"To" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 13838.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Aplícase ás palabras ou ás expresións da lingua celta que se incorporaron ao latín.
-
-
Calquera tipo de material plástico que, mesturado cun líquido, se volve adhesivo e capaz de unir fragmentos ou masas sólidas.
-
-
Materiais en po, constituídos fundamentalmente por compostos de calcio (cementos calcarios) que amasados con auga dan pastas plásticas, coñecidas como pasta de cemento, que permiten a adhesión adecuada de pedras, ladrillos, etc. As transformacións químicas entre os compoñentes do cemento e a auga de amasadura prodúcense durante o fraguado do cemento (perda da plasticidade da masa e aumento da súa rixidez) e o endurecemento posterior (aumento gradual de resistencia mecánica do material ríxido). Cos cementos fabrícase morteiro (con area e pasta de cemento) e formigón (con area, pasta de cemento, grava ou pedras). O cemento máis importante é o cemento pórtland, resultado da moenda conxunta do clinker de pórtland e dunha cantidade de sulfato de calcio que regula o fraguado. O proceso de clinkerización ten lugar en fornos, nos que se quenta unha mestura de materiais arxilosos e calcarios de gran finura ata a súa fusión parcial. O clinker...
-
cemento armado
Formigón que se reforza con varas de ferro para que sexa máis resistente.
-
-
Substancia sólida que se estabiliza entre as partículas dun solo. Entre os cementos máis frecuentes hai compostos de ferro, aluminio, silicio, arxila, carbonato ou sulfato de calcio.
-
Materia mineral, precipitada quimicamente nos espacios intergranulares dunha rocha sedimentaria detrítica, que xunta os grans e lles dá coherencia.
-
Substancia empregada para a cementación dun metal.
-
Substancia dura, de estrutura parecida á do tecido óseo, que recobre a dentina da raíz dos dentes.
-
Pedra sen labrar ou partículas de mármore, segundo o tratado arquitectónico de Vitrubio. Os romanos facíano a base de arxilas e calcarias que se cocían a altas temperaturas.
-
-
PUBLICACIÓNS
Publicación anual deste grupo de empresas, con sede en Vigo, editada a finais dos anos noventa do s XX, baixo a dirección de José I. García Lomas y Mata e Aniceto Puente Fernández. Inclúe artigos relacionados coa empresa e co eido industrial. Destaca polos seus artigos técnicos, ilustrados con fotografías en cor e múltiples gráficos.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Pintor e caricaturista. Desenvolveu a súa curta carreira artística en Madrid, onde coñeceu, entre outros, a Manuel Murgía, Serafín Avendaño e Federico Ruiz. Realizou paisaxes e retratos.
VER O DETALLE DO TERMO -
MUNICIPIOS
Municipio da Comunidad Autónoma de Madrid, ao SO da provincia (1.898 h [1996]). Sitúase nos arredores da serra de Gredos, á beira do río Alberche. A súa economía baséase na agricultura e na gandería. A igrexa parroquial é gótica.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Masa protoplasmática plurinucleada. Trátase de plasmodio cando os núcleos proveñen da división repetida dun núcleo orixinal e de síncito cando resultan da fusión dos citoplasmas dunhas cantas células independentes.
-
-
Gameto plurinucleado.
-
Cenobio con numerosos núcleos do gametanxio dalgúns zigomicetos (por exemplo os do xénero Mucor), que non chegan a constituír gametos diferenciados.
-
-
-
Central Treaty Organization.
-
Dez veces dez. OBS: Utilízase a forma cento cando vai seguida dun cuantificador que se suma (
-
Que nunha serie ocupa o lugar que se indica. OBS: Nesta acepción adquire valor de ordinal e cando non vai seguido de ningunha palabra utilízase a forma apocopada cen.
-
Conxunto de cen unidades dunha mesma especie.
-
Gran cantidade de cousas ou persoas que se contan por centenas.
-
-
-
Dez veces dez. OBS: Utilízase a forma cento cando vai seguida dun cuantificador que se suma (
-
Que nunha serie ocupa o lugar que se indica. OBS: Nesta acepción adquire valor de ordinal e cando non vai seguido de ningunha palabra utilízase a forma apocopada cen.
-
Conxunto de cen unidades dunha mesma especie.
