"Ende" (Contén)

PERSOEIRO

Bioquímico estadounidense. Foi o fundador e director do Instituto de Viroloxía da Universidade de California. Conseguiu cristalizar o virus do mosaico do tabaco (1935) e investigou e preparou unha vacina contra o virus da gripe. En 1946 recibiu, xunto con J. H. Northrop e J. B. Sumner, o Premio Nobel de Química, polos seus traballos sobre a preparación dos enzimas e das proteínas dos virus en forma pura.

PERSOEIRO

Rei titular de Inglaterra e de Escocia (Carlos III, 1766-1768), fillo de Xaime de Inglaterra, o Vello Pretendente. Este nomeouno, ao nacer, príncipe de Gales, título que levou ata 1766. Nomeado rexente polo pai, que estaba doente, foi enviado a París en 1744 para planear a invasión de Escocia. Desembarcou en Escocia, e en Edimburgo proclamou o seu pai rei e invadiu Inglaterra, pero tivo que se retirar.

1. Cargo ou xurisdición de superintendente.

2. Oficina onde o superintendente exerce a súa función.

1. Persoa que exerce a súa autoridade como xefe a cargo da dirección e o coidado de algo, incluído as persoas que alí traballan.

2. Persoa encargada da administración económica de España nos ss XVIII e XIX. O cargo foi creado por Filipe V (1714) e suprimiuse en 1848.

1. Ter unha cousa no aire de maneira que pendure.

2. Ter algún tempo detido o curso dunha cousa.

3. Privar a alguén por algún tempo do cargo, funcións e soldo.

4. 1. Declarar a alguén non apto nunha materia.

   2. Recibir a cualificación de non apto nunha materia.

5. Ser declarado non apto nunha materia.

6. Manterse algo no aire sen suxeición.

PERSOEIRO

Fotógrafo. Foi membro fundador da Sociedade Fotográfica da Coruña. Fotografou todos os castelos de Galicia e realizou reportaxes de grande interese etnográfico e paisaxístico. Destaca Outro día máis (1981).

1. 1. Inclinación ou disposición pola que algo ou alguén se ve atraído cara a un determinado fin.

   2. Inclinación dun obxecto a moverse nunha certa dirección.

2. 1. Orientación ou liña desenvolta no interior dun grupo, partido ou movemento cultural, artístico ou literario.

   2. Conxunto de persoas que manifestan esta inclinación.

3. 1. Conxunto dos factores que orientan un fenómeno cara a unha determinada dirección.

   2. Conxunto dos factores que determinan o movemento continuo e prolongado de calquera actividade nunha dirección coñecida durante un período de tempo, que é longo en relación ao ciclo económico. Pode ser alcista ou baixista.

   3. tendencia barométrica

      ariación de presión que experimenta, nunha estación atmosférica, a atmosfera durante as tres horas (24 h nas rexións tropicais) que preceden ao instante da observación deste elemento meteorolóxico.

4. ...

1. Que tende a un fin determinado.

2. Que ten ou mostra tendencia a algo que se expresa.

1. Estirar ou ciscar o que estaba encollido, pregado ou dobrado, de xeito que abranga máis espazo.

2. Colgar dun cordel a roupa mollada ou colocola horizontalmente no chan para que seque.

3. Ter tendencia ou inclinación cara a un determinado fin ou cara a unha determinada direccción.

4. Evolucionar un valor aproximándose progresivamente a outro.

5. Deitarse nun lugar.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Baltar baixo a advocación de san Lourenzo.

1. Calidade de transcendente.

2. Acción de transcender.

3. Importancia ou repercusión que adquire algo ou alguén.

4. Calidade do que queda máis alá dun ser ou dun conxunto de seres e, especialmente, do que permanece fóra de toda experiencia posible, entendida esta en sentido kantiano, é dicir, que queda máis alá do espazo e do tempo. Segundo o que se entenda por inmanencia, estará máis ou menos determinado o ámbito correspondente da transcendencia; en Kant, este ámbito caracterízase como o ámbito da cousa en si e concretamente como o ámbito correspondente ao mundo, á alma e sobre todo a Deus, como síntese ideal e suprema dun e doutra. O primeiro que procurou superar a escisión entre inmanencia e transcendencia consagrada filosoficamente por Kant foi Hegel, que fixo de ambos os dous extremos correlativos unha única dialéctica. A concepción cristiá, por outra banda, insistiu sempre na afirmación simultánea da transcendencia e a inmanencia á hora de conceptualizar a relación entre Deus e a creación, así como entre graza e liberdade, fe e razón ou sobrenatural e natural.

1. Que posúe unha grande importancia polas consecuencias que pode ter.

2. 1. Aplícase a cada un dos atributos propios de todo ser: a unidade, a verdade e a bondade (ou perfección), e para algúns a beleza, redutible para os escolásticos á perfección. Aos tres primeiros atributos transcendentais correspóndenlles respectivamente os principios de contradición, de razón suficiente e de finalidade.

   2. Aplícase a aquilo que pertence ás condicións a priori do coñecemento ou da acción (sobre todo moral) do home, na filosofía de Kant. Oponse tanto ao empírico, pois non deriva da experiencia, coma ao transcendente, polo feito de que non excede a experiencia aínda que sexa condición intrínseca dela.