"To" (Contén)

1. Unido a outro dende o nacemento.

2. Aplícase ás estruturas orgánicas que naceron xuntas e se presentan unidas ou soldadas.

PERSOEIRO

Marqués de Monferrato (1188?-1192), señor de Tiro (1187-1192) e rei electo de Xerusalén, fillo e sucesor de Guillerme III de Monferrato. Axudou a Isaac II Ánxelo na loita contra os xermanos e casou coa súa irmá Teodora, da que se separou pouco despois. Entrou en Tiro en 1187 e, trala defensa do sitio de Saladino, tomou posesión da cidade. Casou en 1190 con Isabel de Anjou, raíña de Xerusalén, pero tivo que vencer, coa axuda de Filipe II Augusto de Francia, a resistencia do rei consorte Guido de Lusignan, apoiado por Ricardo I de Inglaterra.

1. 1. Acción de consentir.

   2. Fórmula coa que se manifesta esa aprobación.

2. Conformidade da vontade das partes dun contrato que, partindo de intereses diversos, se dirixen a un fin común. Constitúe un dos elementos principais do contrato. Para que se conceda o consentimento debe existir: pluralidade de partes, capacidade para contratar, existencia de vontade consciente e libre, e declaración expresa ou tácita. Hai dous tipos: expreso, cando se manifesta por escrito, de palabra ou doutra forma inequívoca; e tácito, cando se presupón polo silencio amosado. Non ten validez cando existen vicios internos ou limitacións legais, ou vicios externos que limiten a liberdade ou a consciencia.

3. Acordo universal sobre certas proposicións, considerado como unha proba da súa veracidade.

PERSOEIRO

Teórico do socialismo e político francés. Entusiasta das ideas de Fourier, en 1832 deixou a carreira militar para dedicarse á propagación das súas ideas. O seu pensamento superaba a desconfianza de Fourier na industria e permanecía politicamente aberto a posturas máis revolucionarias. Deputado (1848-1849), interveu nas revolucións deses anos e tivo que exiliarse. Durante a súa estadía nos EE UU fundou a comuna La Réunion (1855-1857), preto de Dallas. De novo en París, adheriuse á Primeira Internacional e tomou parte directa na Comuna de París. Dirixiu as publicacións Le Phalanstère, La Phalange e Démocratie pacifique. Escribiu Destinée sociale (Destino social, 1834-1844) e Principes du socialisme (Principios do socialismo, 1847).

1. Consello e tribunal privado dos emperadores romanos, coñecido tamén como consistorium ou consilium principis. Reuníase para asesorar o gobernante en materia lexislativa e administrativa. No goberno do Emperador Adriano sufriu algunhas modificacións, recibiu atribucións xudiciais e fixouse unha organización estable. O Emperador Diocleciano cambiou a súa organización, presidida dende aquela polo vicarius a consiliis sacris e composto polo cuestor do palacio, o xefe do servicio, os ministros de finanzas e os comites. Despois desta reorganización recibiu o nome de sacrum consilium.

2. Consello solemne de cardeais e outros dignatarios pontificios presididos polo papa. A medida que as congregacións de cardeais se ían transformando nas actuais congregacións da curia, converteuse nunha cerimonia formularia na que se proclamaba o nomeamento de bispos, arcebispos e cardeais, e se decidía oficialmente as canonizacións.

3. 1. Conxunto dos edís dun concello. Tamén se denomina corporación municipal.

   2. Edificio público onde se reúne a corporación municipal e que serve de sede principal dos seus órganos administrativos. Tamén se denomina casa do concello.

PERSOEIRO

Político e economista. Formouse no Instituto Superior de Economia e na Universidade de Bristol. Membro do Partido Socialista (PS) dende 1975, foi o seu secretario xeral (1986-1988) e presidente da Unión dos Partidos Socialistas e Socialdemócratas da Comunidade Europea (1987). Ocupou diversos cargos nos gobernos provisionais no eido das finanzas e da planificación económica (1975-1976). Deputado entre 1976 e 1991, foi ministro de Facenda (1978-1979) e gobernador do Banco de Portugal (1985-1986). Presidiu a iniciativa Lisboa 94, Capital Européia da Cultura. Escribiu Coerência e rigor. Actualmente, é o vicepresidente do Banco Central Europeo.

PERSOEIRO

Emperador bizantino (668-685), fillo de Constante II. Ao chegar ao poder enfrontouse ás sublevacións en Sicilia e á insurrección militar en Asia Menor, que finalmente someteu. Rexeitou os intentos dos árabes de penetrar en Constantinopla entre os anos 674 e 678, pero non puido evitar a invasión da África bizantina. Despois da conquista de Mesia (679) polos búlgaros, emprendeu unha campaña contra eles con pouca fortuna. En materia relixiosa, convocou o III Concilio de Constantinopla, sexto ecuménico (680-681), que condenou o monotelismo e permitiu restablecer a unidade relixiosa coa sé de Roma.

1. Que causa constrición.

2. Aplícase ao músculo que ten a capacidade de pechar un conduto ou orificio.

3. Medicamento que se emprega para diminuír o diámetro de certos condutos.

1. Acción e efecto de constrinxir.

2. Procedemento ou conxunto de normas que determinan a actuación xudicial con vista á execución dunha sentencia.