"Fernández" (Contén)

GALICIA

Escultor. Suponse que foi fillo do entallador Gregorio Fernández quen traballou no retablo de San Martiño de Noia en 1562. A súa formación comezou probablemente nos obradoiros ourensáns da órbita de Juan de Juni, pero a comezos do s XVII trasladouse a Valladolid, onde se formou no obradoiro de Francisco Rincón e está documentado como escultor independente en 1605. En Valladolid recibiu tamén a influencia de Pompeo Leoni e dos escultores clasicistas da corte. Na súa evolución artística distínguense tres etapas: unha de formación ata 1616, caracterizada polo manierismo herdado dos seus mestres; a madurez, ata 1623, baseada no naturalismo; e a derradeira ou da plenitude barroca con actitudes máis dramáticas e dinámicas. As súas obras caracterízanse polo verismo, manifestado no tratamento da anatomía e das encarnacións, que adoitan ser mates, e no emprego de elementos postizos como ollos de cristal. Fronte á plasticidade dos corpos, as vestimentas aparecen acartonadas polo...

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como Jesito, foi profesor de debuxo no Instituto de Ensino Medio Eusebio da Guarda e nas Escolas da Casa da Misericordia da Deputación da Coruña. En 1931 obtivo unha bolsa para estudar a talla dos imaxineiros casteláns. Participou na Exposición Nacional de Bellas Artes de 1929 e recibiu, entre outros, o primeiro premio do concurso de carteis das festas da Coruña (1932) e o segundo premio do concurso nacional da Asociación de Pintores y Escultores de Zaragoza (1947).

GALICIA

Artista. Estudiou belas artes en Madrid e formou parte dun grupo de arte nova en Xenebra (1971). Cultivou a pintura, a escultura e a cerámica.

PERSOEIRO

Mariño. Descubriu as illas de Juan Fernández e unha nova rota marítima entre os portos de Callao e Valparaíso.

GALICIA

Pintor. Protexido por Francisco de Moure, pintou, entre outros, o retablo da capela maior de Santa María de Melias (Pereiro de Aguiar, 1606).

PERSOEIRO

Dramaturgo e músico. Foi cantor da catedral de Salamanca e profesor de música na universidade. É autor dun conxunto de pezas recollidas no volume Farsas y églogas al modo pastoril (1514), un dos piares do drama castelán primitivo, tanto na súa dimensión profana (Comedia de Bras-Gil y Berenguella) como na relixiosa (Églogas de Navidad e Auto de la Pasión).

PERSOEIRO

Pintor. En 1924 estableceuse en París, onde coñeceu o purismo de Le Corbusier e Ozenfant e o cubismo. Expuxo cos surrealistas en 1936 en Nova York. Da súa obra, que mostra unha preocupación polo vigor compositivo e a simplicidade, destacan Abstraction en longitude e Crâne.

PERSOEIRO

Escritor. Patriarca do movemento invencionista, a súa obra anticipou a omnipotencia do narrador, o concepto de “obra aberta” e a prioridade da metafísica sobre a psicoloxía. Publicou No toda es vigilia la de los ojos abiertos (1928), Papeles del Recienvenido (1929) e Una novela que comienza (1941). Postumamente apareceron Poemas (1953) e Museo de la novela eterna (1967).

PERSOEIRO

Franciscano e escultor. Ingresou na orde (1881) e tomou os hábitos (1887). Realizou numerosas pezas para as igrexas da orde franciscana e construíu, entre outros, os órganos dos conventos de Herbón e Canedo, ademais de reparar os das catedrais de Lugo e Santiago de Compostela.

GALICIA

Agostiño e escritor. Formado no convento de Santiago, foi destinado a Filipinas (1785), onde foi vogal e definidor da orde. Das súas obras destacan Filosofía cristiana (1838) e Libro de lo que debe hacer el hombre cristiano todos los días (1844).

GALICIA

Relixioso dominicano e escritor. Profesou en Salamanca (1828) e foi destinado ás misións de Filipinas (1832). Foi lector de humanidades no colexio de San Tomé de Manila, e mestre de novicios en varios conventos daquelas illas. Colaborou no Dicionario ibanag-español (1854) dos dominicanos e no Dicionario español-ibanag (1864), e dirixiu a reimpresión do Catecismo en lingua ibanag.

GALICIA

Ilustrador. Iniciouse no mundo da ilustración e do deseño na súa etapa universitaria. Traballou nas historias Os viaxeiros do tempo e Un misterio para Simón, de Fausto Isorna. Colaborou con Carlos Portela nas series Forest Hill e Guinsy para Atlántico Diario. Publicou na revista de banda deseñada erótica Penthouse Comix, e posteriormente en El Víbora, con historias que combinan humor e erotismo. Logo de colaborar con Elipse, realizou para a revista Golfiño a serie “O castelo regadeira” e participou no tomo Magical Mystery Tour.

