"ovi" (Contén)

FILOSOFOS

Filósofo e economista ruso. Coñecido como Bogdanov, desenvolveu un sistema propio chamado empiriomonismo, influído por W. Ostwald e E. Mach. Substituíu a teoría dialéctica marxista por unha transformación creadora da realidade e a idea da revolución pola dunha constante elevación da cultura proletaria. Das súas obras destacan Empirjomonizm (1904-1906) e Tektologija (1913-1915).

PERSOEIRO

Escritor. Da súa produción destacan Ural’skikh rasskazakh (Contos dos Urais, 1889), onde describe o crecemento tumultuoso do capitalismo nos Urais, a ruína do pobo fronte ao capital ou a descomposición moral, Čerti iz žizni Pepko (Partes da vida de Pepko), de carácter autobiográfico, e Alenuskiny skazki (Contos de Alena, 1894-1897).

PERSOEIRO

Pintor, deseñador e artista gráfico ruso. Coñecido como El Lissitzky, definiuse como construtivista e comezou a facer construcións en que combinaba unha perspectiva imaxinaria coa abstracción xeométrica. Exiliado en Berlín (1922) e Suíza (1926), traballou na fotografía aérea e na fotocolaxe. Cofundador da revista USSR in Constrution (1932-1938) con Rodchenko, traballou en libros de deseño, espacios para mostras e escribiu Historia de dous cadros (1922).

PERSOEIRO

Escritor croata. É autor de poemas épicos, como Kohan i Vlasta (1868), dramas históricos, como Karlo Drački (1872), e poemas. Ademais, editou diversos estudios sobre estética, como O desenvolvemento e o contido da estética xeral (1902).

GALICIA

Pintor, fillo de Manuel Martínez Murguía e Rosalía de Castro. Coñecido como Ovidio Murguía, integrouse na chamada Xeración Doente. Formouse na Real Sociedad Económica de Amigos del País de Santiago desde 1887, onde tivo como mestre a J. M. Fenollera. Autorretratouse en Tarde de invierno en el Sarela e as súas primeiras obras caracterizáronse polo emprego dunha variada e brillante gama cromática, da que destaca Feria de Santa Susana (1982?). En 1895 trasladouse coa súa familia á Coruña, onde estableceu o seu primeiro estudo e onde se deu a coñecer expoñendo nos escaparates dos comercios. En 1897 viaxou a Madrid para ampliar a súa formación e instalouse na casa do seu amigo Alejandro Pérez Lugín, quen lle facilitaría o contacto coa elite intelectual e política do momento. Dedicouse fundamentalmente á temática paisaxista (Sierra de Guadarrama) e costumista (Campesina lavando, 1895). As súas   visitas aos exteriores madrileños combináronse coas visitas ao Museo del Prado e coas clases no Círculo...

PERSOEIRO

Político húngaro. Abandonou o convento franciscano de Szászvár e viaxou a París, onde se adheriu ás ideas democráticas de Jean-Jacques Rousseau. Membro dos Xacobinos Húngaros, organizou unha conxuración para derrocar o absolutismo en Hungría. Detido en Viena (1794), foi decapitado.

PERSOEIRO

Atamán dos cosacos de Ucraína. Estivo do lado do tsar Pedro I de Rusia   no comezo da Guerra Nórdica (1700-1721), pero coa intención de asegurar a independencia de Ucraína, asinou un acordo con Carlos XII de Suecia. Vencérono xunto cos suecos en Poltava (1709).

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como Il Ferratese, traballou en Ferrara ao servizo dos duques de Este e a súa obra caraterizouse por un realismo rigoroso. Pintou Cristo tra i dottori (1524) e Resurrezione di Lazzaro.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico ruso. Percorreu o país recollendo unha perspectiva lúcida e irónica da revolución socialista. Das súas obras destacan Scast’e (A felicidade, 1934), Čudesnica (A nena dos milagres, 1936) e Osvobozhdyonnaya zemlya (Terra liberada, 1946).

PERSOEIRO

Poeta e dramaturgo. Foi o autor dos dramas históricos Carskaja nevesta (A promesa do tsar, 1849) e Pskovitjanka (A moza de Pskov, 1860), que serviron de base ás óperas de Rimskij-Korsakov do mesmo nome.

PERSOEIRO

Bailarín e coreógrafo ruso. Coñecido como George Balanchine, cada unha das súas coreografías realizábase harmoniosamente en estreita relación coa música. Actuou no Ballet de D’aghilev e no Ballet Ruso de Montecarlo, e en 1934 instalouse en Nova York. Fundou a School of American Ballet e o New York City Ballet (1948). Das súas coreografías, de estilo neoclásico, destacan The Nutcracker (1954) e Don Quixote (1965).

