"AND" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 3994.
-
-
-
Relativo ou pertencente ao Principado de Andorra ou a Andorra la Vella, ou aos seus habitantes.
-
Natural do Principado de Andorra ou de Andorra la Vella.
-
-
Habitante do Principado de Andorra ou de Andorra la Vella.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Persoa de pouco xuízo, aloucada.
-
ESPA¥A
Concello da comunidade autónoma de Navarra, na comarca da Ribera de Navarra (2.511 h [1996]).
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Pobo prerromano do N da actual Catalunya, coñecido só por unha citación de Polibio, na que se di que foi sometido por Aníbal no 218 a C na súa expedición contra Roma. A maioría dos autores relacionan este pobo co de Andorra.
-
PERSOEIRO
Astrónomo francés. Traballou en temas da mecánica celeste. Publicou as Nouvelles tables trigonométriques fondamentales (‘Novas táboas trigonométricas fundamentais’). En 1919 nomeárono membro da Academia Francesa.
VER O DETALLE DO TERMO -
MONTES
Monte da parroquia de Augasantas, no concello de Rois, de 424 m de altitude.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Político brasileiro. Logo de se trasladar a Portugal, converteuse en 1812 en secretario vitalicio da Academia das Ciencias de Lisboa. De volta ao Brasil, Pedro I nomeouno Ministro (1821-1823) e cando abdicou (1831) designouno titor de seu fillo, Pedro II.
VER O DETALLE DO TERMO -
PARROQUIA
Parroquia do concello de Pontedeume baixo a advocación de san Martiño.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Apelido de orixe toponímica; San Martiño de Andrade, en Pontedeume, vén ser o berce da liñaxe dos Andrade. O topónimo procede, segundo algúns investigadores, do xenitivo do nome de posesor Andraldus (> xenit Andraldi) que pasaría a Andradus por escurecemento do -l- intervocálico; o que vén, á súa vez, do xermánico anthar que significa ‘outro, alleo, segundo’. Pola contra, segundo outros, a súa orixe está no xenitivo do antropónimo Antriatus (> xenit Antriati) de orixe escura. Como apelido é bastante frecuente en Galicia e xa aparece documentado no s XIII: “Petrius Ueremendi de Andrade” (doc ano 1206, Tumbos del monasterio de Sobrado de los Monjes de P. Loscertales, I p 265).
-
VER O DETALLE DO TERMO
Escritor pertencente a un grupo de narradores galegos en castelán, algúns deles xa se deran a coñecer como tales antes de 1936. O seu traballo ao servizo da cultura de Galicia tivo o seu verdadeiro desenvolvemento a partir da década dos 50. O seu labor insírese dentro da corrente do novo ensaísmo de raizame galega e moderno espírito europeo. Orixinal ensaísta, escribiu un estudo titulado Etnobiología atlántica.
-
GALICIA
Descendente por liña paterna de Alonso de Lanzós, foi un dos protagonistas das Revoltas Irmandiñas. Licenciado canonista no Colegio de San Bartolomé de Salamanca, obtivo a cátedra de Decretais neste mesmo centro. Foi oidor da Real Audiencia de Sevilla, fiscal da suprema Inquisición de España e conselleiro do Tribunal. Ao tempo que ocupaba o cargo de Vicerrei, foi nomeado Arcebispo de Palermo e de Jaén. Neste último lugar fixo proclamar o culto a San Pedro Pascual por bula do Papa Clemente X.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Militar e político galego da familia dos Andrade. Foille outorgado o título de conde de Andrade en 1480 polos Reis Católicos e tras vencer aos franceses en Seminara en 1503, gañoulles 13 bandeiras e incorporou o seu emblema ao escudo dos Andrade. Destacou na campaña de Nápoles como Lugartenente do Gran Capitán. Defendeu nas Cortes de Castela convocadas por Carlos I en 1520 a concesión do Voto en Cortes para Galicia que fora suprimido en 1476, ao quedar supeditado ao voto de Zamora. Como consecuencia, parece ser que o Rei o desterrou á Coruña; aínda que, segundo algúns investigadores, o certo é que volveu á cidade herculina como enviado do Emperador para preparar a recepción do Rei. Alí foi nomeado Capitán Xeneral da Armada en Flandres. Promoveu e organizou expedicións da Armada en terras americanas. Na segunda campaña comandada por Pedro de Mendoza en 1535 fundouse a cidade de Bos Aires.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Licenciado en Dereito pola Universidade de Oviedo e diplomado en Xemoloxía pola Universidade de Barcelona e pola The Gemmological Association of Great Britain. Musicólogo e crítico musical especialista en música romántica e na figura de Johannes Brahms, así como na canción romántica galega e na vida e obra de Andrés Gaos. Conferenciante e autor de numerosos artigos sobre música na prensa (La Voz de Galicia, El Ideal Gallego, etc) e en revistas especializadas (Correo Musical Argentino, Ritmo, Scherzo, etc). Redactor dos programas musicais da Orquestra Sinfónica de Galicia, Amigos de la Ópera e Fundación Barrié de la Maza. No eido musical publicou Monografía sobre Johannes Brahms (1982); Los instrumentos de viento en la música de Johannes Brahms (1983); Las canciones con texto en francés de Andrés Gaos (1987); La Banda Municipal de La Coruña y la Vida Musical de la Ciudad (1998). Como entomólogo estudiou os cárabos...
