"Van" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta, dramaturgo e historiador. Máximo representante do simbolismo realista ruso. Rector da Universidade de Bakú, emigrou a Italia (1924) e converteuse ao catolicismo. Escribiu Rimskije sonety (Sonetos romanos, 1925) e Svet vecěrnyj (Luz de tarde, 1914-1944).

PERSOEIRO

Escritor ruso. Loitou na guerra civil, foi protexido por Gor’kij, e en 1921 comezaron a publicarse as súas experiencias: Partizany (Guerrilleiros, 1921) e Bronepojzd 14-69 (O tren blindado 14-69, 1922). Despois de 1925 cambiou de estilo e dedicouse a manifestar a primitividade do escritor e do seu mundo: Tajnoje tajnykh (Misterio dos misterios, 1927), Pokhoždenija fakira (Viaxes dun faquir, 1935) e Vstreči s Maksimom Gorkim (Encontros con Maksim Gor’kij, 1947).

PERSOEIRO

Escritor romanés. Da súa produción destacan as novelas Vestibulul (Vestíbulo, 1966), P ǎ s ǎ rile (Os paxaros, 1970) e Racul (O cancro, 1976); e os ensaios Corn de Vin ǎ toare (Corno de caza, 1972) e Pro-domo (1974).

PERSOEIRO

Paleontólogo e escritor ruso. Foi autor dunha serie de narracións de aventuras e ciencia-fición, nas que confronta a intelixencia humana cos segredos da natureza, como P’at’ rumbov (Os cinco rumbos, 1944) e Belyj rog (O corno branco, 1954).

PERSOEIRO

Xograr galego. Non se teñen datos documentais sobre el, pero, a xulgar pola súa colocación nos cancioneiros e por elementos internos da súa obra, debeu estar activo a mediados ou no terceiro cuarto do s XIII. Posiblemente visitou tamén a corte de Afonso X. O topos “san Servando”, repetido nas súas cantigas de amigo, talvez faga referencia á capela de San Servando de Pazos, situada na parroquia de Barxés (Muíños) ou en Becerreá. Consérvanse 23 composicións da súa autoría recollidas no Cancioneiro da Biblioteca Nacional de Lisboa e no Cancioneiro da Biblioteca Vaticana, que se caracterizan pola variedade de estruturas estróficas e de rima: 17 cantigas de amigo (6 de romaría), 2 cantigas de amor e 4 escarnios sociais.

PERSOEIRO

Pintor flamengo. Activo en Urbino en 1468, traballou para Federico de Montefeltro. O seu estilo, aínda gótico, humanizouse co contacto cos renacentistas italianos. Da súa obra destaca A comuñón dos apóstolos.

DIARIOS

Diario francés fundado en 1665 en París. O seu inspirador foi J. B. Colbert, coa intención de que servise para dispoñer a cultura ao servizo do Estado. Incluía información literaria e científica. Desapareceu en 1792 e reeditouse a partir de 1816; en 1902 foi adquirido polo Institut de France e converteuse en órgano das cinco academias francesas.

PERSOEIRO

Político ruso. Participou na Revolución de 1905 e foi un dos dirixentes da Revolución de 1917, acadando o cargo de presidente do comité central dos soviets (1923) e de presidente da URSS (1938).

PERSOEIRO

Poeta. Coñecido como Aleksandr Oles’, foi demócrata e nacionalista e cantou a liberación do seu pobo. Algúns dos seus poemas foron incorporados ao cancioneiro popular ucraíno. Da súa produción destacan Poeziï (Versos, 1901, 1911) e Čužinoju (En terra estraña, 1920).

PERSOEIRO

Político montenegrino. En 1990 fundou o Partido Democrático Serbio (Srpska Demokratska Stranka, SDS) e converteuse no dirixente da autoproclamada República Serbia de Bosnia durante a guerra da antiga Iugoslavia. Desde 1996 está reclamado polo Tribunal da Haia, acusado de crimes contra a humanidade.

PERSOEIRO

Pintor e gravador neerlandés. Coñecido como il Bamboccio, residiu en Roma (1526-1628), onde coñeceu a N. Poussin e Le Lorrain. Influído por Caravaggio, creou o tipo de pintura de xénero chamada bambochada. Das súas obras destacan O repouso durante a cacería e A partida do hostal.

PERSOEIRO

Pintor e decorador italiano. Discípulo de Carraci, en Roma decorou o Palazzo Farnese (1602), o Palazzo Mattei (1615) e a cúpula de Sant’Andrea della Valle (1625-1627). Ademais realizou, entre outras, Paradiso (1643), na capela de San Gennaro da catedral de Nápoles.

1. rei.

2. alavanco.