"car" (Contén)

PERSOEIRO

Pretendente carlista á coroa de España co nome de Carlos VII. Neto de Carlos María Isidro de Borbón e sobriño do conde de Montemolín. En 1866 casou con Margarida de Borbón, filla do duque de Parma. Reorganizou o Carlismo. En 1869 promulgou o seu primeiro manifesto político onde prometeu a defensa da unidade relixiosa, a descentralización política e o proteccionismo económico. Ese mesmo ano intentou un golpe militar a prol do Carlismo. En 1872 impulsou a loita carlista, que se estendeu a Catalunya, País Vasco e Navarra, que continuou despois da proclamación de Afonso XII (1874) e que rematou en 1876. Un ano despois reorganizou de novo o Carlismo e en 1900 fixo un novo levantamento militar. Sucedeulle como pretendente o seu fillo Xaime de Borbón e de Borbón-Parma.

PERSOEIRO

Conde de Montemolín, fillo do infante Carlos María Isidro. Pretendente carlista á coroa de España (1845) co nome de Carlos VI. Intentou o seu casamento coa Raíña Isabel II. Mentres era rei pretendente tivo lugar en Catalunya a segunda guerra Carlista. No 1860 levou a cabo unha rebelión militar desde San Carlos de la Rápita, foi prendido e condenado a morte, aínda que sería indultado ao renunciar ao trono (Tortosa, 23.3.1860). Máis tarde, ante as pretensións do seu irmán Xoán Carlos, invalidou a renuncia.

PERSOEIRO

Conde de Montizón e segundo fillo do infante Carlos María Isidro. Pretendente carlista ao trono de España. Despois da renuncia á coroa feita polo seu irmán Carlos Luís, conde de Montemolín (1860), erixiuse en xefe dos carlistas e propuxo ás cortes o establecemento dun réxime máis liberal, distinto ao de Isabel II. Despois, o seu irmán anulou a renuncia e, ao morrer este en 1861, sucedeulle nas pretensións ao trono. Os seus dereitos pasaron a seu fillo Carlos María das Dores.

PERSOEIRO

Duque de Borbón. Ao servizo de Luís XII e de Francisco I participou nas campañas de Italia (1509-1515). En 1514 Luís XII nomeouno condestable de Francia. As ambicións reais sobre o ducado de Borbón, tras morrer a súa dona sen descendencia, fixeron que se puxese ao servizo de Carlos V (1523) e participase na batalla de Pavía (1525). Nomeado duque de Milán, en 1526 marchou á fronte do exército imperial contra Clemente VII a Roma, onde morreu. Os seus bens pasaron á coroa de Francia.

PERSOEIRO

Infante de España, fillo de Carlos IV e irmán de Fernando VII, foi pretendente carlista á coroa de España co nome de Carlos V. Durante a Guerra de Independencia residiu en Valençay ata 1814, regresou a España e foi nomeado xeneral de brigada dos carabineiros. En 1823 comezou a agrupar os elementos absolutistas máis radicais, descontentos coa actitude moderada de Fernando VII despois do Trienio Liberal, e tres anos despois era xefe deste grupo. En 1830 recoñeceu a Pragmática Sanción, pero a reacción dos seus partidarios motivou que o goberno o obrigase a marchar a Portugal. Morto Fernando VII, non recoñeceu a Isabel II e lanzou un manifesto o 1 de outubro de 1833, no que se proclamaba Rei; inmediatamente estalou a Primeira Guerra Carlista (1833-1840). Obrigado a marchar a Inglaterra (Tratado de Évora-Monte, 1834), regresou á Península Ibérica en xullo dese mesmo ano e instalouse en Navarra durante a guerra. Entre maio e xuño de 1837 realizou unha incursión en Catalunya co seu exército. O...

PERSOEIRO

Pretendente carlista ao trono español. Primeiro fillo de Xavier de Borbón-Parma. Estableceuse en España en 1957 ata que foi expulsado, en 1968. Recibiu en 1975 a sucesión dinástica do seu pai e en 1977 converteuse en xefe da casa ducal de Parma. Regresou legalmente a España e intentou renovar o Partido Carlista, pero os repetidos fracasos electorais fixérono abandonar a política en 1980. En 1981 separouse da princesa Irene dos Países Baixos con quen casara en 1964. É autor do libro La vía carlista al socialismo autogestionario (1977). O seu irmán Sisto de Borbón-Parma (Pau 1940) pretendeu en 1976 a sucesión e enfrontouse con el nos feitos de Montejurra.