GALICIA

Entallador. Realizou, entre outras obras, o retablo de San Xoán de Sardiñeiro (Fisterra, 1580), pintado por Xoán de Moreira, as mesas, asentos, respaldos e púlpito do refectorio de San Xoán de Poio, as andas da confraría do Rosario de Santiago (1585), unha custodia de madeira para a colexiata de Santa María de Vigo, o retablo maior de San Martiño de Fruíme (Lousame, 1600) e os retablos de San Salvador de Cis (Oza dos Ríos, 1601), Santa María de Asados (Rianxo, 1603) e Santa María de Rutis (Culleredo, 1605).

GALICIA

Mestre de cantería. Traballou dende 1544 no colexio de Fonseca e foi mestre de obras da cidade e da catedral dende 1564, onde dirixiu as obras que pecharon o claustro polo O (1566-1567). En 1564 recibiu o encargo de realizar a escaleira da praza das Praterías e trazou a planta dunha capela do mosteiro de Caión. Proxectou o campanario da antiga igrexa de San Francisco.

PERSOEIRO

Cerralleiro. De orixe francesa, foi veciño de Santiago de Compostela. Traballou co mestre Guillem Bourse ata o falecemento deste en 1558, ano en que abriu un obradoiro. Realizou, entre outras obras, as reixas do púlpito de Santa María a Grande de Pontevedra (1567), as da capela de San Pedro da Cerca ou da Azucena na catedral compostelá (1571), e as da capela de T. Gómez en Santa María de Salomé (1573). En 1587 o concello de Santiago nomeouno cerralleiro do Santo Oficio do Reino de Galicia, título expedido pola Inquisición en 1584.

PERSOEIRO

Mestre de obras. Traballou nas obras da catedral compostelá, da que foi mestre de obras dende 1606. Continuou as obras iniciadas por Ginés Martínez: a escalinata do Obradoiro, o colexio de Sanclemente, do que foi mestre de obras dende 1609, e a urbanización da praza da Quintana (1611-1616), onde proxectou a Porta Santa. En 1611 trazou a fachada do pazo arcebispal que dá á praza do Obradoiro. Realizou tamén a galería que coroa a fachada do claustro e a torre da Vela (1614), situada no ángulo SO. Na cidade compostelá, encargouse das reparacións das fontes (1612) e contratou a construción do claustro e doutras obras no convento de Santo Agostiño (1618), que realizou B. Fernández Lechuga. Fóra de Santiago, deu as trazas da capela maior de Santo Andrés de Zas.

PERSOEIRO

Mestre de obras, fillo de Xácome Fernández. Foi fontaneiro da cidade de Santiago (1637) e colaborador de B. Fernández Lechuga. Traballou no mosteiro de San Paio de Antealtares (1641-1645), onde terminou o lenzo da fachada da Quintana. Na igrexa do convento de Santo Agostiño realizou a cúpula, as bóvedas, os arcos torais e outras obras (1642), e en 1645 rematou a capela da confraría do Rosario en San Domingos de Bonaval. En 1651 contratou a construción dun lenzo do claustro de Santa María de Conxo. Con este mesmo nome, documéntase outro mestre de obras, que podería ser o seu fillo, que traballou no mosteiro de San Martiño Pinario (1667).

GALICIA

Entallador. Activo entre 1600 e 1615, realizou, entre outras obras, os retablos de Santa María de Mixós (Monterrei, 1600-1601), o da capela maior de Santo Estevo de Sandiás (1603), o de Santo Estevo de Ambía (Baños de Molgas, 1604) e o retablo maior de Santa Comba de Treboedo (Maside, 1615).

GALICIA

Arquitecto. Doutor en Arquitectura e catedrático emérito da Universidade da Coruña. A súa obra pode cualificarse de funcionalista e relaciónase coa obra de Mies van der Rohe. Destacan, entre outras construcións, a planta embotelladora de Coca Cola e a SEAT na Coruña, o complexo de Sargadelos, as sedes do Banco Bilbao na Coruña e Pontevedra, o Centro de Cálculo de Caixa Galicia, a rehabilitación da Casa Museo de Rosalía de Castro, a Escola de Idiomas e o Conservatorio da Coruña. Foi decano do Colegio de Arquitectos de León, Asturias e Galicia, e o primeiro en ocupar o mesmo posto ao crearse o COAG (1973-1979). Colaborou en Boletín Académico da ETSA, Luzes de Galicia, Coruña paraíso del turismo, On diseño, Obradoiro e, entre outras obras, en R. González Villar e a súa época (1975), Isaac Díaz Pardo: un proxecto socio-cultural para Galicia (1990) e Xosé Bar Boo, arquitecto (1996). Pertenceu á Real Academia Galega, Academia...

GALICIA

Pintora, filla de Xulio Antón Fernánez Argüelles. Coñecida como Coco Argüelles, formouse co seu pai e co pintor Juan Luis e no Círculo de Bellas Artes de Madrid. Na súa obra, de carácter intimista, predomina o debuxo. Cultivou a paisaxe e as escenas de interiores. Aínda que a súa obra é figurativa, en ocasións achégase á abstracción. Os seus traballos foron seleccionados, entre outras mostras, na VI Bienal de Pontevedra (1982), no Premio Concello de Cambre (1985 e 1987), na I Mostra Unión Fenosa (1989), 33 artistas con Amnistía Internacional (1991) e na Exposición Homenaxe Laureano Álvarez (1999).