"Uri" (Contén)

1. Debuxo que serve de modelo para confeccionar roupa e os seus complementos.

2. Revista dedicada á moda e ao vestido.

3. Persoa que se viste de forma elegante e afectada.

1. Relativo ou pertencente ao figurismo.

2. Partidario do figurismo.

3. Persoa que reproduce figuras humanas.

PERSOEIRO

Militar irlandés. Liderou a flota, composta por mariños galegos e italianos, que saíu de Ferrol e desembarcou en xuño de 1579 na baía de Dingle; tiña como obxectivo acabar co dominio inglés da illa de Irlanda e restaurar nela o catolicismo romano.

PERSOEIRO

Dramaturgo irlandés. Recreou nas súas pezas a natureza máxica das lendas, contos e tradicións populares da Irlanda gaélica. Entre as súas obras destacan The Country Dressmaker (Un xastre de aldea, 1907), The Magic Glasses (Os vasos máxicos, 1913) ou The Enchanted Land (A terra encantada, 1957), nas que desenvolve unha visión entre máxica e grotesca do drama de costumes irlandés.

PERSOEIRO

Filólogo francés. Especializouse no estudo do celta na École Pratique des Hautes Études da Sorbonne. Interesado polo bretón, foi admitido no Centre National de la Recherche Scientifique (CNRS) onde realizou a súa tese (1958-1963). Foi catedrático de linguas celtas na Universidade de Rennes (1966) e foi nomeado director de estudios na École Pratique des Hautes Études. Tamén foi director de estudios celtas da CNRS e presidente da revista Études Celtiques. Centrou as súas investigacións, sobre todo, no antigo bretón e no galo. Así, estudiou os manuscritos bretóns do s IX e publicou o seu corpus léxico nun dicionario. Con respecto ao galo e ao celta continental, estaba convencido da semellanza entre o galo e o britónico. Gracias á súa investigación parece probado que, entre as linguas celtas continentais, o galo era o máis próximo ao antepasado das linguas britónicas. Ademais de artigos, publicou Ditionnaire des gloses en vieux-breton (1964), Le Vieux-breton. Eléments...

PUBLICACIÓNS

Publicación impresa en Ourense a partir do 22 de novembro de 1968. Trátase dun boletín moi modesto que tenta resumir todas aquelas novas de interese cultural, social ou económico de interese para os seus asociados. Incluíu, ademais dun pequeno editorial, información sobre o idioma galego, humor, libros, autores, conferencias e xornadas. Tamén inseriu actividades da propia agrupación e avisos sobre vindeiros proxectos. Algúns dos seus artigos, sobre todo os económicos, tratábaos con certa ironía.

GALICIA

Arquitecto. Director da Escola de Canteiros de Pontevedra. Especializouse en urbanismo. No eido da restauración arquitectónica, traballou no convento de San Francisco de Pontevedra, na catedral de Tui, no mosteiro de Santa María de Armenteira e na citania de Santa Tegra (A Guarda). Colaborou coa Fundación Cultural Rutas del Románico, con diversos artigos na publicación Ruta Cicloturística del Románico e no catálogo da exposición De Jaca a Compostela por el Camino de Santiago (1999). Escribiu Descubrir el Románico por tierras de Pontevedra y el Camino de Santiago (1991 e 1996) e Fábricas de cantería (2000).

FILOSOFOS

Filósofo e economista francés. Encadrado na corrente do socialismo utópico, elaborou un sistema social fundado nos falansterios, comunidades de persoas en réxime de cooperativa de produción e consumo. Propugnou a creación dunha sociedade, onde os homes fosen libres de todas as forzas que lle teñen limitado o exercicio das propias posibilidades e o desenvolvemento completo da personalidade; e o amor libre, posto que consideraba que a familia e o matrimonio eran institucións oprimentes. Malia ter defendido unha reforma da sociedade, defendeu a monarquía, pois non impedía a posta en práctica de ningún dos cambios propostos. Considérase como un dos precursores do cooperativismo actual. Entre as súas obras máis importantes cómpre destacar Théorie des quatre mouvements et des destinées génerales (1808), Théorie de l’unité universelle (1822) e Le nouveau monde industriel et sociétaire (1829).

PERSOEIRO

Matemático e físico. Dedicouse á arqueoloxía durante a expedición que fixo con Napoleón a Exipto. No campo da física destacan os seus estudios sobre a propagación da calor. Froito deste traballo foi o desenvolvemento das series matemáticas que levan o seu nome e que constitúen a base da análise harmónica. Publicou Théorie analytique de la chaleur (Teoría analítica da calor, 1922).

1. Relativo ou pertencente ao fourierismo.

2. Partidario do fourierismo.

PERSOEIRO

Matemático probabilista. Dedicado inicialmente ao estudo dos espacios abstractos, reestruturou certos capítulos das matemáticas por medio dalgúns axiomas mediante o emprego da linguaxe da xeometría. Foi un vangardista na presentación axiomática da probabilidade. Publicou obras sobre a noción de variable aleatoria e as formas de converxencia da teoría das probabilidades.