"Fer" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta e dramaturgo. En 1917 licenciouse en Letras en Barcelona. Da súa produción destacan os poemarios L’amor de les tres taronges i altres poemas (O amor das tres laranxas e outros poemas, 1925) e Cançons de terra (Cancións de terra, 1947), xunto á peza teatral Antígona (1935).

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico. Comezou a súa carreira elaborando curtametraxes. Sentou as bases da chamada “comedia madrileña” con títulos como Tigres de papel (1977), Qué hace una chica como tú en un sitio como este? (1978) ou La mano negra (1980). Outras producións destacadas son: El caballero del dragón (1985), La vida alegre (1987), Bajarse al moro (1988), Rosa, Rosae (1993), Alegre ma non troppo (1994), El efecto mariposa (1995) e Los años bárbaros (1998).

1. Relativo ou pertencente ás columníferas.

2. Planta da antiga orde das columníferas.

3. Antiga orde de plantas dicotiledóneas dialipétalas, integrada por flores actinomorfas ou raramente cigomorfas, pentámeras, con dous verticilos de estames, o externo máis ou menos atrofiado e o interno moi ramificado e, a miúdo, cos filamentos soldados. Compuñan esta orde as familias das malváceas, bombacáceas, tiliáceas e esterculiáceas, actualmente incluídas na orde das malvais.

PERSOEIRO

Poeta. Emigrante na Arxentina, colaborou en diversos xornais e cofundou, xunto con Teodoro Campos e Eliseo Alonso, a revista Mundo gallego. Pertencente á Xeración do 36, publicou, Penas son cantares (1951), Nouturnio de soedades (1952), Muiñada noitébrega (1955), Canto y grito (1956), Terra aluciada (1959), Desde el tiempo (1966), Otoño en soliloquio (1972) , España en lonjas (1975) e Os meus cantiles (1981). Como pintor, expuxo na Galería Lucense de Bos Aires. Foi membro correspondente da Real Academia Galega.

GALICIA

Avogado e empresario. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, especializouse en asuntos marítimos en Alemaña, Francia e Inglaterra. Axente de aduanas, titulouse en dirección de empresas e actividades turísticas. Foi presidente da Cámara de Comercio de Vigo (1984-2001), vicepresidente da Xunta do Porto e Ría de Vigo, do primeiro comité executivo da organización territorial pontevedresa da Confederación Española de Organizaciones Empresariales (CEOE) e do Grupo Corporación Noroeste. Desenvolveu a súa actividade empresarial en Fernando Conde y Compañía, Antonio Conde Hijos-Canarias, S A e Promociones Vigo, S A, e pertenceu aos consellos de administración das empresas do Grupo Corporación Noroeste, S A. Fundou a Asociación Provincial de Agencias Marítimas (1977) e colaborou na fundación, en 1977, da Confederación de Empresarios de Pontevedra (CEP).

PERSOEIRO

Enxeñeiro. Estudiou en Ourense, en Deusto e na École d’Electricité e Conduteur de Travaux de París. Foi comisario local de escavacións arqueolóxicas de Allariz e en 1936 participou no proxecto de desecación da lagoa de Antela. Colaborou en Cuadernos de Estudios Gallegos e no Boletín Auriense, e escribiu, entre outras obras, Dos villas romanas de la cibdá de Armeá, en Santa Mariña de Augas Santas (1959), Nuevas puntas de flecha en la Laguna de Antela (1959), La capilla titular de la sierra de San Mamed (1959), Un busto céltico (1959), O facho do Castro (1960), El castillo de Sande (1961) e El convento del Buen Xesús de La Limia (1962). Pertenceu á Real Academia Galega, á Real Academia de Historia e á Sociedade Arqueológica Martins Sarmento de Guimarães.

1. 1. Asemblea ou reunión de varias persoas para tratar cuestións políticas, científicas, sociais ou outras, especialmente cando os participantes representan un determinado país.

   2. conferencia eclesiástica /

      Reunión do clero dunha circunscrición eclesiástica que posteriormente se substituíu por xornadas ou semanas de estudio.

   3. conferencia episcopal /

      Reunión do episcopado dun Estado ou dunha rexión eclesiástica e do correspondente organismo de coordinación. É unha institución de carácter permanente, composta polos bispos dun Estado, na que se realizan conxuntamente tarefas pastorais e que, de forma moderada, tamén pode desenvolver funcións administrativas e normativas. O Concilio Vaticano II deulles consistencia e pulo ás conferencias nacionais, e o Código de Dereito Canónico de 1983 regulamentou o seu funcionamento. A súa creación, suspensión ou cambio pertencen en exclusiva á Sé Apostólica.

   4. conferencia internacional

      Reunión diplomática convocada por un Estado ou por unha organización internacional para tratar temas de interese común ou para negociar a conclusión dun tratado.

2. Discurso, especialmente de carácter didáctico, no que se tratan en público diferentes temas.

3. Comunicación telefónica interurbana ou internacional.

4. Reunión na que unha ou diversas persoas responden ás preguntas que lles fan os xornalistas.

1. Que ou quen participa nunha conferencia para resolver un asunto relevante.

2. Persoa que pronuncia unha conferencia.

1. Ter unha conversación dúas ou máis persoas para consultar ou discutir un asunto determinado.

2. Pronunciar unha conferencia.

1. Atribuírlle algo, normalmente un cargo, dignidade ou emprego, a alguén en virtude da propia autoridade.

2. Proporcionarlle a alguén ou a algunha cousa unha calidade ou unha característica.

3. Comparar unha cousa con outra, especialmente textos.

4. Tratar varias persoas algún asunto.