"Apo" (Contén)

Dise do xuízo ou razoamento que é necesariamente verdadeiro ou falso, a diferenza dos problemáticos ou asertivos.

Recurso estilístico que rexeita un argumento facendo unha descualificación sen deixar lugar á discusión.

Unha das partes que compoñen as termas romanas, polo xeral dedicada a vestiario. Xeralmente, esta sala estaba dotada de bancos corridos ao longo das súas paredes e nichos escavados nas mesmas para colocar a roupa.

Cousa necesariamente válida, verdade incontestable.

Cartón que se lle pon á rouca para cinxir o liño ben fino.

podrecer.

apoditerio.

Proteína enzimaticamente inactiva que precisa da asociación con ións ou moléculas específicas, denominadas cofactores, para poder iniciar a súa función enzimática.

Teoría lóxica dos enunciados apofánticos. A lóxica aristotélica consideraba que a forma esencial do pensamento era a atribución dun predicado a un suxeito, do que resulta unha proposición verdadeira ou falsa.

Termo empregado por Aristóteles para cualificar, entre os enunciados verbais que teñen sentido, aqueles que poden ser verdadeiros ou falsos, a diferenza das exclamacións, os rogos, etc.

Recurso mediante o cal se fai unha afirmación negando algo.

Dise da Teoloxía en que toda afirmación sobre Deus é fundamentalmente unha definición do que Deus non é. Por proceder mediante negacións, é tamén coñecida polo nome de Teoloxía negativa.

Proteína da mucosa intestinal, sobre todo do duodeno, que se combina co ferro inxerido e forma a ferritina, unha das formas de almacenamento de ferro no organismo.

Fluosilicato de calcio e potasio hidratado, de fórmula KFCa4Si8O20 · 8H2 O, do grupo dos fosilicatos. Os cristais, do sistema tetragonal, son de forma piramidal, prismática, tabular ou cuboide. É fráxil, de exfoliación perfecta, de dureza 4,5-5 e peso específico 2,33-2,37; transparente ou translúcido, incoloro ou de cor branca, rosada ou verde clara. Atópase nas cavidades das rochas basálticas.