PERSOEIRO

Cardeal francés, fillo do duque de Vendôme e tío de Enrique IV. Bispo de Rouen (1550), recibiu da Liga Católica o título de Rei co nome de Carlos X (1589), a pesar de que vivía Enrique III. Este fíxoo encarcerar e obtivo a súa renuncia.

PERSOEIRO

Químico. Coñecido por poñer a punto o proceso Haber-Bosch de obtención do amoníaco a escala industrial. Recibiu xunto con F. Bergius o Premio Nobel de Química no ano 1931.

GALICIA

Artista plástico. Licenciado en Belas Artes na Universidad de Salamanca. Nos anos oitenta mantivo unha importante relación co Expresionismo. Actualmente o seu traballo pitórico, de técnica mixta, evidencia estruturas reticulares que pertencen á natureza. Realiza paisaxes nas que está presente a abstracción, realizadas con papel de fotografía e serigrafía, e onde interveñen as imaxes orixinadas a partir do ordenador. Das súas últimas producións destaca Valla (1999), realizada en obra orixinal serigráfica. A parede dunha galería ou a invasión dun espazo urbano -instalación nun valo para carteis publicitarios realizada o 15 xaneiro 1999-, son algúns dos lugares onde esta obra se sitúa, en continua mutación e transformación.

PERSOEIRO

Historiador, médico e político italiano. Ocupou altos cargos no Imperio Napoleónico e na Francia da Restauración. Escribiu Storia della guerra dell’independenza degli Stati Uniti d’America (Historia da guerra da independencia dos Estados Unidos de América, 1809) e Storia d’Italia dal 1789 al 1814 (Historia de Italia de 1789 a 1814, 1824).

PERSOEIRO

Modelo e actriz cinematográfica. Estudiou na Sorbonne e na Escola Nacional de Teatro do Conservatorio de París. Debutou da man de Luis Buñuel en Cet obscur object du désir (Ese escuro obxecto do desexo, 1976). Entre as súas interpretacións destacan os filmes: For your eyes only (Só para os teus ollos, 1980), New York stories (Historias de Nova York, 1989) e Grosse fatigue (Mala fama, 1994).

PERSOEIRO

Poeta e crítico literario. Doutor en Filosofía e Letras. Na actualidade ocupa o cargo de vicesecretario da Real Academia Española. É autor de numerosos poemarios e de crítica literaria. Dentro da súa obra poética destacan os títulos: Subida al amor (1945), Hacia otra luz (1950), Oda en la ceniza (1967) e Metáfora del desafuero (1988), entre outros. Foi galardoado co Premio Príncipe de Asturias das Letras; Premio Nacional de Literatura e co Premio Nacional de Crítica.

GALICIA

Pintor e debuxante. En 1958 recibiu unha bolsa da Deputación Provincial da Coruña para facer estudios na Real Academia de San Fernando de Madrid. A súa pintura, realista e expresiva que representa imaxes de Galicia, caracterízase polo xogo das cores, a riqueza de matices e o uso dunha pincelada dinámica. En 1948 ingresou como decorador en Cerámica Celta, onde tomou contacto coa obra de Castelao, Asorey, Acuña e Maside. En 1957 expuxo por primeira vez en Padrón e en 1958 representou á Coruña no Certamen Nacional de Especialización y Orientación Artística, celebrado en Madrid. Durante 1961 colaborou nos xornais Faro de Vigo e La Noche como ilustrador e debuxante humorístico. En 1962 emigrou a Bos Aires onde desenvolveu unha pictórica marcada polo tratamento da paisaxe. En 1968 colaborou na Primeira Feira de Artesanía Galega organizada polo conxunto artístico galego Breogán. En 1987 regresou a Bos Aires. Xa en 1992 creou a Sociedad de Artistas Hispano-Argentinos (SAHIA)....

CIDADES

Cidade romana que apareceu tralas guerras astur-cántabras (29-19 a C), arredor do ano 25 a C. O Emperador Octavio Augusto, despois das campañas nas que someteu os pobos do norte da Penísula, fundou a cidade no territorio Entre-Douro-e-Minho, aproveitando a estratéxica situación da que dispuña entre os núcleos indíxenas da rexión. A composición do nome da cidade inclúe a presenza do nome do populus ao que pertence, os Bacari. Foi capital do convento denominado Bracaraugustano, no Baixo Imperio, e xunto cos conventos lucense e asturicense, formou a provincia da Gallaecia. Xa a principios da era cristiá converteuse na capital do reino suevo. Corresponde á actual Braga, no Norte de Portugal.

1. Relativo ou pertencente a Braga ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Braga.