"bilí" (Contén)

Calidade de probable.

Concepto que permite expresar cuantitativamente o carácter aleatorio dun suceso ou fenómeno que se cre que pode suceder. O cálculo de probabilidades xurdiu en Francia no s XVII cos matemáticos Pascal e Fermat. Laplace formulou as nocións de probabilidade básicas: a lei dos resultados favorables divididos entre os resultados posibles. Os fenómenos chamados aleatorios ou estocásticos, como os xogos de azar, constitúen o seu campo de traballo. Un espazo de probabilidade (Ù, Q, P) consta, por definición, dun conxunto Ù de resultados, dunha ó-álxebra Q de conxuntos observables ou sucesos, e dunha probabilidade P que é unha aplicación que asigna a cada suceso un número comprendido entre 0 e 1 coas propiedades: P(Ù) = 1 e se (A i ) i∈J é unha familia de sucesos disxuntos dous a dous, entón


FORMULA
(propiedades de aditividade). En particular cúmprese P(A∪B) =...

densidade de probabilidade.

Relativo ou pertencente ao probabiliorismo.

Seguidor do probabiliorismo.

Doutrina que nega a posibilidade de alcanzar a verdade, polo que establece a opinión máis probable como a equivalente á certa. Desenvolveuse no seo das academias mediana e nova por Arcesilao de Pitana, Carnéades e Filón de Larisa, entre outros. Modernamente apareceu unha nova variedade, relacionada coa teoría e a filosofía da ciencia (Gaston Bachelard). Tamén se coñeceu co nome de plausibilismo (Émile Meyerson).

Doutrina moral, desenvolvida no s XVII, sobre todo polos xesuítas, seguindo ao dominicano Bertomeu Medina (1528-1580), segundo a que é posible seguir unha opinión probable en cuestións éticas, aínda que exista outra opinión máis probable. Relaciónase coa casuística e co probabiliorismo.

Relativo ou pertencente ao probabilismo ou á probabilidade.

Partidario ou seguidor do probabilismo.

Interpretación da mecánica cuántica, de M. Born, segundo a que o módulo ao cadrado da función de onda dunha partícula pode interpretarse como a densidade de probabilidade de detectar esta partícula nun punto do espazo.

Posibilidade de ser castigado.

Carácter de punible que reviste un delito ou unha falta penal. Normalmente, para que un feito constitúa delito, é abondo que sexa antixurídico e imputable a culpa ou neglixencia do seu autor, pero a lei esixe que se inclúan algunhas circunstancias externas ao mesmo, que denomina condicións obxectivas de punibilidade.

Acción e efecto de rehabilitar ou rehabilitarse.

1. Reintegración legal dun reo á vida normal, coa restitución de todos os dereitos e as dignidades das que foi privado como consecuencia da condena. Supón a cancelación dos antecedentes penais, presupón ter satisfeitas as responsabilidades civís provenientes da infracción e ter transcorrido o tempo establecido sen volver delinquir de novo.

2. rehabilitación da creba

   Declaración xudicial que fai cesar todas as interdicións legais producidas pola declaración de creba, agás o caso de creba fraudulenta.

Recuperación, mediante procedementos adecuados, dunha habilidade corporal normal que, a causa dunha enfermidade ou dun traumatismo, se perdera.

Restituír ou habilitar de novo a alguén nun cargo.

olver poñer algo en bo estado.

Restablecer o bo funcionamento de algo, en particular dun membro ou dunha función.

Devolver a un reo os seus dereitos.

Integrar de novo a alguén nun medio social.

Recuperar unha persoa o aprecio ou a estima dos demais.

Calidade de rendible.

Representación da relación entre un capital investido e os rendementos netos que proporciona.