PERSOEIRO

Escritor ruso. Describiu a vida e o ambiente dos sectarios do rito antigo Raskol na ribeira do Volga, e tamén o medio despótico e cobizoso dos comerciantes. Compuxo os tres volumes Sbornik postanovlenij otnosjaščikhsja k raskolu (Compilación de todas as disposicións referentes ao cisma, 1860-1863).

PERSOEIRO

Químico ruso. Estableceu unha clasificación periódica dos elementos químicos coñecidos nese momento (63), que dispuxo por orde crecente de pesos atómicos. O primeiro esbozo (marzo de 1869) foi seguido por unha clasificación máis esmerada (xaneiro de 1871), que non é moi diferente da táboa periódica moderna. Grazas a esta, púidose fixar con exactitude o peso atómico e as propiedades físico-químicas dalgúns elementos e prever a existencia doutros.

1. Relativo ou pertencente a Meroveo, á súa dinastía ou á súa época.

2. Membro da primeira dinastía dos reis francos que reinou durante tres séculos. Coñecidos como primeira raza, a súa orixe parece provir dun xefe dos francos salios chamado Clodio, que foi derrotado polos romanos en 446 e que morreu aproximadamente ao ano seguinte. Deixou como sucesor un fillo ou parente próximo seu, chamado Meroveo, que lle deu nome á dinastía. Sucedeuno o seu fillo Khilderico I e a este o seu fillo Clodoveo I, un dos reis máis destacados desta liñaxe, que unificou, baixo o seu dominio, varios territorios francos, pero á súa morte (511) os seus fillos repartiron os estados paternos. A historia desta dinastía está chea de loitas e violencias. Clotario II en 613 conseguiu unha certa unidade, aínda que durou pouco e Clodoveo II e Clotario III, a mediados do s VII, volveron restaurala. Desde comezos deste século, os verdadeiros señores dos reinos merovinxios foron os mordomos de palacio ata que Pipino I o Breve conseguiu converterse en rei en 751 e fundar a...

3. Arte desenvolvida na Galia durante o goberno dos reis merovinxios. En arquitectura destacan as igrexas sen bóveda, de tipo basilical, como a de Saint Pierre de Vienne do Delfinado, a cripta de Saint Paul en Jouarre (Île-de-France) e o baptisterio de Saint Jean de Poitiers. En escultura destacan os relevos do hipoxeo de Mellebaude (Poitiers) e os capiteis da cripta de Jouarre. En ourivaría hai que salietar o tesouro de Khilderico en Tournai.

4. Escritura latina das chamadas nacionais, utilizada no centro e o N de Francia do s VI ao VIII. As súas variedades derivaron da cursiva romana nova e, no caso da cursiva, evolucionou da escritura dos chanceleres do Baixo Imperio Romano. A característica común é un trazado a miúdo sinuoso e pouco esquemático, cheo de nexos cursivos caligrafados. As formas merovinxias desapareceron ao xurdir a escritura carolinxia.

PERSOEIRO

Escultor, pintor e gravador croata. Naturalizado estadounidense, destacou como escultor de monumentos, desenvolvendo un estilo clasicista. Das súas obras sobresae o enorme mausoleo en conmemoración ao Soldado Descoñecido de Belgrado (1934).

PERSOEIRO

Poeta, científico e folclorista ucraíno. Doutor en Filoloxía Eslava polas universidades de Khàrkiv e Kiev, escribiu poesía de xénero histórico-romántico e sobre temas diversos. Destacan as obras Sirótnika (O orfo) e Dobruj den (Bos días).

PERSOEIRO

Militar serbio. Organizou (1941) a guerrilla contra os ocupantes alemáns pero o seu anticomunismo enfrontouno a Tito. Foi ministro de Guerra no goberno do exilio (1942), pero perdeu a axuda dos aliados (1943), o que o levou a colaborar cos ocupantes. Ao rematar a guerra, foi condenado a morte e fusilado.

PERSOEIRO

Bailarín e coreógrafo ruso. Coñecido como Michel Fokine, estudou na escola imperial de ballet do teatro Mariinskij. Presentado a Diaghilev por A. Benois, foi primeiro bailarín e coreógrafo dos Ballets Rusos (1909-1914). Abandonou Rusia durante a revolución (1918) e estableceuse primeiro en Escandinavia e despois en EE UU. O seu estilo caracterizouse por potenciar a acción dramática e a expresividade integral do bailarín. As súas coreografías máis destacadas foron As sílfides (1908), Petruska (1911), A valsa ou O espectro da rosa (1911).

PERSOEIRO

Patriarca de Moscova. Coñecido como Pimen, foi consagrado bispo en 1957 e ocupou as sés de Odessa, Dimitrovgrad e Tula. Membro do Santo Sínodo, foi elixido metropolita de Leningrado e Ladoga (1961) e posteriormente (1963) de Kruticij e Kolomna. Representante oficial do Patriarca Aleixo (1970), en 1971 o sínodo da Igrexa rusa elixiuno patriarca de Moscova e de todas as Rusias.