"Bo" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ao pobo siboney.

2. Individuo do pobo siboney.

3. Pobo amerindio que poboaba as Antillas en época prehistórica e foi acantoado en Cuba e Haití. Cando chegaron os españois quedaban poucas tribos.

CIDADES

Cidade situada en Xutlandia, Dinamarca (52.917 h [2001]). Ten industria papeleira, téxtil e mecánica.

CABOS

Cabo do litoral atlántico que forma o promontorio máis noroccidental do concello de Baiona, na parroquia de Baredo, e marca o límite S das Rías Baixas. Conta cun faro, importante referente para o elevado tráfico marítimo da zona.

1. Conxunto de símbolos dunha relixión, pobo ou época.

2. Ciencia que estuda eses símbolos.

1. Relativo ou pertencente ao símbolo.

2. Que expresa ou significa algunha cousa por medio dun ou varios símbolos.

3. Nome co que se coñece a lóxica moderna.

1. Calidade de simbólico.

2. Sistema de símbolos que se utiliza para representar algo.

3. Movemento artístico, esencialmente pitórico, do derradeiro terzo do s XIX, con imaxes opostas á realidade visible ou científica para demostrar que existe unha realidade oculta que, aínda que non é posible coñecer, si é posible intuír. Recibiu a influencia dos artistas idealistas de principios do s XIX e dos prerrafaelistas. Os dous temas constantes que tratou foron a muller, venerada ou temida, ser anxelical (Ofelia) ou maligno (Salomé), e a morte. Foi cultivado por Gustave Moreau, Odilon Redon, Pierre Puvis de Chavannes, os nabís, Aubrey Beardsley, o Círculo do s XX, Gustav Klimt e Edvard Munch.

4. Movemento literario aparecido en Francia entre 1870 e 1880. Manifestouse primeiramente como unha reacción contra a herdanza romántica e contra a doutrina da escola parnasiana, e acadou a súa plenitude cos poetas decadentes, ao redor de 1880, dos que o máis destacado foi Jules Laforgue. Jean Moréas publicou no suplemento literario de Le Figaro (1886) un manifesto que anunciaba o nacemento desta escola. Dúas publicacións literarias, Le Décadent e Le Symboliste, emprenderon a loita contra a poesía académica. Os poetas desta nova escola, Gustave Kahn, Stuart Merril, Vielé-Griffin e René Ghil, declarábanse herdeiros de Baudelaire, Verlaine e Rimbaud. Co tempo, Mallarmé converteuse no apóstolo dunha poesía profundamente meditada e impenetrable para o profano. A partir de 1862, na revista L’Artiste, explicou a súa doutrina, que consiste no propósito de atrapar na linguaxe o poder irradiante do pensamento puro. Entre os seus discípulos figuran André Gide, Paul...

1. Relativo ou pertencente ao simbolismo.

2. Seguidor do simbolismo, especialmente na arte e na literatura.

1. Empregar unha cousa como símbolo doutra.

2. Representar mediante un símbolo.

1. Aquilo que representa unha cousa por analoxía ou convenio.

2. Letra, signo ou conxunto deles que se empregan para representar unha magnitude, unha cantidade, unha unidade de medida ou diferentes operacións.

3. Expresión verbal ou escrita definida por unhas normas determinadas que se emprega para significar obxectos ou relacións.

4. Fórmula concisa da fe cristiá tal e como foi expresada polas igrexas primitivas, que era antigamente un signo de recoñecemento entre cristiáns. Foi parte integrante da liturxia (traditio symboli), para ser aprendido e recitado ante o bispo (redditio symboli). A liturxia mantivo o símbolo dos apóstolos (“Creo nun Deus”), o símbolo niceno-constantinopolitano (352-381), coñecido só na misa (credo); e o símbolo de san Atanasio ou Quicumque, que a partir do s X entrou no oficio divino, que se mantivo entre os anglicanos e que caeu en desuso entre os católicos desde a supresión da hora de prima en 1963.

5. Letra ou conxunto de letras que se empregan para representar os elementos químicos.

1. Ciencia que estuda os símbolos e a súa utilización.

2. Sistema ou conxunto de símbolos.