"IBE" (Contén)

MONTES

Monte situado no límite das parroquias de Ousá e Cotá (Friol). O seu cumio acada os 558 m de altitude.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Coles baixo a advocación de san Xillao.

PARROQUIA

Parroquia do concello da Estrada baixo a advocación de santa Mariña.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Coles. De orixe románica, conserva unha portada coa imaxe de san Xián no centro sobre un arco de medio punto decorado con arquivoltas e asentado sobre columnas con capiteis decorados con motivos florais. A parte superior decórase con ornamentos en bóla que rodean o triplo campanario.

LIÑAXES

Liñaxe de orixe galega que trae por armas, en campo de goles, tres faixas de sinople. Presenta a variante Rivera.

PERSOEIRO

Relixioso beneditino. Foi profesor de teoloxía moral en San Martiño Pinario e, tras a exclaustración, foi catedrático de Retórica e Poética do instituto de segundo ensino de Santiago de Compostela. Foi catedrático de Teoloxía (1854) e de Dereito Canónico (1875) da Universidade de Santiago de Compostela, ademais de decano da facultade de Teoloxía. Publicou, entre outras obras, Panegírico del beato Juan de Ribera (1868).

MUNICIPIOS

Municipio de Asturias, situado ao S de Oviedo e regado polo río Nalón (1.979 h [2001]). De poboación dispersa, o núcleo do termo é Soto de Ribera. A economía é principalmente agrícola e gandeira. Posúe unha central térmica.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Badajoz, Extremadura, situado en Tierra de Barros e regado polo Valdemedé, afluente do Matachel (3.395 h [2001]). Destaca a gandaría lanar e as industrias alimentarias de fariñas e aceites.

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como Lo Spagnoletto, de moi novo marchou a Roma, onde viviu intensamente a nova maneira introducida por Caravaggio e asistiu á Accademia Nazionale di San Luca. Despois estableceuse en Nápoles, onde recibiu a protección dos representantes da Coroa de Castela, o duque de Osuna e o conde de Monterrey. Recibiu encargos importantes e un gran número das súas obras chegaron á Península Ibérica. O seu estilo evolucionou de maneira inversa ao de Caravaggio, pois foise aclarando progresivamente, evolución que se aprecia en Calvario da colexiata de Osuna (1616-1620), Trinidad (1636?) e El sueño de Jacob (1639). A composición das súas obras está equilibrada mediante o debuxo e a cor. O dominio do debuxo manifestouno nos gravados. Entre as súas obras destacan tamén Isaac bendiciendo a Jacob (1637), El Nacimiento (1643), La Adoración de los pastores (1650), La Piedad (1637), La Purísima...

PERSOEIRO

Xornalista. Traballou en Pontevedra, cidade na que fundou o semanario O Galiciano (1887) e a revista A Tía Catuxa (1889), onde incluíu diversos artigos e composicións. Participou na elaboración do volume O Galiciano. Produciós premeados no certame gallego literario que iniciado por O Galiciano celebrouse en Pontevedra no día 9 de agosto de 1886 (1886).

PERSOEIRO

Relixioso beneditino. Foi prior e arquiveiro cara a 1721 no mosteiro de San Xián de Samos, onde tamén foi abade (1733-1737). Atribúeselle Relación sucinta de los sucesos principales del Real Monasterio de San Julián de Samos.

PERSOEIRO

Relixioso dominicano. Foi colexial de San Gregorio de Valladolid (1606) e prior dos conventos de Trianos, Gasteiz, Zamora, Toro e La Pasión, de Madrid. Escribiu Vida de la sierva de Dios Sor María de Sotomayor e Decisiones regulares de nuestra Religión y Provincia.

PERSOEIRO

Relixioso dominicano. De orixe galega, ingresou na orde no convento da Peña de Francia e foi colexial por Lugo no colexio de San Gregorio de Valladolid, onde foi lector de Artes e Filosofía. Foi mestre de teoloxía en Piedrahita, Trianos, Toro e Ávila. Presentado en Teoloxía en 1615 e mestre en 1623 foi prior dos conventos de Peña de Francia, Oviedo, Ocaña, Toro e Atocha e reitor de San Gregorio de Valladolid (1631)

PERSOEIRO

Pintor. Cultivou a pintura de historia e os retratos e foi discípulo de F. Bayeu en París. Foi pintor de Carlos IV (1811) e de Fernando VII (1816), quen lle encargou a decoración de Aranjuez e de El Pardo. O seu fillo, Carlos Luis Ribera (Roma 1815-Madrid 1891) foi discípulo seu e de Hippolyte Delaroche e pintou na corte de Isabel II (1846).

PERSOEIRO

Arquitecto. Discípulo de Teodoro Ardemáns, a quen sucedeu como mestre de obras maior do concello de Madrid, cultivou o estilo churrigueresco e un barroco extremo, expresado sobre todo nas portadas. En Madrid realizou a igrexa da Virgen del Puerto (1718), a ponte de Toledo sobre o Manzanares (1719), a igrexa de Montserrat (1720), a caserna para a Garda de Corps da corte, o Real Hospicio de San Fernando (1722) e a igrexa de San Cayetano (1722). Fixo o proxecto da torre da catedral nova de Salamanca (1733).

PERSOEIRO

Relixioso dominicano. De orixe galega, profesou en San Esteban de Salamanca en 1748. Foi catedrático de Filosofía nos conventos da Coruña e Ávila e mestre de teoloxía nos de León e Salamanca. En 1786 foi vigairo provincial do Reino de Galicia e prior dos conventos de Pontevedra e Tui.

PERSOEIRO

Relixioso dominicano. De orixe galega, ingresou na orde en 1754 no convento da Coruña. Foi profesor de filosofía no convento de Gasteiz, mestre de estudantes en Lugo, e profesor de teoloxía en Tábara, Lugo e Ávila. Graduado en Teoloxía en 1781, foi durante tres trienios prior do convento da Coruña.

PERSOEIRO

Relixioso agostiño. Tomou o hábito no convento de Santiago de Compostela (1709) e foi misioneiro en Filipinas (1713), prior do convento de Manila e definidor da súa provincia, comisario do Santo Oficio e gobernador eclesiástico de Nueva Segovia. Escribiu Sumario de las indulgencias de la Correa (1719) e Catecismo de la Doctrina Cristiana, del P. López, refundido (1765).

SEMANARIOS

Semanario publicado en Ribadeo a partir do 3 de xaneiro de 1881 que cesou o 30 de xaneiro de 1971. Subtitulouse “Periódico semanal de intereses generales, noticias y anuncios” e “Periódico de información galaico-asturiana. Decano de la prensa provincial”, a partir de 1894. Sucesor de El Eo, o seu fundador, propietario e director durante a primeira época foi Xosé Mª Páez Cancio. Tras o seu falecemento, en 1916, dirixiuno Antonio Pérez, quen foi substituído por Xosé Mª Puebla a partir de 1921. Incluíu noticias locais, traballos históricos sobre o contorno e colaboracións de destacados personaxes da vila, ademais de artigos dos seus correspondentes en Bos Aires e La Habana. En 1894 comezou unha segunda época e, a partir da Guerra Civil, tivo que adaptarse ás novas circunstancias políticas, polo que eliminou as colaboracións en galego.