"eo" (Contén)

Forma prefixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado de ‘terra’.

Parte da bioloxía que estuda as relacións entre a evolución xeolóxica do planeta, a orixe da composición físico-química e de evolución da materia viva.

Organismo que habita no humus.

Parte da botánica que estuda os aspectos descritivos e causais da distribución xeográfica dos vexetais. O seu campo de estudo coincide parcialmente cos da fitoxeografía e a ecoloxía.

Maduración dos froitos baixo terra.

Sistema astronómico, sostido por Ptolomeo, que considera que a Terra está situada no centro do Universo, con todos os astros xirando arredor dela.

Ciencia que estuda a idade das rochas e dos minerais, mediante datacións absolutas, a partir da idade doutras rochas ou de fenómenos xeolóxicos (datación relativa). Os tempos xeolóxicos comezan a contar no momento en que na terra sedimentou a masa presente, que probablemente coincida co momento no que se formou a codia terrestre, e acaba no momento actual. Hai dous tipos de unidades para medir os tempos xeolóxicos: as unidades cronoestratigráficas (baseadas na estratigrafía e no paleomagnetismo), e as unidades xeocronolóxicas ou unidades de tempos medidos en anos (baseados nos isótopos radioactivos). As principais unidades xeocronolóxicas son de maior a menor: eón, era, período, época, idade e crono, e as súas correspondentes unidades cronoestratigráficas son eontema, eratema, sistema, serie, piso e cromozona.

Cavidade dunha rocha que presenta as paredes recubertas de substancias cristalinas.

Parte da xeofísica que estuda as dimensións e a forma da Terra, así como o campo gravitacional, valéndose de ferramentas como a triangulación, a nivelación, a astronomía xeodésica ou a gravimetría. A hipótese da Terra plana sobreviviu ata a revolución copernicana do s XVI. Os primeiros intentos científicos de medir as dimensións do globo terráqueo realizounas Eratóstenes (s III a C), que calculou que o meridiano terrestre tiña 40.000.000 metros, valor moi próximo ao aceptado actualmente. Ata o s XVII pensouse que a Terra era unha esfera perfecta, pero actualmente acéptase a idea de que se trata dun elipsoide de revolución cunhas dimensións que varían segundo os autores.

Parte da xeoloxía que se encarga do estudo das modificacións que experimenta a estrutura da codia terrestre. Os axentes xeolóxicos que producen estas modificacións poden ser externos á codia terrestre (xeo, augas superficiais) ou internos á terra (vulcanismo, sismoloxía).

Parte da xeofísica que estuda as propiedades e os fenómenos eléctricos que ocorren na Terra, principalmente os atmosféricos e os naturais do solo terrestre.

Que ou quen practica a xeofaxia.

Ciencia que estuda a totalidade da Terra desde o centro ata a atmosfera superior, aplicando os métodos da física. É unha das ciencias da Terra máis recentes, e adoita dividirse en: xeodesia, xeoelectricidade, xeomagnetismo, xeotermometría, gravimetría, hidrografía, meteoroloxía, oceanografía, sismoloxía e vulcanoloxía.