"Marc" (Contén)

PERSOEIRO

Mártir, fillo do centurión san Marcelo. Foi martirizado xunto cos seus irmáns Fausto e Xauriano. A súa festividade celébrase o 30 de xuño.

PERSOEIRO

Escritor. Orixinario da Tarraconense, foi un dos últimos clásicos da poesía latina. Escribiu quince libros baixo o nome de Epigrammata, en que denunciou a retórica do seu tempo, a ampulosidade dos poemas mitolóxicos e infundiulle á poesía naturalidade, sobriedade e realismo. Con todo, non se pode considerar como unha voz de denuncia social; o epigrama é sinónimo da nota mordaz en verso que amosa o aculeus ou aguillón na súa parte final.

1. Relativo ou pertencente a Marte ou aos seus supostos habitantes.

2. Suposto habitante de Marte.

3. Suposto habitante de calquera outro planeta que non sexa a Terra.

PERSOEIRO

Emperador de Oriente (450-457). Foi senador e á morte de Teodosio II, irmán da súa esposa Pulqueria, acadou a dignidade imperial. Loitou contra os hunos e convocou o Concilio de Calcedonia (451).

PERSOEIRO

Xurista. A súa obra, que revela unha cultura literaria e filosófica extraordinaria, comprende os sete libros das Institutiones, os tratados De appellationibus, De publicis iudiciis e De delatoribus.

MUNICIPIOS

Municipio de Nafarroa, situado na Ribera e drenado polo río Aragón (2.548 h [2001]). Posúe agricultura e industrias derivadas.

PERSOEIRO

Relixioso. Mestre en San Martiño Pinario, ocupou a cátedra de Sagrada Escritura na Universidade de Santiago de Compostela (1601-1617). Provocou unha polémica teolóxica ao defender a comuñón diaria. Escribiu Paraphrasis inter Texta Editioni Vulgatae in Pentateuchum (1610) e Index consanguinitatum et affinitatum (1616).

PERSOEIRO

Pensador cristián, fillo do bispo de Sinop. Despois de ser excomungado (144) estableceuse en Roma, onde fundou a Igrexa Marcionita e predicou que os cristiáns adulteraran os Evanxeos e os escritos de san Paulo con ensinanzas xudaicas. Combatido pola ortodoxia eclesiástica, os seus escritos coñécense a través das refutacións doutros escritores.

1. Relativo ou pertencente a Marción ou aos marcionitas.

2. Membro da Igrexa fundada por Marción (s II), que se estendeu polo Imperio Romano, Arabia e Persia. Persistiron ata o s V, cando foron absorbidos polo maniqueísmo.

1. Pedra chantada na terra que sinala os lindes entre propiedades, os límites dun territorio ou as distancias nunha vía de comunicación. Na tradición oral recóllense ditos como: “De marco a marco non hai arco”.

2. 1. Armadura fixa en que se encaixa unha porta ou ventá.

   2. Armazón que rodea un cadro, espello ou obxecto similar, e que serve para reforzalo ou adornalo.

3. Espacio ou ambiente en que se desenvolve ou integra algo.

4. 1. Unidade ponderal, cun peso real variable segundo o lugar, que se estableceu na Idade Media para substituír a libra como base para a talla das moedas. Equivalía a media libra, 230 g aproximadamente.

   2. marco alemán

      Unidade monetaria do Imperio Alemán que se constituíu en 1871 como principal unidade (Mark). Dependeu do patrón ouro ata a Primeira Guerra Mundial e en 1924 foi substituído polo Reichsmark (RM), e en 1948 polo Deutsche Mark (DM) como principal unidade monetaria da República Federal de Alemaña cunha equivalencia igual a 0,222168 g de ouro fino. Dividíase en 100 pfennige e en 1973 incorporouse ao sistema de flotación concertada de diversas moedas europeas respecto do dólar de EE UU. O proceso de unificación monetaria europea provocou a súa desaparición o 31 de decembro de 2001. O tipo de cambio oficial co euro estableceuse en 1,95583 marcos alemáns.

   3. marco finlandés

      Unidade monetaria finlandesa (Fmk) que se dividía en 100 penniä. O proceso de unificación monetaria europea provocou a súa desaparición o 31 de decembro de 2001 e o tipo de cambio oficial co euro estableceuse en 5,94573 marcos finlandeses.

5. Principio artístico polo que, na escultura e a pintura, a estrutura do contorno se impón e englóbao todo desde o espazo que delimita, subordinando formas, canons, proporcións ou escenas.

MONTES

Monte situado entre as parroquias de Meavía (Forcarei) e Ribela (A Estrada). O seu cumio acada os 633 m de altitude.

PERSOEIRO

Xeneral e político. Loitou en Galia (54-50 a C) baixo o mando de Caio Xulio César, con quen comandou as tropas na Batalla de Farsalia (48 a C). Desde o 44 a C compartiu consulado con César e tralo asasinato deste, formou parte con Augusto e Marco Emilio Lépido do Segundo Triunvirato (43 a C), co que concluíu a República Romana. Protagonizou unha violenta represión en que morreu Marco Tulio Cicerón e derrotou os asasinos de César, preto de Filipos (42 a C). Despois de renovar o triunvirato quinquenal (38 a C), do que se excluíu a Lépido en 36 a C, repartiu con Augusto o control do Imperio Romano mentres Antonio quedou coa parte oriental. Casou coa irmá deste, Octavia, pero ao seu regreso a Exipto, renunciou a ela por Cleopatra VII. Baixo a influencia de Cleopatra VII transformouse nun príncipe cada vez máis asiático. Desde Roma iniciouse entón unha campaña encabezada por Augusto para desprestixialo e tivo lugar unha guerra cando en 34 a C proclamou a Cesarión (fillo de Cleopatra VII) como...