"Imo" (Contén)

PERSOEIRO

Monxe e humanista. Colaborou con Aldo Manuzio na edición de libros gregos. En Moscova, en 1515, revisou a tradución eslava dos libros litúrxicos bizantinos e conectou plenamente coa corrente de pobreza monástica propugnada por Nilo de Sora.

PERSOEIRO

Emperador romano (455). Participou na caída de Aecio e puido tomar parte no asasinato de Valentiniano III (455). Recoñecido como emperador, obrigou a Eudosia, viúva do emperador defunto, a casar con el. Fronte ao avance dos vándalos de Xenserico sobre Roma tentou fuxir pero foi capturado pola plebe, que o asasinou.

PERSOEIRO

Secretario do Emperador Heráclito. Coñecido como o Confesor, interveu contra os monofisitas e os monotelitas. Pola súa extrema ortodoxia desterrárono ao Cáucaso, onde finou. A súa festividade celébrase o 20 de agosto.

PERSOEIRO

Compositor alemán. Foi mestre de Donizetti, e compuxo oratorios, La Passione (1794) e Samuele (1821); e óperas, L’ amore coniugale (1805) e Medea in Corinto (1813).

PERSOEIRO

Astrónomo alemán. Coñecido como Simon Marius, estudiou astronomía con Tycho Brahe. En 1610 descubriu e bautizou, independentemente e pouco despois que Galileo, os catro satélites grandes de Xúpiter, e redescubriu a galaxia de Andrómeda (1612).

PERSOEIRO

Político e banqueiro, fillo de Giovanni di Bici. Dedicouse ao comercio e ocupou cargos públicos e políticos importantes. Arrestado e confinado en Padua (1433), volveu ao ano seguinte a Florencia, onde, co apoio popular, enseñorouse da vida pública de Florencia e expulsou os seus inimigos. Como protector das artes e das letras, embeleceu a cidade con edificios notables e creou numerosas institucións culturais. Tamén favoreceu a agricultura, incrementou o comercio e fixo do seu banco unha das institucións financeiras máis importantes de Europa.

PERSOEIRO

Físico neerlandés. Estudiou enxeñería física na Escola Técnica Superior de Delft. Traballou como enxeñeiro na compañía Philips e desde 1956 como investigador no CERN. En 1984 recibiu, xunto con Carlo Rubbia, o Premio Nobel de Física polo desenvolvemento da técnica de arrefriamento de antiprotóns.

PERSOEIRO

Reformador relixioso neerlandés. En 1524 ordenouse sacerdote católico, pero o seu posterior achegamento á doutrina anabaptista levouno a abandonar o catolicismo. Os seus seguidores recibiron o nome de mennonitas. Escribiu Libro fundamental da doutrina redentora de Cristo (1539).

PERSOEIRO

Médico dermatólogo. Foi director da Revista Médica Gallega, onde publicou numerosos artigos, como “Tratamiento del prurito de algunas dermatosis (Urticaia, escrófula, prurito de Hebra)” (1922), “Diagnóstico y tratamiento de la sarna” (1923), “El tratamiento de los sabañones” (1924) ou “El goneal en Venereología” (1925). Tamén escribiu algunhas monografías como Higiene y régimen en la sífilis y en la blenorragia (1926), El problema social de la sífilis (1928) e Algunhas consideraciones acerca del problema de la lepra en Galicia (1931).

PERSOEIRO

Relixioso e guerrilleiro. Coñecido como o cura Merino, era reitor de Villoviado cando organizou unha guerrilla contra os franceses (1808). Despois da Batalla de Vitoria (1813) foi enviado a Catalunya. Acadou o grao de brigada e, en 1814, foi nomeado gobernador militar de Burgos. Absolutista intransixente, durante o Trienio Constitucional loitou contra o goberno liberal e mandou a vangarda dos Cen Mil Fillos de San Luís. Ao estalar a Primeira Guerra Carlista aliñouse ao lado de Carlos María Isidro de Borbón co que, en 1839 marchou a Francia pero foi confinado en Alençon.

1. Que ocupa o lugar número mil nunha serie.

2. Que corresponde a cada unha das mil partes en que se divide un todo.

1. Que ocupa por orde o lugar número un millón nunha serie.

2. Que corresponde a cada unha das millóns de partes iguais en que se divide unha cousa.

1. Que ocupa o lugar mil millóns nunha serie.

1. Comedia curta festiva e realista do teatro grego e latino. Acostumaba ter poucas escenas e poucos personaxes e non había intervención do coro. A estrutura posiblemente foi creada por Sofrón de Siracusa (s V a C). O carácter satírico que tiña entre os gregos converteuse en grotesco cos romanos. Representaba sátiras políticas, relixiosas, de costumes ou parodias literarias, con acompañamento de canto. Substituíuse posteriormente, en gran parte, pola pantomima, aínda que perviviu como unha peza de complemento.

2. Representación teatral en que o actor emprega principalmente os acenos e os movementos corporais.

3. Actor que representa pezas teatrais mediante a arte da mímica.

4. Persoa que imita os xestos e as actitudes de outro.

1. Nome común que reciben diversas especies da familia das mimosáceas, que se cultivan a miúdo como plantas ornamentais.

2. Arbusto perennifolio, monoico, de ata 15 m de altura, follas compostas, bipinnadas, cun gran número de folíolos un pouco pubescentes, flores hermafroditas de cor amarela formando cabezolas globosas que ao mesmo tempo se agrupan en inflorescencias en panícula e froito en legume oblongo. Florece ao final do inverno e principios da primavera a partir de xaneiro ou febreiro en bordos de camiños ou lindeiros de bosques. Habita de forma natural en toda Australia, excepto ao N, incluída a illa de Tasmania. Nalgunhas zonas da Península Ibérica, especialmente en Galicia, naturalizouse o que pode resultar ás veces unha praga, dado o seu carácter invasor, xa que despraza a vexetación natural, sobre todo despois dos incendios.

3. Árbore ou arbusto caducifolio, de ata 45 m de altura, aínda que normalmente non supera os 25 m, que presenta espiñas vermellas no seu tronco e pólas, follas alternas, pecioladas, pinnadas ou bipinnadas nos exemplares novos, flores unisexuais ou hermafroditas de pequeno tamaño e cor verde-amarelada, dispostas en acios axilares, e froito en legume de gran tamaño. Florece entre abril e maio en bordos de camiños ou soutos. Emprégase como planta ornamental en parques e xardíns. En Galicia pódense observar exemplares no Campus universitario de Santiago de Compostela e na illa de San Simón, entre outros.