"Sar" (Contén)

1. Mecanizar unha peza por medio do fresado.

2. Traballar a terra desfacendo os terróns cunha fresa.

PERSOEIRO

Historiador e poeta francés. Secretario da Raíña Filipa de Inglaterra, viaxou con ela por Escocia, Flandres e Francia e, trala súa morte (1368), trasladouse a Hainaut, onde se dedicou ao comercio. Das súas obras destacan as Chroniques (1371-1400), nas que explicou todas as guerras europeas do seu tempo.

PERSOEIRO

Escritora e editora estadounidense. Membro destacado do grupo transcendentalista, traballou no ámbito da formación das mulleres intentando cambiar o espírito puritano do seu país. Foi editora da revista The Dial e autora de Woman in the Nineteenth Century (1845), sobre a evolución do feminismo nos EE UU.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Coñecido como Il Buranello, foi primeiro mestre de capela en San Marcos de Venecia e destacou como autor de música sacra, óperas, oratorios e sonatas para clavecín. Colaborador do libretista Carlo Goldoni, da súa produción destaca a ópera bufa Il filosofo di campagna (1754).

PERSOEIRO

Relixioso e xornalista. Catedrático de Teoloxía Fundamental e Historia Eclesiástica do seminario de Tui e promotor do movemento social-católico en Galicia, empregou nos seus escritos o pseudónimo de Isaac Rego Arce. Colaborou inicialmente no Noticiero de Vigo, onde se amosou contrario ao socialismo. Amigo de Basilio Álvarez, na fase máis radical de Acción Gallega dedicouse a combatela. A través da dirección de La Voz del Condado (1913) promoveu a organización social e cooperativista identificada coa Igrexa católica. Posteriormente, dirixiu La Integridad (1914-1923). Publicou Marianismo (1915) e La prensa periódica, instrumento apologético (1916).

PERSOEIRO

Ilustrado. Aos catro meses do seu nacemento, a súa familia trasladouse a Pontevedra e alí residiu ata os quince anos. Dos seus primeiros estudios e formación non se sabe nada con certeza; pode ser que entre 1705 e 1709 seguise o ciclo de humanidades no colexio pontevedrés dos xesuítas, como formación previa para acceder aos estudios universitarios que estes ofrecían. En 1710 ingresou no mosteiro bieito de San Martín de Madrid, onde profesou o 24 de maio de 1711 e, en outubro dese mesmo ano, trasladouse ao mosteiro-universidade de Irache (Navarra) para realizar os estudios universitarios de Artes ou Filosofía. En 1714 regresou ao mosteiro de San Martín e entregouse por completo ao estudio, á escritura e á copia de moitos pregos da súa biblioteca. En outubro marchou ao mosteiro de San Vicente en Salamanca para iniciar os estudios de teoloxía na Universidad de Salamanca, no rexistro da cal xa consta como Martín Sarmiento. Á fin deste ano foi enviado ao mosteiro de Eslonza (León) como profesor...

GALICIA

Escritor. Estudiou farmacia en Santiago de Compostela. Colaborador nos xornais El Cabe e El Valle de Lemos, publicou El bosque de la muerte (1881).

PERSOEIRO

Escritor nicaraguano. Coñecido polo pseudónimo Rubén Darío, exerceu o xornalismo e a carreira diplomática. Colaborador en distintos xornais, foi correspondente de La Nación en España. En París estivo en contacto con parnasianos e simbolistas. Inspirador e pontífice da revolución modernista, a súa obra caracterízase pola riqueza verbal, a musicalidade, o predominio das imaxes exóticas, o enriquecemento da métrica, e pola calidade e cantidade das súas invencións formais. Autor de poemas e obras en prosa, da súa obra destaca Azul (1888), Prosas profanas (1896), Los raros (1896), Peregrinaciones (1901), Tierras solares (1904), Cantos de vida y esperanza (1905), Canto errante (1907), Poema de otoño (1910) e Canto a la Argentina (1910).

PERSOEIRO

Xuíz. En 1980 accedeu á carreira xudicial. Xuíz de primeira instancia e instrución e, desde 1983 maxistrado, en febreiro de 1987 o Consejo General del Poder Judicial nomeouno inspector delegado nos tribunais de Andalucía. En febreiro de 1988 tomou posesión como maxistrado do xulgado central de instrución nº 5 da Audiencia Nacional, con competencia en casos de terrorismo, narcotráfico, branqueo de diñeiro, delincuencia económica organizada e extradicións. Concorreu ás eleccións ao Congreso de los Diputados de 1993 como independente no segundo posto da candidatura do PSOE por Madrid; elixido deputado, en xuño dese ano foi nomeado secretario de EstadoDelegado do Goberno para o Plan Nacional Sobre Drogas. En maio de 1994 dimitiu dos cargos políticos e reincorporouse á Audiencia Nacional. Destacou polo seu labor a prol do establecemento do Tribunal Penal Internacional e a loita contra a impunidade nos delitos contra os dereitos humanos, así como pola persecución dos delitos de narcotráfico e...

PERSOEIRO

Político colombiano. Membro do Partido Liberal, foi ministro de Finanzas (1986) e de Interior (1987), antes de converterse en presidente da República en 1990-1994. Tras abandonar a presidencia foi elixido secretario xeral da Organización de Estados Americanos (OEA).

CIDADES

Cidade da provincia de Bos Aires, Arxentina, que forma parte da aglomeración do Gran Bos Aires (646.891 h [1991]).

GALICIA

Político. Licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela (1898) e doutorouse en Madrid. Catedrático de Dereito Civil na Universidade de Santiago de Compostela, foi alcalde desta cidade en 1930-1931 e deputado pola CEDA pola Coruña en 1933-1936. Ocupou o cargo de reitor da Universidade compostelá en 1936-1939 e cando faleceu era maxistrado do Tribunal Supremo.

GALICIA

Médico e político. Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela (1893) e doutorado pola de Madrid (1894), foi senador pola universidade compostelá en 1921-1922. Reelixido en 1922, non puido tomar posesión do cargo como consecuencia do golpe de estado de J. A. Primo de Rivera. Foi membro das Irmandades da Fala.

1. Aclarar algo mediante glosas ou comentarios.

2. Facer glosas.

1. Catálogo ou colección de termos de significado escuro ou desusado, ordenados alfabeticamente, que se explican con outros máis correntes e modernos, xeralmente na mesma lingua.

2. Dicionario ou vocabulario de termos especializados.

3. ocabulario que vai ao final dunha obra, aclarando ou explicando termos de difícil comprensión que nela aparecen.