"sin" (Contén)

Colorante acídico, do grupo do trifenilmetano. Obtense por nitración da 4’,5’-dibromofluoresceína. Forma agullas vermellas insolubles na auga. Emprégase para tinguir de cor rosa o algodón, a la e a seda, tamén se utiliza na impresión de carteis, na fabricación de tinturas vermellas e en histoloxía para colorar epitelios, núcleos, fibras musculares e outras preparacións histolóxicas. Denomínase tamén eosina I ou eosina azul. Hai un tipo distinto de eosina, a eosina amarela, que ten os dous grupos nitro substituídos por dous átomos de bromo.

Presencia no sangue dun exceso de leucocitos eosinófilos, cando é maior ao 5% ou cando o número absoluto de eosinófilos no sangue é superior a 600 por mm3. Unha eosinofilia moderada dáse nas enfermidades alérxicas, en enfermidades da pel, nas parasitoses intestinais, en enfermidades autoinmunes, entre outras. Na triquinose, na ascariase, na síndrome hipereosinofílica e na leucemia por eosinófilos prodúcense eosinofilias moi importantes.

Deficiencia anormal de leucocitos eosinófilos no sangue periférico, que se produce cando a súa concentración é inferior a 35 por mm3.

Sal disódico da 2’,4’,5’,7’-tetraiodofluoresceína que se emprega como colorante en histoloxía, en alimentación e en cosmética. Está constituído por pos de cor acastañada e un colorante moi parecido á eosina.

Antropónimo feminino de orixe xermánica, composto de irmin ‘grande, poderoso’ e sinths ‘forte’. Xa se documentan en textos temperáns as variantes Ermosinda, Hermosinda e Hermesinda, e os hipocorísticos Sinda e Ermosa. Deste nome derivan varios topónimos como Ermosende (Galdo, concello de Viveiro). Levaron este nome, entre outras, unha abadesa (s X), irmá de san Rosendo; a Raíña Ermesinda de Asturias (s VIII), filla de Paio I; e Ermesinda de Carcassonne (ss X-XI), muller de Ramón Borrell.

ariante de Ermesinda.

Escolas fundadas pola Irmandade da Fala da Coruña, en xullo de 1923, baixo o pulo do editor galeguista Ánxel Casal Gosenxe, que tiñan como obxectivo traballar a prol da galeguización do ensino. Non obstante , e nunha aparente contradición, as súas bases, publicadas en A Nosa Terra, estipulaban que o ensino destas escolas, de carácter privado, faríase en castelán; na práctica, segundo os testemuños de Xenaro Mariñas del Valle e doutros ex-alumnos, a lingua empregada na maioría das clases era o galego. A finais de 1923 A Nosa Terra informaba de que o proxecto continuaba, feito que significa que se acolleran ao dereito que recoñecía a Real Orde (1923), promulgada polo goberno de Primo de Rivera, de poder ensinar os dialectos ou linguas rexionais no ensino privado e particular, pero non nos establecementos docentes oficiais. En maio de 1924 comezaron a súa andaina educativa con vinte rapaces e nos anos en que funcionou, ata 1930, pasaron por ela uns cen alumnos, sempre ao...

Substancia cristalina, serosa, que é un aminodialcohol insaturado. Prodúcese na hidrólise dos esfingolípidos. A acilación do seu grupo -NH2 con ácidos graxos de cadea longa orixina a ceramida. É un dos constituíntes dos compoñentes das membranas biolóxicas.

Primeiro satélite de teledetección da ESA lanzado en 1991 na versión ERS-1. Ten como misión controlar o estado do planeta: o nivel das mareas e a altura das ondas dos océanos, a interrelación entre a atmosfera e os océanos, o avance ou o retroceso dos xeos polares, etc.

Enfermidade, adquirida ou herdada, que se caracteriza por un transtorno dos túbulos proximais do ril, de causa descoñecida. A forma hereditaria provoca acidose tubular renal, glicosuria, fosfaturia, aminoaciduria, hipopotasemia, raquitismo, poliuria e polidipsia; asociada á cistinuria aparece, ademais, retraso do crecemento e insuficiencia renal.

Palacete construído en Roma polo banqueiro Agostino Chigi (1509-1511). Construírono Peruzzi e Rafael, que tamén realizou a decoración. En 1878 as escavacións descubriron unha vila romana do s I.

Albumina que contén certas sementes, codias ou outros tecidos vexetais, e que se caracteriza polo feito de producir a aglutinación dos eritrocitos.

Organización constituída en 1932 por 26 sociedades campesiñas dos concellos de Cambre, Culleredo, Oleiros e Carral. Foi a única federación comarcal integramente campesiña con que contou a Confederación Regional Galaica. O seu principal alicerce foi a Unión Campesina Republicana de San Pedro de Nós (Oleiros, 1931), composta por veciños retornados de América. En 1933 agrupaba a 1.600 afiliados. Foi reorganizada durante a Fronte Popular debido á represión posterior á folga xeral convocada pola CNT en nadal de 1933 e ao fracaso da revolución de Asturias.