"Abe" (Contén)

PERSOEIRO

Enxeñeiro Técnico Agrícola e Doutor en Historia da Arte.
A súa carreira políticacomeza en 1973 como Delegado de Acción Política e Participación do Movemento Nacional. No 1978 ingresou en Alianza Popular onde ocupou os cargos de Secretario e Presidente Provincial de Lugo ata 1982. Nas eleccións autonómicas de 1981 encabezou a candidatura pola circunscrición de Lugo onde acadou a acta de deputado na primeira lexislatura do Parlamento de Galicia.
En 1987 abandonou Alianza Popular e ocupou a secretaría da Coalición Progresista e Independente de Lugo. Foi, sucesivamente, Delegado Provincial en Lugo das Consellerías de Cultura, de Educación e Cultura e de Cultura e Benestar Social. Ocupou o cargo de Director Xeral de Política Lingüística da Consellería de Educación e Ordenación Universitario ata 1989, ano en que cesou para...

PERSOEIRO

Químico inglés. Descubriu o procedemento de estabilización da nitrocelulosa e inventou con J. Dewar a cordita, pólvora sen fume.

PERSOEIRO

Farmacólogo e bioquímico norteamericano. Illou unha substancia que denominou epinefrina, pero que non era a hormona propiamente senón un derivado. O seu procedemento de plasmaférese suxeriu a posibilidade dos bancos de sangue. Obtivo por primeira vez cristais de insulina.

PERSOEIRO

Gambista alemán, discípulo de J. S. Bach e músico da corte de Dresden. Foi un compositor notable de música instrumental.

PERSOEIRO

Matemático noruegués. Demostrou que as raíces da ecuación xeral de grao maior ou igual a 5 non se poden expresar por funcións radicais dos seus coeficientes (teorema de Abel). Estudiou as integrais elípticas e tamén as chamadas integrais e ecuacións abelianas.

PERSOEIRO

Paleontólogo austríaco. Coa súa obra Lebensbilder aus der Tierwelt der Vorzeit (1922) sentou as bases da paleoecoloxía e supuxo un paso fundamental para a integración da paleontoloxía animal como un elemento máis da zooloxía sistemática.

1. 1. Froito en noz arredondado, de pericarpo leñoso, de cor acastañada e envolto nunha bráctea verde, partida e longa coma o froito, que dá a abeleira.

   2. Semente esbrancuxada e comestible do froito da abeleira. As abelás de cultivo, xa sexan frescas, secas ou torradas, teñen numerosas aplicacións culinarias e en pastelería (fariñas, xeados, turróns, chocolates, etc); tamén se consumen directamente como froito seco. Debido ao seu elevado contido lipídico, extráese dela aceite, tanto para o consumo humano como para fabricar xabróns, cosméticos, etc.

2. Concreción leñosa do tamaño dunha abelá, que se produce pola suberización irregular por causa dun gromo abortado nas sobreiras, e que é un dos defectos que poden presentar as láminas de cortiza.

3. Representación heráldica da abelá, en forma estilizada, dentro do seu invólucro. Xeralmente aparece en grupos de tres, unidas polas súas bases.

PERSOEIRO

Escritor portugués.
A súa obra sitúase na evolución do neorrealismo cara ás novas alternativas técnicas.
Entre os seus títulos máis sobranceiros cómpre mencionar A cidade das flores (1959), Os desertores (1960), As boas intenções (1963), Enseada amena (1966), Bolor (1968), O bosque harmonioso (1982), cambiante e escéptico anti-romance histórico, Único animal que.. (1985), Deste modo ou daquele (1990), romance de desencontro no amor, e Outrora agora (1996).
Tamén se dedicou ao teatro, escribindo pezas como A palavra é de oiro (1961) e O nariz de Cleópatra (1962).

1. Que presenta a forma ou a cor da abelá.

2. Designa o que está engurrado e enxoito coma unha abelá seca.