"AND" (Contén)

REXIÓNS

Rexión natural de Namibia, situada no N do país, na fronteira con Angola. A capital é Ondangua. Está habitada polos ovambos e nela viven case dous terzos da metade da poboación de Namibia.

PERSOEIRO

Conquistador. Aristócrata, en 1501 foi nomeado gobernador das Indias co fin de pacificar La Española e impoñer a autoridade real. Introduciu o réxime de encomenda dos indios, utilizando o seu traballo como base para a economía mineira complementada posteriormente co desenvolvemento da agricultura e da gandaría.

PERSOEIRO

Poeta noruegués. Membro do grupo marxista Mot Daq, comezou escribindo coleccións de poemas de ton malicioso, como De hundrede violiner (Os cen violíns, 1912). Da súa obra destacan Brød of vin (Pan e viño, 1924), Den røde front (A fronte vermella, 1937), Ord i alvor til det norske folk (Palabras graves do pobo noruegués, 1940), Vi overlever alt (Sobreviviremos a todo, 1945) e Tilbake til livet (Retorno á vida, 1946).

PERSOEIRO

Atleta estadounidense. Coñecido como Jesse Owens, foi especialista nas probas de velocidade e en salto de lonxitude. En 1935 estableceu unha marca de salto de lonxitude (8,13 m) que non foi batida ata 1960. Conseguiu catro medallas de ouro nos Xogos Olímpicos de Berlín (1936), nas probas de 100 m, 200 m, 4 x 100 m remudas e salto de lonxitude.

PERSOEIRO

Novelista irlandés. Considerado como un dos escritores máis importantes do Renacemento literario irlandés, destacou polas súas versións inglesas das lendas irlandesas. Da súa produción cómpre salientar History of Ireland: Heroic Period (dous volumes, 1878-1880).

PERSOEIRO

Poeta. Foi seguidor do surrealismo e caracterizouse polo uso dos xogos de palabras e polos continuos xiros lingüísticos. Da súa obra destacan Tempo de fantasmas (1951), No reino de Dinamarca (1958), Feira cabisbaixa (1965), Uma coisa em forma de assim (1980) e a recompilación Poesias completas 1951-1983 (1984).

PERSOEIRO

Militar. Dirixiu a expedición contra New Orleans (1769) ao servizo da monarquía hispánica. Despois do fracaso da expedición de Alxer (1775), foi capitán xeneral de Andalucía (1776) e gobernador de Cádiz ata que foi destituído polo conde de Floridablanca (1787).

PERSOEIRO

Pintor portugués. Traballou en Viana da Foz do Lima (1525-1561) e estivo vinculado ao mecenado artístico dos señores de Caminha. Situouse artisticamente entre o Renacemento e o manierismo, e o seu estilo caracterizouse polo bo deseño, a composición alongada e a apertura ao realismo do retrato. Pintou Nossa Senhora da Misericórdia e varias táboas para retablos como Lavatório dos pés (1533-1534).

PERSOEIRO

Escritor. Doutor en Literatura Inglesa pola University of Edimburg e en Literatura Española e Hispanoamericana pola Universidad de Salamanca, pertence ao grupo literario Crack, xunto a Jorge Volpi. Na súa obra pretende loitar contra a mala imitación do realismo máxico e a vulgarización da literatura hispanoamericana. É autor de Subterráneos (1990), La catedral de los ahogados (1994, Premio Juan Rulfo), Amphitryon (2000, Premio Primavera de Novela), Las tormentas del mar embotellado (2000, Premio Nacional de Literatura Infantil de México) e Las antípodas y el siglo (2001).

GALICIA

Pintora. Realizou estudos no Círculo de Bellas Artes e na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando en Madrid, e en Italia. O seu estilo evolucionou desde o realismo intimista ata obras de temas ambiguos e representacións case inaprensibles de temática mitolóxica ou literaria, influenciada pola súa estadía en Italia onde descubriu o Renacemento para o conxunto da súa obra. Destacan Vida, muerte y resurrección de Virginia Wolf, El nacimiento, El ciclo del amor e La primavera.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Foi mestre de capela en Venecia e Dresden, director de orquestra do teatro italiano de París e director de música da corte de Napoleón (1807-1812). Fíxose célebre coas óperas Camilla (1799), Eleonora (1804) e Le maître de chapelle (1821), ademais de realizar dous oratorios, cantatas e diversas composicións instrumentais.

PERSOEIRO

Pintor. As súas paisaxes, realizadas á acuarela, destacan pola súa concreción, polo seu cromatismo e por reflectir a nitidez a realidade visible. En Pontevedra colaborou con ilustracións na revista Spes e da súa obra destaca O Tambre (1966).

PERSOEIRO

Monxe búlgaro. Profesou no mosteiro de Khilandar, no monte Athos (Grecia). A súa Istorija Slavjanobulgarska (1762) representa o inicio da literatura búlgara moderna e do movemento autonomista da Igrexa de Bulgaria.

PERSOEIRO

Actor. Formou parella cómica en numerosas películas con Fernando Esteso, das que destacan Los Bingueros (1979), Qué gozada de divorcio! (1981) e Padre no hay más que dos (1982). Tamén traballou en filmes como Moros y cristianos (1987), Ay, Carmela! (1990, Goya ao mellor actor e premio ao mellor actor do Festival de Cine de Montrèal 1991), Bwana (1996) e El oro de Moscú (2003).

PERSOEIRO

Novelista. Despois dunha primeira etapa republicana, marcada pola súa colaboración como crítico radical na Revista Europea e a publicación de obras como Nuevo viaje al Parnaso (1879), na súa obra distínguense dúas etapas claramente diferenciadas pola súa conversión relixiosa (1889). Do primeiro período destacan Marta y María (1883) e La hermana San Sulpicio (1889), e do segundo La alegría del capitán Ribot (1899) e Tristán o el pesimismo (1906). Posteriormente, evolucionou cara ao subxectivismo idealista, que reflectiu en La hija de Natalia (1923), e cara a unha prosa de tema bucólico, como en Sinfonía pastoral (1929).

PERSOEIRO

Escritor e cronista. Despois da súa formación en Italia, sucedeu a Juan de Mena como cronista de Enrique IV. Participou activamente nas negociacións do matrimonio de Isabel a Católica con Fernando de Aragón. É autor de Batalla campal de los perros y los lobos (1456), obra satírica; Tratado de la perfección militar (1460) e Alphonsi Palentini Hispaniensia ex annalibus suorum diebus colligentis, traducida e editada en castelán como Crónica de Enrique IV (1904-1908). Escribiu tamén o Universal vocabulario en latín y en romance (1490), anterior ao de Nebrija.