"Asti" (Contén)

1. 1. Conxunto de pezas dun veleiro, de madeira, metal ou doutro material, principalmente paos, vergas, picos, botavaras e antenas, destinadas a suspender as velas.

   2. Conxunto de paos dun vapor ou dunha motonave.

2. Barra vertical que serve para soster algo, especialmente unha bandeira.

3. Peza estreita e alongada dalgúns instrumentos músicais de corda, no extremo do que se tensan as cordas.

1. Nome de diversas razas de cans de garda e defensa que teñen a cabeza grande, curta e ampla, as orellas pequenas e os ósos macizos. Xeralmente son de dimensións grandes. Os máis coñecidos son o mastín dos Pireneos, o inglés, o tibetano e o estremeño.

2. Can de garda e defensa, grande (70-80 cm os machos e 62-72 as femias, na cruz) e pesados (45-55 kg, pero poden chegar aos 70 kg), propio de zonas pirenaicas e de orixe moi remota. É tranquilo e valente, ten a pelaxe de cor branca ou amarela, ás veces con manchas negras ou grises, e a cabeza escura.

1. Resina amarelenta, semitransparente, que se obtén por incisión do lentisco.

2. 1. Preparado impermeabilizante que se usa para cubrir as feridas das árbores despois da poda e do enxerto e protexelas ata a cicatrización.

   2. Nome de diversas substancias plásticas que se endurecen co tempo, formadas por diversos ingredientes (arxila, litarxirio e aceite de liñaza), que serven para tapar buratos ou xunturas.

3. Mestura de betume asfáltico con granulado mineral, de consistencia adecuada para poder ser estendida nunha capa moi delgada, que lle dá unha textura lisa á superficie de tránsito do pavimento dunha calzada.

PERSOEIRO

Pintor chileno. Formouse como arquitecto (1931) e marchou a Europa en 1933, onde traballou con Le Corbusier e Gropius en París e, xunto con Josep Lluís Sert, no Pabellón Español da Exposición Internacional de 1937. A través de S. Dalí e F. García Lorca entrou en contacto co movemento surrelista. A súa obra pictórica evocaba espacios oníricos poboados por seres fantásticos, cun tón de denuncia moi acusado. Da súa obra destaca Nacimiento de América e La Ajenidad. Recibiu o Premio Príncipe de Asturias de las Artes en 1992.

1. Espacio medio da caixa torácica comprendido entre as dúas pleuras e as dúas masas pulmonares polos costados, a columna vertebral por detrás, o plano esternocostal por diante, a base do pescozo por riba e o diafragma por baixo.

2. Lámina da duramáter que separa os dous hemisferios cerebelosos.

3. Parede vertical e mediana, constituída por un repregamento da duramáter, que está situada na parte máis posterior da cavidade cranial, entre os dous hemisferios cerebrais.

4. Formación esponxosa dunha forma prismático-triangular situada na parte superior dos testículos, desde onde xorden prolongacións que dividen a substancia parenquimática en compartimentos. OBS: Tamén se denomina corpo de Highmore.

PERSOEIRO

Político, conde de Oeiras (1759) e marqués de Pombal (1769). Ao acceder ao trono Xosé I de Portugal (1750) foi secretario de Guerra e de Estado e a partir das medidas que adoptou para paliar as consecuencias do gran terremoto de Lisboa de 1755, obtivo a total confianza do rei e gobernou cun poder omnímodo. Fomentou a agricultura e a industria e impulsou o comercio coa creación de diversas compañías mercantís. Reformou a Universidade de Coimbra, impulsou o ensino e reorganizou o exército e a administración. A arbitrariedade dos seus métodos tamén lle crearon moitos inimigos e á morte de Xosé I (1777), foi exiliado da corte e retirouse a Pombal.

1. Cirurxía plástica coa que se repara unha meixela destruída mediante unha autoplastia.

2. Cirurxía plástica ou reparadora dos membros.

PERSOEIRO

Escritor. Foi xesuíta e escribiu obras relixiosas como Jesusen bihotzaren devocioa (Reflexións sobre a devoción a Xesús, 1782) e Jesusen Amore-Negueei dagotzen cembait otoitz-gai (Algunhas meditacións sobre o amor e o sufrimento de Xesús, 1759-1760).

PERSOEIRO

Eclesiástico e escritor. Aínda que inicialmente se negou a recoñecer a Xosé I Bonaparte como rei de España (1808-1813), despois converteuse nun dos seus conselleiros. Emigrou a Francia en 1814 pero volveu a España entre 1816 e 1831. Escribiu Lamentos políticos de un pobrecito holgazán (1820) e Dicionario Geográfico Estadístico e Histórico-Biográfico (1885). Foi membro da Real Academia de la Historia.