"MIT" (Contén)

PERSOEIRO

Prosista romanés. Desde 1981 foi presidente da Unión de Escritores de Romanía. Da súa obra destacan Fuga (1958), Somnul pām ǐ ntului (O soño da Terra, 1965), Cāruta cu mere (O carro de mazás, 1974), Iepurele schiop (O coello coxo, 1980), Orasul ingerilor (A cidade dos anxos, 1985) e o ensaio Virgule (1978).

1. Relativo ou pertencente aos preadamitas ou ao preadamismo.

2. Defensor ou seguidor do preadamismo.

1. Condición ou calidade de primitivo.

2. 1. Imitación dos pobos primitivos.

   2. Inxenuidade finxida.

1. 1. Relativo ou pertencente ao comezo ou á orixe de algo.

   2. Que se formou antigamente.

   3. Referido a un pobo ou a unha civilización, que están pouco desenvolvidos en relación a outros.

   4. Que está feito sen perfeccionamento nin refinamento.

   5. estado primitivo CULT

      Sistema de integración política máis centralizado e estratificado, que se caracteriza pola presenza dunha forma especial de control baseada na continua ameaza da forza por parte dun conxunto de persoas lexitimadas para usala, o que o distingue da caudillismo. Foi o caso da civilización azteca.

   6. sociedades primitivas CULT

      Pobos ou grupos étnicos que non pertencen á civilización industrial occidental. Este termo foi introducido en antropoloxía polo evolucionismo. Os datos etnográficos desmenten a pretensión de identificar a cualificación de primitivo coa de simple.

2. 1. Que non derivada de nada

   2. Aplícase á palabra non derivada doutra da mesma lingua.

   3. ...

PERSOEIRO

Mártir. Segundo a tradición era fillo do centurión san Marcelo, polo que tería orixe galaica. Xunto co seu irmán xemelgo san Facundo foi martirizado e decapitado polo cónsul Ático en época de Adriano por se negaren a adorar o deus Febo. Segundo a tradición morreron preto de Cea e están enterrados na catedral de Ourense, para outros en Sahagún. A súa festividade celébrase o 27 de novembro.

1. Relativo ou pertencente á psammita.

2. Que é semellante á psammita.

1. Que remite.

2. Persoa ou entidade que remite ou envía unha cousa.

3. Nome e enderezo da persoa ou entidade que envía algo.

1. Que remite.

2. Persoa ou entidade que remite ou envía unha cousa.

3. Nome e enderezo da persoa ou entidade que envía algo.

1. Enviar algo a alguén.

2. Deixar de facer unha cousa para facela noutro momento.

3. Perdoar unha falta, unha pena ou unha débeda.

4. Facer unha remisión a outra parte dun escrito ou a outro escrito.

5. Perder algo parte da súa intensidade.

6. Facer alusión a algo dito ou publicado.

1. Volver transmitir.

2. Emitir, sen gravacción previa, unha emisión que chega á emisora desde outro punto.

PERSOEIRO

Escritor. Licenciado en Dereito pola Universidad de Salamanca e en Filosofía e Letras pola Universidad de Madrid, en 1920 trasladouse a EE UU para desempeñar unha cátedra de Literatura Española do s XIX na Cornell University Ithaca (Nova York). En 1932 converteuse en catedrático de Xeografía e Historia no instituto de Lugo. Experto en mitoloxía e astroloxía, e lector de Rubén Darío, Verlaine e Baudelaire, influíu intelectualmente nos membros da Xeración Nós, especialmente en R. Otero Pedrayo, cos que compartiu algúns parladoiros e conferencias no Ateneo ourensán. Colaborador de La Centuria co nome de Beta Herculis, escribiu Las mesetas ideales (1910), Escenas de gigantomaquia (1923) e Errores de la actual división provincial de España y fundamentos geográficos para una nueva división en provincias (1925). Foi académico correspondente da Real Academia Galega.