"An" (Contén)

1. Que pertence á orde das antocerotais.

2. Briofita da orde das antocerotais.

3. Pequena orde de briofitas que comprende plantas de talos semellantes ao das hepáticas e de esporofitos cilíndricos, con columela dehiscente por dúas valvas.

1. Briofita da clase das antocerotais.

2. Clase de briofitas constituída unicamente pola orde das antocerotais.

CAPITAIS

Capital da rexión de Antofagasta, en Chile (236.730 h [estim 1995]). Fundada en 1870 por mineiros chilenos de Atacama, pertencente daquela a Bolivia. A ocupación da cidade polo exército chileno (1879) foi a orixe da Guerra do Pacífico contra Perú e Bolivia. Centro comercial internacional de Atacama e porto de exportación das rexións mineiras do norte de Chile e Bolivia (cobre, nitratos, xofre, prata e outros minerais). As industrias locais son, polo xeral, derivadas da minería (refinerías de nitratos e xofre, xabón, pinturas). É tamén un importante nó de comunicacións (ferrocarril e estradas cara a Bolivia, Arxentina e o interior do propio estado). Posúe aeroporto internacional en Cerro Moreno e universidade.

REXIÓNS

Rexión de Chile, no N do país, situada entre a cordilleira dos Andes ao L e o Pacífico ao O (126.444 km2; 415.487 h [estim 1995]). A súa capital é Antofagasta. Limita ao N coa rexión de Taracapá, ao S coa de Atacama e ao L con Arxentina e Bolivia. É unha rexión fundamentalmente mineira: xacementos de nitratos, prata, xofre, mármore, cobre, etc. O territorio de Antofagasta, orixinariamente pertencente a Bolivia, pasou á soberanía chilena ao remate da Guerra do Pacífico (1879-1882).

1. fanerógama.

2. espermatófito.

1. Prolongación do tálamo, situado entre o cáliz e os outros verticilos florais, que presentan algunhas flores como as cariofiláceas.

2. Zona inferior do espádice das aráceas.

PERSOEIRO

Actor, director de escena e realizador cinematográfico francés. Foi o creador do Théâtre Libre en París, compañía coa que, entre 1887 e 1894, realizou diversos espectáculos nos que desenvolveu e popularizou a corrente naturalista de Èmile Zola, presentando na capital de Francia a autores do relevo de August Strindberg, Henrik Ibsen ou Gerhart Hauptmann. No 1897 fundou o Théâtre Antoine e no 1906 foi nomeado director do Odeón. Pode considerarse un dos fundadores da dirección de escena como disciplina artística. As súas achegas van desde a consideración do deseño escenográfico, como un elemento determinante na posta en escena, ata cuestións tan relevantes na recepción, como a necesidade de apagar as luces da platea, palcos e outros espacios ocupados polos espectadores durante a función. Incorporado ao cine no 1914, o seu sentido do realismo avanzou o que moitos anos máis tarde sería a esencia do Neorrealismo italiano. Entre as súas obras destacan Les frères corses (Os irmáns corsos,...

PERSOEIRO

Arquitecto francés. Foi un dos principais representantes do Neoclasicismo. Foi o autor da Nova Casa da Moeda de París (1768-1777), de estilo clásico.