"car" (Contén)

PERSOEIRO

Político, conde de Oeiras (1759) e marqués de Pombal (1769). Ao acceder ao trono Xosé I de Portugal (1750) foi secretario de Guerra e de Estado e a partir das medidas que adoptou para paliar as consecuencias do gran terremoto de Lisboa de 1755, obtivo a total confianza do rei e gobernou cun poder omnímodo. Fomentou a agricultura e a industria e impulsou o comercio coa creación de diversas compañías mercantís. Reformou a Universidade de Coimbra, impulsou o ensino e reorganizou o exército e a administración. A arbitrariedade dos seus métodos tamén lle crearon moitos inimigos e á morte de Xosé I (1777), foi exiliado da corte e retirouse a Pombal.

GALICIA

Eclesiástico. Deán da catedral de Santiago de Compostela, foi vigairo capitular en dúas ocasións, en substitución de Bertomeu de Rajoy Losada e de Francisco Alejandro Bocanegra.

PERSOEIRO

Político arxentino. Ingresou no Partido Justicialista, foi gobernador da provincia de La Rioja por tres veces consecutivas, e en 1976 sufriu prisión durante algúns meses como resultado do golpe militar. En 1988 presentou a súa candidatura para a presidencia do estado, contra o presidente do partido Antonio Cafiero, e nas eleccións de maio de 1989 conseguiu desbancar a Raúl Alfonsín. O 3 de decembro de 1990 puido esmagar a rebelión militar, pero ao cabo de poucos días indultou os cabezas da ditadura fascista. Reelixido presidente en 1995, ocupou o cargo ata os comicios de 1999. En 2003 volveu presentarse ás eleccións pero foi derrotado.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Nacionalizado estadounidense, as súas óperas realistas representan unha exitosa combinación de situacións dramáticas coa forma tradicional das óperas italianas. Destacan as súas obras The medium (1946), The consul (1950), The Saint of Bleecker Street (1954), Labyrinth (1963) e Goya (1986). Recibiu o Premio Montblanc da Cultura para Europa (1995).

1. ƒn

2. Adquirir algo a cambio de diñeiro.

3. Conseguir, de maneira ilícita, o favor de alguén a cambio de diñeiro ou outras recompensas.

PERSOEIRO

Entallador. Activo en Santiago de Compostela, realizou retablos e imaxes para diversas igrexas, dos que destaca un retablo para a capela de don Lope, na catedral de Santiago de Compostela (1600), e unha reixa para a capela de San Xoán Evanxelista na mesma catedral (1604). Foi tamén o autor dun retablo para a igrexa de San Pedro Fiz de Robra (Outeiro de Rei, 1606).

GALICIA

Pintor e intelectual. Compaxinou a súa vida artística cun intenso labor intelectual, con participación en varias exposicións por toda Galicia, colaborando na revista Grial. O seu estilo caracterizouse por unha particular concepción da luz e recreou a realidade dándolle prioridade á figura humana.

PERSOEIRO

Militar e político, terceiro marqués de Leganés, marqués de Mairena e de Morata de la Vega e cuarto duque de Sanlúcar la Mayor. Comendador maior na orde de Santiago, foi lugartenente de València (1667-1669), de Catalunya (1678 e 1685-1688) e gobernador de Milán (1691-1698). Responsable da caída do ministro Oropesa, mostrouse partidario de Carlos de Austria como sucesor de Carlos II. Filipe V condenouno á cadea durante a Guerra de Sucesión Española (1705), ao descubrir que facilitara información ás forzas de Carlos de Austria.

1. Porción do pericardio que rodea a orixe dos grandes vasos.

2. Membrana que une o corazón embrionario coa parede anterior do mesenterio.

1. Relativo ou pertencente ao metacarpo.

2. Aplícase a cada un dos cinco ósos do metacarpo.

1. Chorar frecuentemente sen motivo e sen moita forza.

2. Divulgar ou contar a alguén en particular un segredo co fin de comprometelo ou de causar algún dano.

3. Amosar unha actitude afectada de delicadeza esaxerada nas palabras ou accións.

PERSOEIRO

Filóloga. De formación autodidacta, estudou linguas clásicas, románicas, eslavas e semíticas, aínda que se interesou especialmente polas románicas, primeiro polo francés e provenzal antigos e despois polo castelán, catalán e portugués, e mantivo correspondencia con romanistas como Diez, Ascoli ou Gaston Paris. Con 16 anos publicou o seu primeiro estudo, unha recensión crítica a un traballo de Mussafia sobre a métrica antiga portuguesa e, en 1871, unha nova edición do Romancero del Cid, coa incorporación de novos romances. En 1872 foi nomeada intérprete oficial do Ministerio de Interior alemán para os asuntos da Península Ibérica e, nese mesmo ano, con motivo da súa tradución do Fausto ao portugués, entrou en contacto co crítico de arte Joaquim de Vasconcelos. Desde entón a lingua e literatura portuguesa convertéronse no centro das súas investigacións, sen deixar de lado as outras linguas románicas. En 1911 concedéronlle a cátedra de Literatura Alemá na facultade de Letras de Lisboa, pero...

PERSOEIRO

Escritor lituano. Naturalizado francés (1931), publicou narrativa, obras dramáticas e poesía, principalmente simbolista. Escribiu ensaios filosóficos, traballos de eséxese e estudos de antropoloxía histórica. Da súa produción destacan as obras Les poèmes des décadences (1899), L’amoureuse initiation (1910), Miguel de Mañara (1912), Ars Magna (1924) e La clef de l’Apocalypse (1938).