"qu" (Contén)

PARROQUIA

Parroquia do concello de Abadín baixo a advocación de Santiago.

PERSOEIRO

Escritor. Filólogo e matemático, formou parte do grupo surrealista. Zazie dans le métro (1959) é unha das súas obras máis destacadas, xunto cos coñecidos Exercices de Style (1947). Foi membro da Académie Goncourt (1951).

1. Canle para conducir a auga.

2. Canle de madeira dos muíños, pola que cae o gran desde a moega ata o ollo da moa.

3. al ou camiño estreito e fondo que se utiliza como paso entre montañas.

1. Peixe condritio, de preto de 3,5 m, co corpo alongado e fusiforme, ollos pequenos e redondos, sen membrana nictitante e cunha crista dérmica delgada nos lados do pedúnculo caudal. Ten dúas aletas dorsais, a primeira máis do dobre de grande ca a segunda, e as peitorais moi longas e estreitas en forma de gadaña. Carece de liña dorsal e na base do pedúnculo caudal amosa unhas quillas pouco marcadas. Ten dentes triangulares e serrados ao longo das arestas, nas dúas mandíbulas. Amosa unha cor azulada intensa, máis escura no dorso e algo máis pálida nos costados, e clara na rexión ventral. Localízanse tanto en alta mar como preto das costas, ás veces en grandes cantidades. De hábitos nocturnos, aliméntase principalmente de pequenas presas, como peixes óseos e luras.

2. tiburón.

AFLUENTES

Afluente pola esquerda do río Miño, que nace e desemboca na parroquia de Alongos (Toén).

MONTES

Monte situado na parroquia de Parada (Lalín). O seu cumio acada os 657 m de altitude.

1. Relativo ou pertencente ás quenopodiáceas.

2. Planta da familia das quenopodiáceas.

3. Familia de plantas herbáceas ou raramente arbustivas, da subclase das cariofílidas, con follas habitualmente simples e alternas, flores inconspicuas, hermafroditas ou unisexuais, hipóxinas ou en ocasións perixinas, actinomorfas e monoclamidias, correntemente agrupadas en inflorescencias densas, e de froitos en núcula ou en cápsula, envoltas por periantio persistente. A familia é cosmopolita, pero con máis representantes nas rexións áridas.

1. Acción e efecto de quentar ou quentarse.

2. tunda.

3. Xeira de traballo moi duro.

1. Que serve para quentar.

2. Aparato que serve para quentar algo, especialmente un líquido a través da electricidade ou o gas.

3. Peza de roupa feita para manter quentes os pés ou as pernas.

PERSOEIRO

Poeta portugués. Figura destacada da poesía portuguesa do s XIX e un dos grandes poetas europeos do mesmo período, foi un dos polemistas -con Eça de Queirós e Teófilo Braga- da chamada ‘Cuestión de Coimbra’, e tratou esta polémica nos ensaios Bom senso e Bom gosto (1865) e A Dignidade das Letras e as Literaturas Oficiais (1865). No ámbito político foi cofundador do Partido Socialista Português. En 1865 publicou Odes Modernas e en 1871 iniciou un cambio de sentido na súa obra, froito dunha longa crise, que reflectiu en Sonetos (1886) e que constitúe o diario da desintegración que o levou ao suicidio.

1. Facer que aumente a temperatura de algo.

2. Facer máis vivo o ánimo ou o xenio.

3. Exaltar ou excitar algo ou a alguén.

4. Dar unha malleira a alguén.

5. Excitar sexualmente.

6. Despedir calor.

7. Facer exercicios suaves para activar os músculos antes de practicar un deporte.

8. Pórse en celo un animal.

9. Aumentar a temperatura de algo.

10. Facerse máis vivo o ánimo ou o xenio.

11. ...

1. 1. Que ten unha temperatura elevada.

   2. Que produce sensación de calor.

2. Que está en celo.

3. Que está excitado sexualmente.

4. Que pode producir unha disputa ou enfado.

5. Aplícase aos tons de cor que van do vermello ao dourado, pasando polos amarelos.

PERSOEIRO

Relixioso e erudito francés. Beneditino de Solesmes, dedicouse aos estudos históricos e sobresaíu na crítica textual. Foi abade do novo mosteiro romano de San Girolamo, dirixiu a edición crítica da Vulgata, e publicou a Mémoire sur l’establissement du texte de la Vulgate (1922) e a edición crítica do Martyrologium Hieronymianum (1931).

1. febre.

2. Bocha que se forma nos labios a causa dun aumento da febre.

3. Calor suave e agradable.

4. Calor forte.