"ROM" (Contén)

Xénero de dinosauros, da familia dos ornitomímidos, de ata 3,5 m de lonxitude. Presentaba as extremidades inferiores moi longas e esveltas, co cerebro e os ollos de gran tamaño. Eran animais veloces e intelixentes, que cazaban na penumbra dos densos bosques da actual Norteamérica, a finais do Cretáceo.

drom(o)-.

Tendencia patolóxica a fuxir.

Termo que designa unha ruta de comunicación ou transporte por terra, mar ou aire.

Aparato utilizado para facer os ensaios de dureza dos materiais segundo unha escala determinada.

Tumor óseo benigno que se orixina a partir de tecido cartilaxinoso e que afecta, polo xeral, aos ósos longos da man e do pé.

Malformación conxénita caracterizada pola falta ou polo desenvolvemento defectuoso dunha ou máis extremidades.

Anomalía cromosómica que se caracteriza pola presenza dun cromosoma supernumerario agregado á parella 18 en todas as células somáticas. A causa desta trisomía é posiblemente unha non-disxunción. Presenta un cadro moi amplo con hipertonía muscular, atraso psicomotor, alteracións craniais, micrognatia, rixidez articular, labio leporino, orellas malformadas de implantación baixa, pés de arco plantar escaso e talóns saíntes e, sobre todo, mans en actitude típica, en que os dedos índice e maimiño están enriba, respectivamente, do dedo medio e anular; a miúdo tamén presenta malformacións cardíacas, pulmonares e renais. A súa incidencia sitúase nun caso por cada 11.000 nacidos vivos (80% mulleres). A supervivencia media é de 2 a 4 meses e o 90% morre antes de cumprir o ano de vida.

Procedemento cromoxénico inventado por George Eastman entre os anos 1943 e 1946. Trátase dunha emulsión que se aplicaba a unha imaxe positiva, obtida a partir dun revelado en branco e negro. Tralo paso do revelador cromoxénico, dábase un baño de branqueo que facía desaparecer a imaxe negra e fixábase finalmente a fotografía definitiva. Despois dun proceso de dezaoito fases cos seus lavados e dun control de tempo e temperatura, producíanse os tons desexados.

Determinación da elasticidade de vapores e gases.

Aparato empregado para medir a presión ou elasticidade dos vapores ou das mesturas gasosas utilizados nos motores.

Técnica analítica de separación baseada na electroforese que se efectúa nun medio estabilizador. Os medios sólidos que se empregan son o papel, os pos de celulosa, os xeles de amidón ou as resinas de intercambio iónico, entre outros. Segundo as características físicas do sólido, as separacións fanse sobre tiras de papel, en columnas ou en capas delgadas que se sosteñen con vidro ou plástico. É unha técnica moi empregada en análise clínica e en bioquímica. A aplicación máis importante é a separación de proteínas e outras moléculas contidas nos diversos fluídos corporais. Tamén se emprega para separar antibióticos, ácidos nucleicos, vitaminas, pigmentos naturais, esteroides, aminoácidos, ácidos orgánicos e ións inorgánicos. Esta técnica desenvólvese con capilares, co que a resolución aumenta de xeito significativo.

Técnica que consiste na aplicación de electricidade á mecánica.

Aplicación de instrumentos e procesos eléctricos á medicina.

Relativo ou pertencente á electromedicina.