"USA" (Contén)

1. de pousar ou pousarse.

2. pousón.

1. Lugar onde se pousa unha carga para descansar, ou que é axeitado para cargar algo.

2. Pedra situada na entrada do muíño onde se pousa a carga.

MONTES

Monte situada na parroquia de San Martín de Lúa (Pol). O seu cumio acada os 715 m de altitude.

1. Pedra que está na porta dos muíños para pousar os sacos de gran.

2. pousón.

1. 1. Deixar algo ou alguén nun lugar.

   2. Deixar momentaneamente unha carga para descansar.

2. 1. Parar sobre unha superficie unha ave.

   2. Tomar terra unha aeronave.

3. Ir para o fondo as materias que un líquido ten en suspensión.

4. Deixar de traballar ou de realizar algo co fin de descansar.

MONTES

Monte situado na parroquia de Piñeira (A Fonsagrada). O seu cumio acada os 649 m de altitude.

MONTES

Monte situado na parroquia de Nodar (Friol). O seu cumio acada os 654 m de altitude.

MONTES

Monte situado na parroquia de Xesta (A Lama). O seu cumio acada os 1.007 m de altitude.

CIDADES

Cidade da República de Corea, que forma unha entidade de poboación propia (749 km2; 3.655.437 h [2000]). Situado no estreito de Corea, é o porto principal do país e a segunda cidade en poboación. Ten estaleiros e industria siderúrxica, mecánica, téxtil (algodón e seda) e química.

CAPITAIS

Capital da provincia homónima, na illa de Sicilia, Italia, situada ao SL da illa (68.346 h [2001]). A parte vella (Ragusa Inferior) está situada no lugar onde antigamente existiu un castelo bizantino. Tras o terremoto de 1693 foi construída nun altiplano situado a máis altitude, a Ragusa Superior. Na cidade vella consérvase o portal da igrexa de San Giorgio Vecchio e na nova cidade consérvanse monumentos barrocos.

PERSOEIRO

Matemático e astrónomo árabe. É autor do Kitāb al-kawākib al- ṯ ābita al-mu ṣ awwar (Libro ilustrado das estrelas fixas), onde deu a coñecer diversas estrelas ignoradas por Ptolomeo e corrixiu datos erróneos deste.

1. Acción e efecto de recusar.

2. Figura do dereito procesual que ten como fin excluír a petición da parte ao xuíz ou perito que, a causa das súas relacións coa parte contraria, pode considerarse como predisposto. En caso de que concorran unha das clases legais de recusación, o xuíz ou perito pode practicar abstención, se non o fixese, a parte prexudicada pode iniciar o incidente de recusación.

3. Facultade de demandar que un determinado funcionario se absteña de intervir nun procedemento baseado na existencia dun posible interese persoal do mesmo no asunto ou nas súas relacións cos interesados.

1. Que ou quen recusa.

2. Persoa que en Inglaterra rexeitaba o culto nacional anglicano (ss XVI-XVIII). Referido primeiro (1552) aos católicos (popish recusants), logo estendeuse aos non conformistas e, no s XVII, volveu designar só os católicos.