"Lac" (Contén)

1. Acción e efecto de interpolar.

2. Transplante cirúrxico dun tecido.

3. 1. Alteración dun texto. Frecuente nos clásicos, a interpolación débese á tendencia dos escribáns a facilitar a claridade do autor.

   2. Palabra interpolada no texto. Nas crónicas medievais a presenza de interpolacións débese ao desexo de engadir datos considerados interesantes ou pertinentes.

4. Termo da glosemática que indica un engadido calquera a un texto. Carece, sen embargo, do carácter obrigatorio da catálise. Por exemplo, no texto comer lentellas, pódense realizar moitas interpolacións: quero comer ovos ou comer ovos e patacas.

5. Procedemento en que dados os n valores y 1 , y 2 ,..., y i ,..., y n dunha función y = g(x) nos puntos x 1 , x 2 ,..., x i ,..., x n , permite calcular, aproximadamente, os valores de g(x) en puntos intermedios aos dados. Unha primeira aproximación constitúea a interpolación lineal, que consiste en supor que, entre cada dous puntos consecutivos dos dados, f(x) sexa un segmento de recta. Destacan a interpolación de Lagrange e a interpolación de Newton.

1. Acción e efecto de intitular ou intitularse.

2. Fórmula do documento na que se expresa o nome do autor.

1. Relativo ou pertencente ao isolacionismo.

2. Partidario do isolacionismo.

CAPITAIS

Capital da rexión de Kaolack, Senegal (243.209 h [estim 2001]). A súa economía baséase na industria téxtil.

REXIÓNS

Rexión de Senegal (16.010 km2; 1.128.128 h [estim 2001]). A súa capital é Kaolack.

1. 1. erniz duro e brillante que se obtén a base de laca natural ou de produtos sintéticos, principalmente nitrocelulosa, acetato de celulosa, resinas vinílicas ou resinas acrílicas, en disolventes orgánicos moi volátiles. Aplícase á pintura, á acuarela, aos mobles e ao estampado de tecidos. Apareceu en China na época da dinastía han e foi perfeccionada durante a dinastía tang. En 1680, a fundación da fábrica do pazo real de Pequín permitiu unha maior difusión, coa aplicación de madreperlas. No s XV, foi introducida en Xapón, onde se chegou a unha técnica moito máis depurada, e en Europa, onde destacaron os venecianos. Tiveron unha grande expansión no s XVIII, co gusto polos chineiros.

   2. Resina producida polos insectos da subfamilia dos lacciferinos, especialmente o Laccifer lacca, que se atopa formando colonias en árbores en India, Tailandia, Myanmar e Indochina. Emprégase na fabricación de vernices, no tratamento das peles ou na decoración de obxectos de arte.

   3. Resina producida pola exsudación de certos vexetais. Principalmente provén das especies Melanorhoea laccifera (laca de Birmania), Rhus sucedanea (laca de Indochina), Rhus vernicifera (laca de China) e Rhus orientalis (laca de Formosa), que, aplicada en películas finas, se endurece en contacto co aire e se volve transparente e resistente aos ácidos, aos alcalinos e a boa parte dos disolventes orgánicos. Emprégase na preparación dos vernices.

2. Composto insoluble, con cor propia, que resulta da acción dun colorante sobre un mordente.

3. Produto feito a base de resinas sintéticas que, vaporizado sobre os cabelos, recóbreos dunha capa protectora e evita que se despeiten.

PERSOEIRO

Médico. En 1789 foi catedrático do Colexio de Cirurxiáns de Cádiz e catedrático e director de anatomía do Colexio de Cirurxía de Madrid. Xunto con Jaume Bonells publicou un Curso completo de anatomía del cuerpo humano, en cinco volumes (1796-1800), que recollía os últimos avances europeos en anatomía e que serviu de texto básico durante medio século.

GALICIA

Poetisa. Pertenceu á xeración poética do 27 xunto a Vicente Aleixandre, Dámaso Alonso e Gerardo Diego, entre outros. Representante da poesía social de posguerra, tentou unir a sensibilidade cristiá cos elementos sociais. É autora de Humana voz (Premio Adonais de Poesía, 1956), Sonido de Dios (1962) e Al este de la ciudad (1963, Premio de la Crítica, 1964). Parte da súa obra incluíuse na Antología de la Poesía Social (1965), de Leopoldo de Luri.

1. Irregularidade nun carreiro ou nunha estrada por mor de pedras ou raíces.

2. Golpe violento de vento.

1. de lacar.

2. Acción e efecto de lacar.

PERSOEIRO

Astrónomo francés. Obtivo medidas para determinar a paralaxe luar, mentres Lalande obtiña as medidas complementarias desde o observatorio de Berlín, e determinou a posición de 10.000 estrelas do ceo austral. Descubriu catorce novas constelacións.

1. Soldado que acompañaba a un cabaleiro á guerra.

2. Criado que acompañaba ao seu amo para prestarlle os seus servicios.

3. Persoa que adula en extremo e de forma servil a outra.