"Ea" (Contén)

Altiplano de Australia, situado ao NL do estado de Queensland (130 km2).

Océano que forma unha franxa en forma de S entre as costas de América e as de Europa e África, e queda limitado, na parte N, polo Océano Ártico, mentres ao S se abre totalmente ao Antártico. É o segundo en superficie con 82.880.000 km2; 92.111.000 km2, contando os mares adxuntos. A profundidade media é de 3.322 m, e a máxima acada os 8.380 m (Fosa de Porto Rico). Acolle un volume aproximado de 3.530.000.000 km3 de auga, sendo o océano que recolle a maior superficie de drenaxe, recibindo as augas dos ríos máis grandes do planeta que verten directamente nel (Amazonas, Mississippi, Orinoco, San Lourenzo, Río da Prata, Congo, Níxer, Rin, Elba), ou nos seus mares adxacentes: Mediterráneo (Nilo), Báltico e Mar Negro. As costas do Atlántico setentrional, en contraste coas do Atlántico meridional, están moi recortadas, incluíndo grandes illas (Islandia, Grenlandia, as Illas Británicas, As Antillas), e baías (Baffin, Hudson), golfos (México, Bizkaia) e mares tributarios...

de atourear.

Cubrir ou montar o touro a vaca.

Nome dado a diversas agrupacións escénicas de Galicia que teñen na universidade o seu ámbito privilexiado de desenvolvemento. As primeiras experiencias foron promovidas polo profesor Armando Cotarelo Valledor, promotor do Cadro Dramático da Universidade de Compostela, co que estreou diversas pezas da súa autoría entre 1922 e 1924. Na década de 1950 Rodolfo López-Veiga Ponte dirixiu diversos espectáculos a partir de textos de Arthur Miller, Samuel Beckett e Eugène Ionesco. En Galicia o movemento teatral universitario practicamente non existiu fronte ao resto do Estado, onde tivo especial relevo no nacemento do teatro independente e na loita contra a ditadura. O período de maior actividade teatral na universidade galega comezou en 1976 cando se creou unha estrutura específica de apoio e desenvolvemento da actividade teatral, baixo a coordinación do profesor Miguel Angel Gómez Segade. Esta estrutura desenvolveu actividades moi diversas ata 1981, desde a programación de ciclos de teatro á organización...

Muller que se dedica a recoller as areas auríferas depositadas polos cursos fluviais, especialmente nas comarcas de Valdeorras, Lemos, Quiroga e Trives, e no golfo Ártabro. Nestas areas, o ouro preséntase polo xeral en forma de escamas e, máis raramente, de pebidas. O Miño, o Sil e os seus afluentes son os máis ricos en partículas de ouro. Da primitiva explotación destes depósitos quedan mostras nas Médulas, en Montefurado e nos lavadoiros de San Miguel de Outeiro, Vilamartín de Valdeorras e na canle do río Xares. Existen aureanas en Galicia dende época prerromana. As mulleres amasaban as areas auríferas, lavando despois a masa en barutos tecidos en forma de cesta. O oficio de aureana era característico da parroquia de Seadur, no concello de Larouco, e doutras dos concellos ribeiregos do Barco, Petín e Quiroga.

Colectivo creado en Ourense en 1974 por un grupo de mozos procedentes da compañía Histrión 70, ao abeiro da Agrupación Cultural Auriense. O seu primeiro espectáculo naceu a partir dun texto homónimo de Jenaro Marinhas del Valle, O triángulo ateo (1974). Seguidamente, e cunha forte compoñente nacionalista e reivindicativa, estrearon Historia do home que se volveu can (1974), sobre a obra de Oswaldo Dragún; Manuel, vento indomable (1975), segundo un texto de Manuel Guede; Unha vez foi o trebón, sobre a recreación que da revolta irmandiña fixera Manuel María; O Caixón (1977) e A gran candonga (1978), a partir de textos de Millán Picouto. Nesa mesma liña, en 1975 presentaron o Recital Cabanillas e en 1976 o Recital Ferrín, Manuel María, Novoneyra.

Grupo de teatro afeccionado creado en Moaña por Pedro Pablo Riobó Sanluís. En 1983 estreou Dos arquivos do trasno, espectáculo creado a partir de textos de Rafael Dieste. Dende aquela, leva realizado máis dunha ducia de espectáculos, representados por toda a provincia de Pontevedra; entre eles, destacan A gata sobre o tellado de zinc quente (1994), a partir do texto homónimo de Tennessee Williams e Nai coraxe e os seus fillos (1996), sobre a peza de Bertold Brecht. Amais do labor de dinamización sociocultural que a súa actividade leva aparellada, este colectivo ten contribuído á creación de públicos, á formación de espectadores e á promoción de novos actores como Marcos Vieitez ou Salvador del Río.

Océano Antártico.

Campo sementado de avea.

Compañía de teatro afeccionado que iniciou a súa andaina en 1985. Na súa primeira etapa presentou un conxunto de espectáculos dirixidos por Armando González Freiría, entre os que destaca O menciñeiro á forza (1985), a partir do texto homónimo de Molière; Sueños de espuma (1986), segundo un texto do propio A. G. Freiría; Historia dun cabalo (1997), con textos de Tolstoi, e Imos botar, imos K Gar (1988), sobre textos do colectivo. En 1990 Ánxeles Alfaya dirixiu Para ti, Shakespeare, tomando como fonte un libreto para cine de Ronald Harwood. Desde 1991, ano en que Xoán Abreu asumiu a dirección escénica, a compañía produciu tres novos espectáculos: Rin, Rin (1992), gañador do I Certame de Teatro Xoven Lugo 93, Quen matou a Mari Lauri? (1996), primeiro premio no II Certame de Teatro “Ciudad de Reinosa 97”, Cantabria, sobre textos do propio Abreu, e Papá e mamá están ben, a partir dun texto de Carmine Amoroso. En 1999 representaron...

de axear.