"To" (Contén)

PERSOEIRO

Mezzosoprano italiana. Despois de formarse en Turín, debutou na Scala de Milán no 1957. Centrouse, sobre todo, no repertorio romántico italiano (Verdi) e francés (Bizet, Saint-Saëns).

GALICIA

Sindicalista. A principios dos anos sesenta emigrou a Francia, onde entrou a formar parte do Partido Comunista. Retornou a Ourense e traballou pola reorganización do partido. Trala súa participación nos sucesos de Castrelo de Miño en 1965 e na organización do Primeiro de Maio, regresou a Francia. No 1969 estableceuse en Lugo e participou na fundación de comisións obreiras (CC OO) e das comisións campesiñas. No período democrático formou parte da executiva do PC galego e foi membro da comisión executiva da federación de pensionistas e xubilados de CC OO.

PERSOEIRO

Escritor. Licenciado en Filoloxía Hispánica e Historia da Arte, exerceu a docencia como profesor de lingua e literatura no ensino secundario. Colaborador de diversos xornais e revistas (El Correo Gallego, La Región, Faro de Vigo, ABC, Grial e Luces de Galicia), publicou o poemario Revelación (1981) e a colección de relatos O delirio do lume (1985). Foi galardoado co Premio Estafeta Literaria (1976) e co Premio Amantes de Teruel (1985).

PERSOEIRO

Pedagogo e profesor. Licenciouse en Filosofía e Letras (sección de Pedagoxía) na Universidad Pontificia de Salamanca (1975), onde defendeu unha tese de licenciatura, escrita en galego, sobre a pedagoxía de C. Freinet e a educación popular. Doutourouse en Ciencias da Educación pola Universidad de Salamanca (1982) cunha tese sobre a historia contemporánea da escola primaria en Galicia. Profesor de política e lexislación educativa e historia da educación en Galicia na Universidade de Santiago de Compostela, foi vicedecano da facultade de Filosofía e Ciencias da Educación (1989-1991), director do Instituto de Ciencias da Educación (1992-1994) e decano da facultade de Ciencias da Educación (1997-2001). Estivo vinculado ao movemento estudantil democrático, ao grupo galego de Salamanca e á directiva salmantina da Junta Democrática de España. En Galicia, desde 1976, vinculouse coas correntes progresistas do nacionalismo político e cultural e pertenceu á ANPG e ao POG, e á súa transformación posterior...

PERSOEIRO

Escultor e pintor portugués. Cursou estudios de belas artes. A súa pintura é paisaxística e de carácter impresionista. Cómpre salientar, entre outras obras, as estatuas de Enrique o Navegante, no Porto, e do mariscal-duque de Saldanha, en Lisboa. Foi galardoado na Exposición Universal de París de 1889, coa terceira medalla, e na de 1900, coa segunda medalla.

GALICIA

Pintor. Coñecido como O pintor do Berbés, estudiou debuxo e pintura na Escola de Artes e Oficios de Vigo. A súa obra inspirouse na temática mariñeira e reflectiu, entre outros temas, a lonxa, os estaleiros, as pescantinas, os pescadores, as fábricas de conservas, os naufraxios e os barcos de pesca. A súa pintura é realista e caracterízase polo debuxo e polas cores entornadas en brumas cunha paleta de grises azulados e verdes. Traballou como proxectista na cristalería La Belga e especializouse na realización de vidrieiras artísticas, entre as que destacan Llegada de Colón a América, situada na Estación Marítima de Vigo, e as realizadas na igrexa do Carme (Vigo).

1. Que está en pendente ou en costa.

2. Que é difícil de acadar ou de realizar.

1. Apelido de orixe toponímica procedente do latín custodĭa, que, aplicado á toponimia, designa lugares elevados dende onde se pode vixiar, observar e custodiar algo. Documéntase no século XVIII: “Francisca Costoia” (doc ano 1752 en Santiago 1752 según las Respuestas Generales del Catastro de Ensenada, p 156). Variantes gráficas deste apelido motivadas polo efecto castelanizador son Costolla e Costoya.

2. Liñaxe que leva como armas, en campo de ouro, unha banda de azul, acompañada de dúas flores de lis da mesma cor, unha arriba e outra abaixo. Algunha variante trae, en campo de sinople, unha faixa de ouro, cargada dun losanxe de azul.

PERSOEIRO

Sacerdote franciscano. Emigrou a Arxentina, onde ingresou na orde franciscana. Foi mestre de postulantes e profesor de sagrada escritura e linguas orientais en Córdoba, onde fundou o movemento xuvenil Juventud Antoniana. En 1930 foi nomeado vicario capitular de Catamarca e en 1934 formou parte da delegación arxentina no Congreso Eucarístico Internacional. Traballou a prol dos emigrantes galegos na Arxentina, aos que axudaba a encontrar traballo, e foi un gran difusor da cultura galega. En outubro de 1926 foi nomeado membro correspondente da Real Academia Galega.

CIDADES

Cidade da illa de Mindanao, Filipinas, situada preto da desembocadura do río Mindanao, no Golfo Moro (127.000 h [1990]). A base da súa economía é a agricultura, que ocupa o 62% da poboación activa.

1. Aplícase ao membro que non está enteiro porque se lle amputou un anaco.

2. Que ou quen ten un dedo ou outro membro mutilado. OBS: Se non se indica o membro enténdese unha man ou un brazo.

3. Parte que queda dun membro que se amputou.

4. Parte do talo dunha planta que despois de cortala queda unida á raíz.

5. Pao pequeno e groso.

6. Cabo dunha candea.

7. Parte da ala das aves na que nacen as plumas.

8. Prominencia que se forma ao flexionar as articulacións dos dedos das mans.

MONTES

Monte da serra da Toxiza que lles serve de límite ás parroquias (e concellos) de Labrada e Romariz (Abadín), e Mondoñedo e Viloalle (Mondoñedo). O seu cumio acada os 807 m de altitude.