-
Gran cantidade de cousas ou persoas que se contan por centenas.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Central Treaty Organization.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Crustáceo malacostráceo da orde dos decápodos, de cuncha de cor vermella, rosa ou branca, moitas veces con incrustacións de algas, tubos de poliquetos e esponxas. É groso e espiñento, de ata 18 cm de longo e 20 cm de ancho, con dúas longas espiñas entre os ollos que aparecen sobre pedúnculos longos e arqueados. Presenta un abdome moi reducido, pregado baixo o cefalotórax; nos machos é pequeno e estreito e nas femias delgado e ovado. As patas son moi peludas e robustas, co primeiro par de menor lonxitude pero con pinzas estreitas. Vive sobre a area e entre rochas, dende o infralitoral ata os 50 m de profundidade. Ten movementos lentos e leva unha vida sedentaria; aliméntase, principalmente, de briozoos e hidrarios. Capturado con nasas e arrastre, a súa carne, branca e de delicado sabor e aroma, é singularmente apreciada. O seu mellor momento de consumo é o inverno, e adoita cocerse en auga con sal e loureiro. Os machos tamén reciben o nome de cáncaros ou cáncamos.
-
PUNTA
Punta da beira setentrional da illa Sisarga Grande, no litoral do concello de Malpica de Bergantiños.
VER O DETALLE DO TERMO -
PUNTA
Punta da beira setentrional da ría de Arousa, no litoral da parroquia de Carreira, concello de Ribeira. Está situada na enseada de Carreira e separa as praias do Castro, que está ao N, e a do Carreiro de Centoleira, localizada ao S.
VER O DETALLE DO TERMO -
PUNTA
Punta e enseada do extremo setentrional do cabo Udra, na beira meridional da ría de Pontevedra e no litoral da parroquia de Beluso, concello de Bueu.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Crustáceo malacostráceo da orde dos decápodos, de cuncha de cor vermella, rosa ou branca, moitas veces con incrustacións de algas, tubos de poliquetos e esponxas. É groso e espiñento, de ata 18 cm de longo e 20 cm de ancho, con dúas longas espiñas entre os ollos que aparecen sobre pedúnculos longos e arqueados. Presenta un abdome moi reducido, pregado baixo o cefalotórax; nos machos é pequeno e estreito e nas femias delgado e ovado. As patas son moi peludas e robustas, co primeiro par de menor lonxitude pero con pinzas estreitas. Vive sobre a area e entre rochas, dende o infralitoral ata os 50 m de profundidade. Ten movementos lentos e leva unha vida sedentaria; aliméntase, principalmente, de briozoos e hidrarios. Capturado con nasas e arrastre, a súa carne, branca e de delicado sabor e aroma, é singularmente apreciada. O seu mellor momento de consumo é o inverno, e adoita cocerse en auga con sal e loureiro. Os machos tamén reciben o nome de cáncaros ou cáncamos.
-
PUNTA
Punta que constitúe o extremo máis setentrional da illa de Ons, no O da ría de Pontevedra e no litoral da parroquia da Illa de Ons, concello de Bueu.
VER O DETALLE DO TERMO -
ILLOTES
Illote do extremo occidental da ría de Pontevedra, situado ao N da illa de Ons, fronte á punta Centolo, no litoral da parroquia da Illa de Ons, concello de Bueu.
VER O DETALLE DO TERMO -
-
Manta ou tea feita de farrapos.
-
Composición literaria en verso ou en prosa que resulta da combinación de fragmentos pertencentes a outras obras dun ou de varios autores. O máis antigo conservado é a traxedia Medea de Hosidius Geta (s I), feita a partir de versos de Virxilio. No mundo do teatro do s XVI e, en concreto, na chamada Commedia dell’Arte, designaba un texto breve redactado polo actor que contiña unha suma do seu repertorio escénico. Por extensión, aplícase á obra literaria considerada pouco orixinal, sobrecargada de citas, referencias ou calcos doutros textos.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Que se achega ou tende a achegarse ao centro.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Entidade creada en 1984 por Manuel Sendón, Xosé Luís Suárez Canal e Vítor Vaqueiro. A súa actividade principal é a organización, cada dous anos, da Fotobienal de Vigo (mostra fotográfica realizada en Vigo). Arredor das exposicións organízanse conferencias, proxeccións e obradoiros, que contan coa participación dos fotógrafos invitados. O acondicionamento da sala principal para acoller as exhibicións, que se realiza na Casa das Artes e da Historia, encárgaselles anualmente a diferentes arquitectos e deseñadores galegos de vangarda. Ademais o CEF dispuxo dunha sala estable dedicada á fotografía, Sala dos Peiraos, que funcionou entre os anos 1985 e 1991, e na que se presentaban periodicamente mostras de fotógrafos de todo o mundo, como Brandt, ao tempo que se daban a coñecer novos creadores galegos. Tamén organizou outras mostras de carácter puntual en diversas cidades. O CEF edita, ademais dos catálogos correspondentes a cada unha das Fotobienais, outros libros, entre os que destaca a colección...