"Pin" (Contén)

GALICIA

Delineante industrial e político. Alcalde de Melide (1991-2004) e senador polo PP desde 2000, foi secretario da asociación de empresarios da comarca de Melide.

1. Que ten forma de gromo de vide.

2. Rede moi densa de vasos venosos, espermáticos ou ováricos.

PERSOEIRO

Político e historiador, marqués de Miraflores e conde de Villapaterna. Colaborou estreitamente con R. Narváez durante o década moderada. En 1846 foi ministro de Estado e de Gobernación do Reino da Península e Adxacentes. Despois de afiliarse á Unión Liberal, presidiu o Consello de Ministros (1863-1964). É autor de Apuntes históricos para escribir la historia de la revolución de España desde el año 1820 hasta 1823 (1834) e Memorias para escribir la historia contemporánea de los siete primeros años del reinado de Isabel II (1843).

PERSOEIRO

Físico e inventor francés. Foi axudante de Huygens desde 1673 e posteriormente de Boyle, en Inglaterra, onde perfeccionou a máquina pneumática (1676-1679) e ideou o dixestor, coñecido como marmita de Papin. En Alemaña residiu en Marburg e Kassel, onde inventou diversos aparatos. A súa máxima preocupación, non obstante, foi a máquina de vapor, da que foi, de feito, un precursor.

PERSOEIRO

Escritor italiano. De personalidade controvertida, colaborou desde 1900 ata 1915 nas revistas Leonardo (1903-1907), La voce (1903-1907) e Lacerba (1913). Entre 1900 e 1915 escribiu os seus libros máis significativos de filosofía, poesía, literatura e crítica literaria, dos que destaca a autobiografía Un uomo finito (1912). Convertido ao catolicismo, compuxo obras ascético-morais, como Storia di Cristo (1921) e Il diavolo (1953).

PERSOEIRO

Xurisconsulto romano. Exerceu a avogacía e a maxistratura. Foi considerado príncipe dos xurisconsultos romanos, e a denominada lei de citas de Teodosio e Valentiniano III (426) confirmou a autoridade da fonte de dereito da súa doutrina. Das súas obras destacan as Responsa e as Quaestiones.

GALICIA

Bispo de Cebu (1875) e arcebispo de Manila (1876-1889). Pertenceu á orde de San Domingos e ordenouse presbítero en Manila (1839), onde desempeñou diversos cargos parroquiais e conventuais. Foi procurador das misións de Hong Kong (1883).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Castrelo do Val baixo a advocación de san Vicente.

1. Planta herbácea deitada, provista de gabiáns, hirsuta, de talos angulosos, follas orbiculares, ovais ou reniformes, flores douradas axilares e froitos en pepónide. Orixinaria do sur da India, cultívase dende moi antigo.

2. Froito oblongo e verrugoso desta planta. É moi rico en auga e pouco en elementos nutritivos, aínda que contén grandes cantidades de vitaminas A e C. O tipo máis popular é o cogombro pequeno, que se consome xeralmente despois de conservarse en vinagre; é moi habitual nalgúns países occidentais, principalmente nos saxóns, en ensaladas, canapés e coas carnes frías. Outras preparacións habituais son os pickles, conservados -con outras hortalizas- en vinagre de cebada e os rollmops, arenques embebidos nunha salsa vinagreta. Emprégase na industria cosmética como ingrediente básico de cremas de beleza; o leite de cogombro ten efectos calmantes e suavizadores para a cute.

3. Planta herbácea vivaz, deitada, monoica, con flores unisexuais pentámeras, de cor amarelada. Os froitos, purgantes, son bagas oblongas, colgantes, de superficie áspera, que cando están maduras se desprenden do pedúnculo e proxectan violentamente as sementes que conteñen. Aparece de forma naturalizada en lugares areosos e pedregosos do noroeste de Galicia.

1. Planta herbácea deitada, provista de gabiáns, hirsuta, de talos angulosos, follas orbiculares, ovais ou reniformes, flores douradas axilares e froitos en pepónide. Orixinaria do sur da India, cultívase dende moi antigo.

2. Froito oblongo e verrugoso desta planta. É moi rico en auga e pouco en elementos nutritivos, aínda que contén grandes cantidades de vitaminas A e C. O tipo máis popular é o cogombro pequeno, que se consome xeralmente despois de conservarse en vinagre; é moi habitual nalgúns países occidentais, principalmente nos saxóns, en ensaladas, canapés e coas carnes frías. Outras preparacións habituais son os pickles, conservados -con outras hortalizas- en vinagre de cebada e os rollmops, arenques embebidos nunha salsa vinagreta. Emprégase na industria cosmética como ingrediente básico de cremas de beleza; o leite de cogombro ten efectos calmantes e suavizadores para a cute.

3. Planta herbácea vivaz, deitada, monoica, con flores unisexuais pentámeras, de cor amarelada. Os froitos, purgantes, son bagas oblongas, colgantes, de superficie áspera, que cando están maduras se desprenden do pedúnculo e proxectan violentamente as sementes que conteñen. Aparece de forma naturalizada en lugares areosos e pedregosos do noroeste de Galicia.

PUNTA

Punta do litoral atlántico, situada entre a de Muíños e a praia de Miró, na parroquia de Cambre (Malpica de Bergantiños).

1. Relativo ou pertencente a Perpignan ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Perpignan.

GALICIA

Xornalista. Xefe de prensa do Centro Galego de La Habana e colaborador de diversas publicacións periódicas en Cuba, fundou e dirixiu os periódicos La Raza, La Región Gallega, xunto a Enrique Zas, Suevia, con Ricardo Carballal, e Vivero en Cuba. Relacionado con Manuel Murguía, Curros Enríquez e Fontenla Leal, foi un dos impulsores da Asociación Iniciadora y Protectora de la Academia Gallega e colaborador das sociedades galegas de instrución. É autor de Discurso: seguido de breves apuntes sobre la vida y la obra del glorioso maestro Montes (1926?). Foi académico correspondente da Real Academia Galega.