"Bia" (Contén)

1. 1. Que é de cor vermella ou encarnada.

   2. Cor vermella ou encarnada.

2. 1. Que é de cor entre o castaño tirando a vermello e o amarelo tirando a vermello.

   2. Que ou quen ten o pelo, o cabelo ou as plumas desta cor.

   3. Cor castaña tirando a vermello ou amarela tirando a vermello.

   4. raza rubia galega

      Raza bovina autóctona de Galicia de perfil recto, cabeza alongada nas femias e curta nos machos, coa fronte plana e o fuciño ancho. Os cornos son de cor rosada, coa base branca e puntas escurecidas, e de ollos e orellas grandes. O pescozo é curto e forte nos machos e fino nas femias, e a papada está reducida. A cruz é redondeada, o lombo e dorso son anchos, planos e musculados; os muslos, ancas e pernas son convexos e longos e a cola ten un borlón abondoso. A pelaxe é de cor rubia do triguo ou canela (teixa), e é uniforme, pero existen oscilacións entre o claro e o escuro e as mucosas son sonrosadas. Antigamente distribuíase por toda a rexión galega, pero o cruzamento con outras razas holandesas con fins económicos, provocou o seu descenso ao longo do s XX. O seu uso radicaba tanto en animal produtor de carne e leite como de labor. Actualmente utilízase principlamente para produción cárnica e de tenreiros. Distribúese xeralmente en zonas de montaña media e en vales, entre os 300 e 600 m...

3. 1. Peixe óseo, da familia dos tríglidos, que pertence aos xéneros Aspitrigia, Eutrigla, Lepidotrigla, Trigla e Trigloporus. Caracterízase por ter a cabeza voluminosa, en relación co corpo, e protexida por unha coraza ósea con aguillóns opérculos, dúas aletas dorsais, a cola recta e os pectorais moi grosos, en forma de abano e con tres raios anteriores. Habitan na rexión costeira da plataforma continental, sobre fondos areosos e lamacentos. Son moi apreciados como peixes para sopa e captúranse con artes de arrastre.

   2. ...

PERSOEIRO

Emperatriz romana. Foi muller de Adriano (100) e obtivo o título de augusta (128). Consérvanse dela diversas esculturas e a súa efixie apareceu en numerosas moedas.

1. Que ou quen ten moitos coñecementos nunha materia ou en xeral.

2. 1. Que contén ou amosa moita sabedoría.

   2. Que foi feito por alguén que posúe coñecementos nesa materia.

3. Que ou quen actúa con prudencia e mesura.

4. Nome dado a Salomón, considerado o autor dos libros sapienciais. OBS: Nesta acepción adoita escribirse en maiúscula.

5. Grupo de sete eruditos gregos do s VII a C, tamén coñecidos como a pléiade. Segundo a tradición estaba composto por Bías de Priene, Cleóbulo de Lindos, Periandro de Corinto, Pitaco de Mitilene, Quilón de Esparta, Solón de Atenas e Tales de Mileto. Esta tradición foi popularizada na época helenística por Demetrio de Faleron, que publicou as súas máximas ou apotegmas.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Bóveda baixo a advocación de san Fiz.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Nogueira de Ramuín baixo a advocación de santa Cruz.

1. Que se desenvolve sobre un ser orgánico morto ou sobre substancias orgánicas.

2. Organismo que se desenvolve nos medios acuáticos continentais caracterizados pola presenza dunha cantidade, máis ou menos grande, de materia orgánica. Na práctica, a presenza destes organismos considérase como un sistema indicador dos diferentes graos de polución da auga. Segundo a cantidade de materia orgánica, fálase de organismo oligosaprobio, mesosaprobio e polisaprobio.

PERSOEIRO

Fotógrafo, irmán de Enrique e Xosé Sarabia González. Participou na Guerra de Cuba (1898) e ao seu regreso a Vigo (1907) iniciuse na fotografía de man do seu cuñado Xosé Gil Gil. En 1909 creou, xunto co seu irmán Enrique, un laboratorio de fotografía e adicouse principalmente á fotografía de exteriores. Desde a década de 1920 asinaron as fotografías co selo “Foto Sarabia”.

PERSOEIRO

Fotógrafo, irmán de Constantino e Xosé Sarabia González. Traballou co seu irmán Constantino en Vigo, no laboratorio e encargouse fundamentalmente da parte de fotografía de estudio.

PERSOEIRO

Fotógrafo, irmán de Constantino e Enrique Sarabia González. Ao seu regreso da Guerra de Cuba (1898) asentouse en Vigo onde traballou, ata a súa morte, no estudo fotográfico do seu cuñado Xosé Gil Gil.

