"USA" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor e xornalista portugués. Militante do Partido Comunista portugués, foi perseguido durante a ditadura de Salazar. Continuador do neorrealismo, na súa obra manifesta influencias tanto da literatura popular como do vangardismo. En canto ao seu estilo non delimita os diálogos e utiliza parágrafos moi longos, sen apenas puntos, feito que non significa unha dificultade para o lector. Publicou Os Poemas Possíveis (1966), Deste mundo e do outro (1971), Viagem a Portugal (1981), Memorial do convento (1982), O ano da morte de Ricardo Reis (1982, Premio da Crítica e Premio Pen Club 1985), A segunda vida de Francisco de Assís (1987), Historia do cerco de Lisboa (1989), O Evangelio segun Jesucristo (1922), Ensaio sobre a Cegueira (1995), Todos os nomes (1997), A Caverna (2000), O homen duplicado (2002), Ensaio sobre a lucidez (2004), Don Giovanni ou O dissoluto absolvido...

PERSOEIRO

Gaiteira, neta de Xosé Seivane Rivas. Estudou solfexo, piano e ballet clásico. Durante a década de 1990 colaborou en diversos concertos con Milladoiro, ata que iniciou a súa carreira en solitario. Na súa música combina sons e instrumentos populares con outros máis modernos, con arranxos innovadores. Da súa discografía destacan Susana Seivane (1999), Alma de buxo (2001) e Mares de tempo (2004). Recibiu o Premio Lucense del Año (2000) e foi finalista dos Indie Awards.

1. 1. Ser medio divino por ser fillo dun deus e dunha muller ou dun home e unha deusa.

   2. Ser inmortal, anxo ou monstro, que participa da natureza dos deuses.

2. Persoa á que se admira moito.

PERSOEIRO

Rei de Noruega (1122-1130), fillo de Magnus III e irmán e sucesor de Sten I. Defensor da fe cristiá, en 1107 emprendeu unha expedición marítima que o levou a Inglaterra, Lisboa e Xerusalén. Cos seus guerreiros saqueou algunhas cidades do litoral mediterráneo, como Sidón, e volveu por terra a Noriega (1111). Sucedeuno o seu fillo Magnus IV.

FILOSOFOS

Filósofo e médico iraniano. Coñecido como Avicena, a súa obra filosófica é moi ampla. O Kitāb al-šifā’ (Libro da curación) constitúe unha recompilación de todos os coñecementos do seu tempo, o Kitāb al-na ǧ āt (Libro da salvación) é un compendio do anterior. Na Epístola de Ḥ ayy ibn Yaq ẓ ā, obra alegórica escrita durante o encarceramento a que lle condena Tağ al-Dawla, Avicena é conducido a través do universo por Ḥ ayy ibn Yaq ẓ ā, quen lle amosa as rexións orientais -o mundo da forma-, cun certo parentesco estratigráfico coa Divina Comedia, ata chegar preto do Creador. Inclinouse polo aristotelismo, pero conservou moitos elementos neoplatónicos. A súa concepción do mundo é emanantista. Destaca a súa formulación filosófica sobre a diferenza entre ser creado e ser increado, mediante a teoría da distinción entre esencia e existencia...

CAPITAIS

Capital da provincia homónima situada na illa de Sicilia, Italia (121.000 h [2001]). Fundada segundo a tradición por colonos corintios, adquiriu unha grande importancia comercial e comezou a fundar colonias no interior de Sicilia. Gobernada durante o s VI a C por unha aristocracia, a comezos do s V a C foi conquistada por Xelón e, á súa morte, o seu irmán Hierón loitou contra Catania, derrotou os etruscos en Cumas e obtivo o dominio comercial do Baixo Tirreno; ademais acolleu na súa corte aos máis grandes poetas do seu tempo: Simónides, Baquílides, Píndaro e Esquilo. Caída a tiranía dos Dinoménidas, a cidade foi gobernada por un réxime democrático ata que entrou en conflito con Atenas, que rematou (413 a C) cunha gran vitoria siracusana. Baixo o goberno de Dionisio I, a cidade viviu o seu período máis esplendoroso. Conquistada polos romanos, gozou dunha situación de privilexio no conxunto da provincia de Sicilia. Ocupada polos vándalos, foi conquistada polos bizantinos (535) e sometida...

1. Relativo ou pertencente a Siracusa.

2. Natural ou habitante de Siracusa.

PERSOEIRO

Escultora. Inicialmente utilizou o latón, a madeira ou a lona nas súas obras e aproximouse ao minimal art. Posteriormente empregou pranchas de metal soldadas en obras onde contrasta o tratamento sobrio e rudo dos materiais e o hermetismo das formas co carácter poético do conxunto. Destacan Escenografía del sexo (1986), Moldura al paisaje (1995), Encima de una alfombra (2000) ou Elmina (2001). Recibiu o Premio Nacional de Artes Plásticas (1988).

PERSOEIRO

Escritora e realizadora cinematográfica. Cofundadora do Parlamento Internacional de Escritores (1993), caracterizouse por un forte intelectualismo e dedicouse sobre todo ao ensaio crítico. Destacan os libros Against Interpretation (1966), Under the

LIÑAXES

Liñaxe de orixe galega que trae por armas, en campo de ouro, catro faixas de goles. Outro trae, escudo cuartelado en cruz: 1 e 4, de azul, con cinco besantes de prata colocados en aspa; 2 e 3, de prata, cun lunel de ouro, perfilado de goles.

PERSOEIRO

Político e diplomático, primeiro conde (1812), primeiro marqués (1823) e primeiro duque de Palmela (1850), e primeiro duque de Faial (1833). Liderou os cartistas e representou a Portugal no Congreso de Viena. Foi ministro de Asuntos Estranxeiros en diversas ocasións e primeiro ministro de Portugal (1834-1835, 1842 e 1846).

PERSOEIRO

Franciscano portugués. Especializado en xenealoxía, escribiu sermóns en castelán e latín, obras teolóxicas e místicas. Está considerado un dos pais da xenealoxía moderna.

PERSOEIRO

Compositor. Destacou como creador dalgunhas marchas, como Stars and Stripes. Foi o inventor do helicón, tamén coñecido como sousáfono.

PERSOEIRO

Relixioso dominicano. De nome Manuel de Sousa Coutinho, entre 1576 e 1577 foi capturado polos piratas cando viaxaba polas Indias Occidentais e estivo preso en Alxer, onde coñeceu a Cervantes. En 1577 regresou a Portugal e prestou servizo a Filipe I de Portugal (Filipe II de España). Escribiu Vida de D. Fr. Bartolomeu dos Mártires (1619), a Historia de S. Domingos (en 3 partes: 1623, 1662 e 1678) e Anais de D. João III (1844), modelo de prosa clásica portuguesa.

PERSOEIRO

Poeta e historiador portugués. Tras catro anos en Roma, trasladouse en 1631 a Madrid. Destacan Epitome de historias de Portugal (1628), El gran iustitia de Aragón don Martín Batista de Lanuza (1650) e Asia Portuguesa (1666).