastigados para favorecer a salivación e, consecuentemente, a penetración da solución do medicamento nos espacios interdentais. Utilízanse tamén para perfumar o alento.

PERSOEIRO

Político e escritor, fillo de Antoni Maura i Montaner. Foi deputado por Renovavión Española pola provincia de Pontevedra en 1933 e un habitual comentarista político do diario ABC, desde onde combateu a república, a pesar de que o seu irmán Miguel era ministro da Segunda República Española. Escribiu Raquel (1928), La noche loca (1930) e Eva, indecisa (1932).

PERSOEIRO

Pintor. Foi discípulo de B. E. Murillo, e membro (1666-1673) e mordomo (1668-1669) da Academia de Pintura de Sevilla. Rematou os cadros do altar maior da igrexa dos capuchinos de Cádiz, que Murillo deixou sen rematar, e pintou San Felipe Neri adorando a la Virgen e San Cirilo de Alejandría.

1. Que merece estima ou admiración.

2. Persoa que traballa sen soldo para facer méritos e poder obter unha praza remunerada.