REXIÓNS

Rexión de África occidental, formada pola conca hidrográfica dos ríos Senegal e Gambia, correspondente aos estados de Senegal, Gambia e parte de Mali e de Guinea.

CONFEDERACIONS

Confederación dos estados de Senegal e Gambia, acordada polo Tratado de Dakar (1981) e vixente entre 1982 e 1989. Pretendía conseguir a unión económica e monetaria dos dous estados membros, a integración das forzas armadas e a coordinación das relacións exteriores, aínda que cada un dos estados mantiña a independencia e a soberanía.

1. Relativo ou pertencente a Senegambia ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Senegambia.

REPUBLICAS

República federada de Serbia e Montenegro, que inclúe as rexións autónomas de Vojvodina e Kosovo (88.361 km2; 9.945.128 h [estim 2000]). A súa capital é Belgrado. Abrangue o territorio que se estende ao S de Belgrado e que corresponde coa conca do Morava e coa do seu afluente, o Nišava. A agricultura é a actividade principal e destacan os cultivos de cereais, viña, froiteiras, liño, tabaco e remolacha azucreira. Ten importantes depósitos de minerais. A actividade industrial baséase nas industrias siderúrxicas, maquinaria, industria química, do calzado, téxtil e alimentaria. Os primeiros habitantes do territorio actual de Serbia foron tribos ilirias, tracias e celtas (300 a C). Cara ao 150 a C, a tribo celta dos skordisker conseguiu certo prestixio ata que se iniciou a súa decadencia en 120 a C coa invasión de pobos estranxeiros, entre outros, os romanos, que a dominaron cara ao ano 85 a C. O territorio foi organizado como unha provincia da Mesia Superior....

REPUBLICAS

República Federal do S de Europa que ocupa a parte central e N dos Balcáns (102.173 km2; 10.538.000 h [estim 2001]). Limita ao N con Hungría, ao NL con Romanía, ao SL con Bulgaria, ao S con Macedonia e Albania, ao SO co Mar Adriático e ao O con Croacia e Bosnia-Herzegovina. A súa capital é Belgrado.
Xeografía física
O centro e o S do país é moi montañoso e está ocupado por importantes cordilleiras e mesetas, con altitudes que moitas veces acadan os 2.000 m de altitude (Durmitor, 2.522 m). Estes relevos son atravesados por fértiles vales fluviais que se dirixen cara ao S e cara ás terras baixas dos arredores do lago Shkodër. As fértiles chairas costeiras esténdense próximas ao porto de Kotor e á cidade adriática de Bar. O N do territorio, Serbia, tamén é montañoso, aínda que moito menos, e está composto por unha chaira inclinada cara ao Danubio e regado polos ríos Tisza, Drava e Sava, formando socalcos de fértiles loess....

IGREXAS

Igrexa ortodoxa autocéfala, con xurisdición sobre os pobos que constitúen a Serbia actual. Serbia, cristianizada en tempos de Basilio I de Bizancio (867-886), quedou plenamente vinculada ao patriarca de Constantinopla. En 1219, baixo Estevo II, creouse a Igrexa autocéfala de Serbia, da que o principal organizador foi o monxe Sava. Estevo Dušan Uros IV creou (1346) un patriarcado serbio, con sé en Peč. Suprimido en dúas ocasións (1389 e 1766) a causa do dominio turco, a Igrexa de Serbia foi, finalmente, declarada autocéfala en 1879 e restablecida como patriarcado en 1920.

1. 1. Relativo ou pertencente a Serbia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

   2. Natural ou habitante de Serbia.

2. 1. Relativo ou pertencente ao pobo serbio.

   2. Individuo do pobo serbio.

   3. Pobo eslavo meridional que, nos ss VI-VII, se estableceu no territorio da actual Serbia e configurou a súa historia.

3. serbocroata.

4. Arte desenvolvida polos serbios. As súas orixes atópanse na arte bizantina. Caracterízase pola observación da realidade (frescos de Santa Sofía de Okhrida, 1050?), por un grande humanismo e refinamento (frescos de Nezeri, 1164) e por unha linearidade monumental (típica da Macedonia dos ss XIII-XIV). No s XIII a plástica inspirouse na arte musivaria dos ss V-VIII (frescos de Milesevo, 1236; Sopoćani, 1260) e no s XIV sobresaiu a miniatura, de gran realismo narrativo (mosteiros de Staro, Nagoričino, Studenica, Visoki Dečani). Na arquitectura destacan os mosteiros da rexión do Raška, como Kuršumlija (1168), Ziča (1207), Sopoćani (1272) e Visoki Dečani (1327). Perdida a independencia, os emigrantes exportaron a súa arquitectura a Hungría meridional. No s XIX houbo un rexurdimento da pintura e da arquitectura serbobizantina.