"qu" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ao pobo quiché ou á súa lingua.

2. Individuo do pobo quiché.

3. Pobo amerindio que vive no centro de Guatemala. En época precolombina desenvolveu unha cultura con capital en Utatlán e a súa orixe recóllese no libro Popol Vuh.

4. Lingua do grupo maia-quiché do phylum amerindio que fala o pobo quiché e tamén os cakchiquels, tzutuhils, pokonchis e pokomams.

DEPARTAMENTOS

Departamento de Guatemala (8.378 km2; 655.510 h [2002]). A súa capital é Santa Cruz del Quiché (62.369 h [2002]).

PERSOEIRO

Médico e bioquímico. Especializado en hematoloxía, estudou o mecanismo da coagulación do sangue e estableceu uns tests para determinar o tempo de coagulación dun plasma descalcificado (tempo de Quick ou de protrombina). Descubriu o factor V da coagulación.

PERSOEIRO

Historiador e político alemán. Profesor da Universidade de Berlín, fundou en 1895 a Deutsche Zeitschrift für Geschichtswissenschaft (Revista de Ciencias Históricas Alemá), que editou ata 1896, e foi delegado en numerosas conferencias de paz. Escribiu Caligula: Eine Studie über römischen Cäsarenwahnsinn (Un estudo sobre a loucura dos césares romanos, 1894). Foi presidente da Asociación Alemá da Paz (1914-1929) e vicepresidente do Bureau International Permanent de la Paix, e un dos fundadores da Liga de Unión de Nacións en Alemaña. Recibiu, xunto a Ferdinand-Édouard Buisson, o Premio Nobel da Paz (1927).

1. Característica que define unha cousa ou persoa.

2. Esencia no ser creado, segundo a terminoloxía filosófica medieval.

1. Calidade de quiescente.

2. Interrupción temporal no desenvolvemento dun insecto que se debe a factores externos e que volve ao seu curso cando estes factores volven ser favorables.

1. Actitude que se caracteriza pola inmobilidade, a apatía e a indiferenza.

2. Movemento de espiritualidade católica do s XVII, difícil de determinar nos seus límites, caracterizado por unha linguaxe mística, próxima ao panteísmo, que xurdiu en reacción contra a piedade voluntaria. Ten a súa orixe en Miguel de Molinos e na súa Guía espiritual (1675), para quen a perfección cristiá consistía no amor de Deus e na inacción da ánima. Sesenta e nove das súas proposicións foron condenadas en 1688. Coa axitación provocada en Francia, J. B. Bossuet e o arcebispado de París condenaron tamén obras de Guyon du Chesnoy (1695), así como a súa defensa de François de Salignac de la Mothe Fénelon na obra Explication des maximes des saints sur la vie intérieure. O movemento influíu no pietismo. OBS: Tamén se denomina molinosismo.

1. Relativo ou pertencente ao quietismo.

2. Seguidor do quietismo.

1. Que non se move nin cambia.

2. Que está tranquilo.

PERSOEIRO

Emperador romano, fillo de Macrino. O seu pai asociouno ao trono xunto ao seu irmán e durante o seu goberno tratou de defender o Imperio Romano da ameaza persa, pero foi derrotado e asasinado por estes.