"An" (Contén)

1. Acción e efecto de aplanar.

2. Asentimento á demanda.

3. Unidade morfolóxica do relevo, desenvolvida en altitude, que se caracteriza polo predominio da horizontalidade fronte ás serras e ás depresións. En Galicia as superficies de aplanamento orixináronse como consecuencia do proceso erosivo sufrido polo zócolo máis antigo do país. Correspóndense coa denominada Superficie fundamental de Galicia, que aumenta en altitude a medida que nos encamiñamos cara ao S do Miño-Sil, situándose a cota máis baixa nos 100/200 m e a máis alta en 1.700 m.

1. Facer plana a superficie dunha cousa, quitando as desigualdades.

2. Superar os obstáculos, as dificultades, que se opoñen á realización dunha cousa.

3. Abater a alguén facendo que perda a ilusión e o ánimo.

4. 1. Encher unha superficie para facela plana.

   2. aplanar as bóvedas

      Encher as xuntas do teito con materiais lixeiros e de pouca consistencia para obter unha superficie superior plana, a punto para colocar alí o mosaico.

   3. aplanar os cimentos

      Encher con material todas as desigualdades dos cimentos para poder comezar a colocar en fileiras ben horizontais o arrinque das paredes.

5. Aceptar o demandado os feitos ou parte dos feitos da demanda do actor, sen reservas nin condicións.

1. 1. Dise do sistema óptico central, estigmático para unha parella de puntos A, A’, situados sobre do eixe, que é tamén estigmático para a parella de puntos B, B’, infinitamente próximos, respectivamente, a A e A’ e situados en planos normais ao eixe en A e A’.

   2. superficies aplanéticas

      Nun sistema óptico, lugar xeométrico dos puntos de incidencia cando o ángulo û formado polos raios incidentes co eixe principal varía de xeito que se mantén a condición de aplanetismo entre A e A’.

2. Que presenta aplanosporas.

1. Propiedade dos sistemas aplanéticos.

2. Relación que debe cumprir un sistema óptico para que sexa aplanético. Chámaselle tamén condición do seno.

1. Relativo ou pertence aos aplousobranquiados.

2. Individuo da orde dos aplousobranquiados.

3. Orde de ascidiáceos integrados por animais procordados, que teñen o corpo alongado e dividido en dúas ou tres partes. Son coloniais. Reprodúcense sexualmente ou de foma asexual por xemación.

PERSOEIRO

Primeiro bispo de Ravenna, cidade á que, segundo a lenda, chegara na compaña de san Pedro e no seu mesmo porto foi martirizado ata a morte (200). Atribúenselle moitos milagres, como a curación dun cativo cego e a exorcización dun poseso. O primeiro en lle dar tratamento de mártir foi Pedro Crisólego (432-452). A súa veneración foi exaltada especialmente por Xustiniano, dedicándolle dúas basílicas. Pertence ao s VII unha Passio sancti Apollinaris, totalmente apócrifa. A súa festividade celébrase o 23 de xullo.

PERSOEIRO

Gramático grego, o máis importante da súa época, coñecido polo alcume o Díscolo, ou sexa ‘o difícil’, por mor da súa escuridade (motivada en gran parte pola súa pésima linguaxe, chea de solecismos e anacolutos). Consérvanse del catro libros: Pronome, Conxunción, Adverbio e Sintaxe. Foi o que impuxo o termo de sintaxe para designar a teoría da construción do discurso.

FILOSOFOS

Filósofo neopitagórico, presunto autor dunha Vida de Pitágoras e do tratado Iniciación e sacrificios.

PERSOEIRO

Pedagogo e sacerdote italiano. Fundou os primeiros asilos infantís italianos en Cremona: un para nenos de acomodada posición social (1827) e outro para os de recursos máis limitados (1828). Escribiu Elementi da pedagogia (1847).

PERSOEIRO

Pasteleiro francés. No ano 1809 gañou o premio de doce mil francos ofrecido por Napoleón a quen solucionase o problema da conservación dos alimentos para os seus exércitos, e no 1810 publicou o resultado dos seus traballos. Ao establecer que un tratamento térmico axeitado nun recipiente hermético é un metodo seguro para a conservación dos alimentos asentou as bases da industria conserveira. As bases teóricas do seu sistema non foron comprendidas dun xeito coherente ata anos máis tarde, para o que foron fundamentais as contribucións de Pasteur.