"qu" (Contén)

MONTES

Monte situado na parroquia de San Cristovo do Az (Rodeiro). O seu cumio acada os 781 m de altitude.

1. de queimar ou queimarse.

2. Que sufriu os efectos do lume ou da xeada.

3. Parte ou cousa que se queimou.

MONTES

Monte situado na parroquia de Pereira (Forcarei). O seu cumio acada os 665 m de altitude.

1. Que queima.

2. 1. Peza metálica, xeralmente tubular, soa ou incluída nun aparato máis complexo, que bota unha chama polo seu extremo que serve para iluminar ou quentar.

   2. Aparato que facilita a combustión do carbón ou dos carburantes líquidos ou gasosos no fogar ou nunha instalación térmica para producir enerxía.

   3. Peza da cociña de gas por onde este sae e arde. Por extensión, aplícase a calquera peza alimentada por outros tipos de combustible.

   4. Peza dos quentadores de auga e das caldeiras de calefacción por onde se prende o lume.

   5. Aparato que se emprega para mesturar un combustible con aire ou osíxeno para ser queimado. Os queimadores de combustibles líquidos ou sólidos (carbón pulverizado) deben asegurar a vaporización do combustible e mesturalo de xeito uniforme co aire necesario para a combustión.

   6. queimador Bunsen

      Queimador que se utiliza en traballos de laboratorio, cunha entrada de aire regulable mediante un anel xiratorio.

3. Dispositivo de inxección do combustible na cámara de combustión dunha turbina que, xunto cun sistema de regulamento, permite o axuste e a limitación da súa velocidade e a restrición da temperatura de entrada do gas.

MONTES

Monte situado na parroquia de Teixeiro (Lugo). O seu cumio acada os 571 m de altitude.

MONTES

Monte situado na parroquia de Labio (Lugo). O seu cumio acada os 630 m de altitude.

1. Prender lume a algo.

2. 1. Consumirse un corpo pola acción do lume, cando el e os seus compoñentes se combinan co osíxeno do aire.

   2. Asasinar a alguén con lume.

3. 1. Exercer unha acción destrutora o lume ou a xeada.

   2. Estragar unha comida por exceso de lume ou por falta de líquido.

   3. Sufrir queimaduras nalgunha parte do corpo por mor do lume, do Sol, da calor ou dalgunha substancia corrosiva.

4. Gastar ou consumir algo en exceso.

5. Destruír ou levar a unha situación límite algo ou a alguén.

6. ...

1. Desde moi cerca.

2. Por sorpresa.

1. Que queima ou que produce moita calor.

2. Termo do barallete, ou xerga dos afiadores, que corresponde á voz ‘allo’.

PERSOEIRO

Avogado e político, conde de Toreno, fillo de José María Queipo de Llano y Ruiz de Saraiva. Fundou o diario antirrepublicano El Tiempo e, coa Restauración, foi alcalde de Madrid (1874). Foi ministro de Fomento (1875-1879), de Estado (1879-1880), presidente do Congreso de los Diputados (1880 e 1884) e gobernador civil de Madrid (1884). Presidiu a Sociedad Geográfica e foi membro da Real Academia de Ciencias Morales y Políticas.

PERSOEIRO

Político, conde de Toreno e grande de España (1838). Participou no alzamento asturiano contra os franceses (1808) e foi deputado nas Cortes de Cádiz. Liberal, houbo de exiliarse (1814-1820). Foi ministro de Facenda (1834-1835), de Estado e presidente do Consello de Ministros (1835), deputado (1837) e senador (1840). Escribiu Historia del levantamiento, guerra y revolución en España (1832). Foi membro da Real Academia de la Historia.

PERSOEIRO

Militar. Oficial de cabalaría, rebelouse o 15 de decembro de 1930 en Cuatro Vientos, e exiliouse ata abril de 1931. Rehabilitado pola Segunda República, foi capitán xeneral de Madrid e xefe do Cuarto Militar do presidente, e conservou a súa fidelidade á república ata o cese de Alcalá Zamora. Inspector dos carabineiros, apoiou desde Sevilla a sublevación militar de 1936 e dirixiu o Exército do Sur. Despois de 1939, discrepou co xeneral Franco e morreu marxinado.