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Campión do mundo de vela na clase Soling en Vaurien (1978 e 1979). Foi mellor deportista de España en 1979 e participou nos Xogos Olímpicos de Moscova (1980) e Os Anxeles (1984).
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Campión do mundo de vela na clase Soling en Vaurien (1978 e 1979), onde participou xunto co seu irmán Rodrigo Andrade Olivié.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Deuse a coñecer como poeta, arredor do 1900, logo de gañar o primeiro premio nun certame organizado polo Ateneo León XIII de Santiago. Outorgáronlle un premio pola composición “Íntima” na celebración do centenario de Rojas Zorrilla en Toledo. No 1910 gañou en Santiago a flor natural polo poema “Las cumbres” e o primeiro accésit por “La casa muerta”. Salienta a súa obra lírica en castelán Al amor del terruño (1915), libro de corte clásico e inspiración romántica que contén as súas poesías premiadas; o monólogo lírico Al desplegarse la rosa (1917) e, sobre todo, Diana de gaita (1930), na que mostra unha fermosa visión da paisaxe galega con gran sensibilidade. Algúns investigadores subliñan a influencia deste libro na obra de Amado Carballo -concretamente, en Proel e no poema “O Galo”- aínda que non estea aínda claro se a intervención se deu en forma de reciprocidade, de indución ou de maxisterio dunha das partes sobre a outra. De confirmarse este influxo...
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Relixioso da Orde dos franciscanos. Ingresou no colexio de pasantes de Alba de Tormes en novembro de 1770 e concluíu o seu trienio no ano 1773. Xa no 1786 exerceu como discreto no convento de San Francisco de Santiago e o 10 de xuño de 1790, desempeñando o cargo de gardián do convento de Lugo, fixo o acostumado xuramento de examinador sinodal. No ano 1804, data da súa morte, ocupaba o cargo de gardián do convento de Ferrol. A súa obra está en relación coa situación que ocupaba de predicador xeral. Así, publicou as obras: Sermón que en acción de grazas por el feliz nacimiento de los señores infantes gemelos Carlos y Felipe... dijo en Betanzos, el 26 de diciembre de 1783, el P. ____ (1784) e Elogio fúnebre que en honor del católico rey d. Carlos III dijo, en el día 23 de enero del año de 1789, en la iglesia de N. P. San Francisco de la villa de Ferrol, el P. ___(1789).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Bispo de Palencia en 1628, de Burgos en 1631 e de Sigüenza en 1640. En 1636 foi Vicerrei e Capitán Xeneral de Navarra e nove anos máis tarde fíxose cargo do Arcebispado de Compostela. Publicou nesta cidade en 1648 o libro Constituciones sinodales.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Arquitecto neoclásico que exerceu como arquitecto municipal da Coruña no primeiro terzo do século XIX. A súa concepción arquitectónica quedou perfectamente exposta na capela do cemiterio da Coruña (1834).
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Escultor que realizou numerosas exposicións en Galicia. Isto determinou o seu paso ao circuíto nacional para expoñer co Colectivo Androx en Valladolid, Burgos e Aranda del Duero, así como na Galería Millares de Madrid e na Mostra Inter Bienais de Vilanova de Cerveira en Portugal. Andrade entende a escultura como un constante reto entre el e a materia, unha busca progresiva de solucións sobre o seu modo de traballar e as esixencias que lle impoñen os elementos dos que se serve para comunicar.
VER O DETALLE DO TERMO