"qu" (Contén)

1. Que non ten quetas.

2. hirudíneo.

1. Revista militar aparecida en marzo de 1960 de periodicidade irregular que cesou no número tres nese mesmo ano. Subtitulada “Revista de la Hermandad de Alféreces Provisionales de Orense”, aparecían como redactores: Emilio Nogueira, Celestino A. Minguela, Luciano Cárcamo e Luís de Ulloa. Contiña información militar, asesoría xurídica, poesía, propaganda sobre o Réxime, e unha sección fixa chamada “Página del humor”. Despois desta etapa, pasou a titularse Oro y negro.

2. Neste lugar, sinalando de modo preciso o punto exacto onde se encontra algo ao que se está a facer referencia. Diferénciase de acá en que mantén o mesmo significado pero dun modo máis impreciso, e de acó que se emprega con verbos de movemento. OBS: Precedido das preposicións por, de e ata indica o lugar preciso no que se atopa o emisor e o momento ou situación actual.

3. Neste lugar, indicando proximidade á persoa que fala ou espazo no que se inclúe o falante.

4. No momento ou punto actual, xeralmente marcando o principio ou fin dun espazo de tempo. OBS: Precedido das preposicións por, de e ata indica o lugar preciso no que se atopa o emisor e o momento ou situación actual.

1. Neste lugar, sinalando de modo preciso o punto exacto onde se encontra algo ao que se está a facer referencia. Diferénciase de acá en que mantén o mesmo significado pero dun modo máis impreciso, e de acó que se emprega con verbos de movemento. OBS: Precedido das preposicións por, de e ata indica o lugar preciso no que se atopa o emisor e o momento ou situación actual.

2. Neste lugar, indicando proximidade á persoa que fala ou espazo no que se inclúe o falante.

3. No momento ou punto actual, xeralmente marcando o principio ou fin dun espazo de tempo. OBS: Precedido das preposicións por, de e ata indica o lugar preciso no que se atopa o emisor e o momento ou situación actual.

1. Pór tranquilo ou quieto algo ou alguén que estaba intranquilo, axitado ou excitado.

2. Pórse tranquilo ou quieto.

1. Relativo ou pertencente a Aquae Flaviae ou aos seus habitantes.

2. Individuo do pobo aquiflaviense.

3. Pobo (populus) prerromano da Gallaecia, no Convento Bracarense, que tiña por núcleo principal Aquae Flaviae (Chaves). Debeu ser un pobo de profunda romanización xa que Aquae Flaviae foi o único municipio romano (municipium) do noroeste peninsular na época de Vespasiano (69-79 d C), a quen estaba dedicada a columna de Chaves (Padrão dos Povos). Debido ás dúbidas e discrepancias entre os diferentes autores que se ocuparon do estudo dos populi, este pobo confúndese ás veces co dos turodos ou turodoros, que ocupaban o territorio situado ao sur de Chaves.

1. Relativo ou pertencente ás aquifoliáceas.

2. Árbore ou arbusto da familia das aquifoliáceas.

3. Familia de árbores ou arbustos da orde das cornais, constituída por unhas 400 especies dioicas, de flores pequenas tetrámeras ou pentámeras, en inflorescencias cimosas, e de follas xeralmente coriáceas e estipuladas. É propia das zonas cálidas ou temperadas. O único xénero representado en Galicia é Ilex.

PERSOEIRO

Tradutor. Discípulo do rabino ‘Aqibá que se converteu primeiro ao Cristianismo e despois ao Xudaísmo. A comezos do século II compuxo unha tradución grega moi literal do texto hebreo do Antigo Testamento que reemprazou entre os xudeus á tradución dos Setenta.

CAPITAIS

Capital da provincia de L’Aquila, nos Abruzos, Italia, á beira do río Aterno (Pescara) (69.459 h [1997]). Centro agrícola, comercial e industrial dunha fértil área montañosa e nó de comunicacións (estradas, ferrocarril). Fundada no ano 1254 polo Emperador Federico II, L’Aquila chegou a ser no s XVI, grazas á súa industria e ao seu comercio, a cidade máis importante do reino despois de Nápoles.

1. Examinar e ponderar o valor de algo con precisión, especialmente os materiais preciosos.

2. Apreciar ou medir algo material ou inmaterial coa maior exactitude posible.