"RAF" (Contén)

1. 1. Arte e técnica de montar a escena teatral.

   2. Conxunto de elementos que forman o decorado dunha obra teatral, cinematográfica ou dun programa de televisión. Concrétase na ideación e na construción do mundo dramático no que se desenvolve a acción e no que os personaxes viven os diversos conflitos que conforman o drama ou a comedia. Inclúe os decorados, os figurinos, o atrezzo, o mobiliario e a luminotecnia. Pódese fixar a súa orixe en Grecia no s V a C. Os decorados de seda representaban palacios ou templos para as traxedias, mentres que os cuartos de dous pisos eran para as comedias. Os decorados romanos primitivos eran de tres clases: tráxicos, cómicos e satíricos, e semellaban templos, palacios, tumbas, rochas e altares. Por outro lado, os populares espectáculos de mimo tiñan lugar sobre pequenos estrados, cunha simple cortina como fondo. A utilización de carretas unidas entre si por pequenas plataformas complicou a decoración teatral, ata chegar ao extremo das complexas imaxinacións dos autos sacramentais do s XVII. No...

2. Conxunto de elementos, entre outros, arquitectónicos e paisaxísticos, que se dispoñen nunha obra de arte para producir o efecto dun ambiente determinado.

1. Arte de determinar a hora pola sombra que proxectan os obxectos iluminados pola luz solar ou lunar.

2. Arte de reproducir os obxectos en claroscuro. Utilízase sobre todo no debuxo arquitectónico.

GALICIA

Industrial e político. Profesor mercantil, foi concelleiro en Ribadavia por Alianza Popular (1979-1983) e despois polo Partido Popular (1987-1991 e 1995-1999). Foi deputado por Ourense no Parlamento galego (2000-2001).

1. de esgrafiar.

2. Técnica de decoración mural que consiste en raiar ou riscar unha capa de pintura ou outro material de xeito que quede á vista un fondo de cor diferente. Conséguese superpoñendo capas de lucido de distinta cor e, cando estas están aínda frescas, ráiase co grafio. Apareceu en tempos prehistóricos en obxectos de uso corrente, como xerras, figuras e lápidas, e aplicouse en Italia na decoración de fachadas. Os temas máis abundantes son os alegóricos e os motivos arquitectónicos e xeométricos que se realizan mediante patróns. No s XX desenvolveuse a aerografía.

1. Espectrómetro que permite rexistrar sobre un soporte de imaxe, que pode ser unha placa fotográfica, uns receptores fotoeléctricos ou unhas cámaras de televisión, o espectro da radiación estudiada. A incorporación dunha cámara fotográfica a un espectrómetro convérteo nun espectrógrafo. Un espectrógrafo de placa fotográfica, asociado a un telescopio clásico, permite analizar o dominio espectral comprendido entre os 310 nm e os 1.100 nm. A placa fotográfica pode substituírse, neste dominio, por cámaras electronográficas, cámaras CCD, cámaras de televisión ou receptores fotoeléctricos.

2. Aparato que determina o nivel relativo das diferentes frecuencias que integran un son complexo. Permite analizar os harmónicos e expresar a súa porcentaxe e o seu nivel. Está composto dunha serie de filtros que descompoñen a corrente microfónica, de xeito que só permiten o paso dunha serie de frecuencias. Estas, trala correspondente análise electrónica e dixitalización coa axuda de medios informáticos, convértense en variacións de luminosidade sobre unha pantalla, e dan conta dos compoñentes da onda sonora inicial.

3. Espectrómetro de masa dotado dun sistema de rexistro fotográfico.

4. Espectrómetro magnético dotado dalgún tipo de sistema que rexistre as intensidades dos diferentes feixes de partículas cargadas electricamente, separados de acordo co valor do seu momento lineal. É, polo tanto, un espectrómetro magnético rexistrador.