"car" (Contén)

PERSOEIRO

Novelista. Integrado inicialmente no realismo social, a súa obra evolucionou cara ao experimentalismo. Foi director da revista Almanaque e publicou o conto Jogos de Azar (1963), as novelas O Hóspede de Job (1963, Premio Camilo Castelo Branco) e O Delfim (1968), que parten de situacións concretas pero que acadan un contido simbólico. Autor de diversos ensaios, como A cartilha do Marialva (1960) e Lisboa, livro de bordo (1997, Premio Fernando Pessoa), a súa novela Balada da Praia dos Caes (1982) foi galardoada co Premio Nacional de Literatura en Portugal.

GALICIA

Impresor e político. Instalado en Ferrol en 1848, comezou a traballar con Nicasio Taxonera. En 1851 estableceuse pola súa conta cunha libraría e cun obradoiro propios, onde editou o xornal El Faro Marítimo (1851) e El Brigantino. Liberal, foi concelleiro en Ferrol e deputado provincial por Betanzos. Nesta época dirixiu na Coruña o xornal La Concordia e encargouse da impresión de diversos libros de texto da Mariña. Posteriormente exerceu os cargos de gobernador civil de Santander, Jaén, Ávila, Segovia e Soria, ata que, coa renuncia de Amadeo de Savoia, regresou a Ferrol para desenvolver novamente o seu labor como impresor e concelleiro.

1. Recubrir ou impregnar algo con plástico.

2. Engadir un plastificante a algunha materia.

GALICIA

Escritor. Director da revista Aturuxo, colaborou en diversas publicacións con traballos en que trata temas galegos e canarios. Da súa obra destacan Un episodio de los tiempos celtas (1969), La historia de Canarias en episodios (1971), El cine en Canarias (1981) e Gallegos en Gran Canaria: memorias de la Casa de Galicia en Las Palmas de Gran Canaria (2000).

PERSOEIRO

Pintor e caricaturista. Fundou a revista Os Conxuros e traballou como ilustrador e caricaturista en varias publicacións. Nas súas obras, de técnicas diversas, cultivou a abstracción. Participou en numerosas exposicións individuais e colectivas e da súa produción destacan Sen título (2000) e Casa perfecta (2001). Recibiu o V premio de pintura da Bienal Eixo Atlántico.

PERSOEIRO

Director de teatro. Estudou interpretación e dirección de escena con William Layton e Miguel Narros, e posteriormente en Nova York con Stella Adler e Sandford Meinsner. Debutou como director en 1965 en El proceso de la sombra de un burro, de F. Dürrenmatt, obra pola que a compañía recibiu o Premio Nacional de Teatro (1966). Fundador do Teatro Experimental Independiente (T.E.I.) (1965 e 1977) e, con W. Layton e M. Narros, do Teatro Estable Castellano (T.E.C.) (1977 e 1988), foi director do Centro Dramático Nacional (1989-1994). Dirixiu máis de 50 montaxes teatrais, das que destacan Cándido, de Voltaire; La casa de Bernarda Alba, de Lorca, e Divinas palabras, de Valle-Inclán. Recibiu o Premio Nacional de Teatro (1967, 1970 e 1987).

GALICIA

Concello da comarca do Barbanza, situado no O da Comunidade Autónoma de Galicia e no SO da provincia da Coruña. A súa posición xeográfica é 42° 36’10” latitude N e 8° 56’ 00” lonxitude O. Limita ao N co concello de Porto do Son (comarca de Noia), ao L co de Boiro (comarca do Barbanza), ao S coa ría de Arousa, e ao O co de Ribeira (comarca do Barbanza). Abrangue unha superficie de 32,3 km2, en que acolle unha poboación de 9.923 h (2007) distribuída nas parroquias do Caramiñal, Lesón, Posmarcos, Santiago de Deán ou O Castelo e O Xobre ou O Maño. A capital está na vila da Pobra do Caramiñal, na parroquia do Caramiñal, localizada a 54 km de Santiago de Compostela e a 118 km da Coruña. Está adscrito á arquiarquidiocese de Santiago de Compostela e ao partido xudicial de Ribeira.
Xeografía física
A Pobra do Caramiñal sitúase entre a serra do Barbanza e a ría de Arousa, os dous accidentes orográficos que configuran o seu territorio. A primeira esténdese pola...

GALICIA

Parroquia do concello de Pobra do caramiñal, a. baixo a advocación de .

1. Relativo ou pertencente ás podocarpáceas.

2. Planta da familia das podocarpáceas.

3. Familia de coníferas integrada por árbores e raramente por arbustos perennifolios, con follas lineais, lanceoladas, aciculares ou escamiformes, e nalgúns casos con cladodios e pseudocarpos, xeralmente carnosos. Son plantas dioicas propias do hemisferio sur.