"CERN" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta e crítico. Realizou estudios de dereito na Universidad de Sevilla e foi lector na Universitè de Toulouse (1928-1929). Residiu en Madrid (1929-1938) e colaborou coas Misiones Pedagógicas da República. Defensor da causa republicana durante a Guerra Civil española, en 1938 exiliouse ao Reino Unido e, finalmente, a México. Pertencente á Xeración do 27, iniciou a súa produción literaria co poemario Perfil del aire (1927), titulado despois Primeras poesías, ó que seguiron Égloga, Elegía, Oda (1928), Un río, un amor (1929), Los placeres prohibidos (1931), Donde habite el olvido (1933) e Invocaciones a las grazas del mundo (1934-1935), reunidos en 1936 baixo o título La realidad y el deseo. En edicións posteriores esta obra integrou Las nubes (1943), Como quien espera el alba (1947), Vivir sin estar viviendo (1949), Con las horas contadas (1962) e Desolación de la quimera (1962)....

1. Corresponder a alguén certa actividade ou función.

2. Ter unha cousa repercusión para alguén.

3. Concepto que fai referencia á adopción de grandes pactos entre as forzas sociais antagonistas para consensuar posicións e crear compromisos respecto a temas globais que transcenden os contidos clásicos dos convenios colectivos. En España, a crise económica e a necesidade de contribuír á consolidación do estado democrático fixeron necesaria a existencia de políticas de concertación social entre goberno, sindicatos e organizacións empresariais desde 1977 a 1984. En 1977 asináronse os Pactos de La Moncloa entre as forzas políticas representadas nas Cortes Generales, o goberno e os sindicatos, co fin de establecer as bases da negociación colectiva salarial, frear o proceso inflacionista e reducir a conflitividade social. A Unión General de Trabajadores (UGT) e a Confederación Española de Organizacións Empresariales (CEOE) asinaron en 1979 outro pacto, que sentou as bases do título que o Estatuto dos Traballadores dedicou á negociación colectiva. En 1981 asinouse o Acuerdo Marco Interconfederal...

1. Corresponder a alguén certa actividade ou función.

2. Ter unha cousa repercusión para alguén.

1. Acción de discernir.

2. Facultade de discernir unha cousa doutra, sobre todo o que está ben do que está mal.

3. Nomeamento xudicial que habilita a alguén para exercer un cargo, como a tutela dun menor ou incapacitado, a vixilancia no proceso de quebra dunha sociedade, etc.

1. 1. Distinguir algo a través dos sentidos.

   2. Distinguir unha cousa fixándose nas diferencias que ten con outras.

2. Encargar o xuíz, de oficio, a unha persoa a tutela dun menor ou dun incapacitado, ou o exercicio dun cargo determinado.

GALICIA

Xornalista, coñecida como Pilar Cernuda. Directora e analista política da axencia Fax Press e colaboradora nos periódicos La Razón e Micanoa.com. Traballou tamén como comentarista radiofónica e participou en numerosos programas da Cadena COPE, de Onda Cero e Radio Nacional, así como na televisión, especialmente en TVE. Escribiu: Tengo cincuenta años, qué me pasa doctor?, Todo un rey, Crónicas del cambio (1996), El Presidente, Ciclón Fraga (1997), La mujer en la política (2000), 30 de noviembre (2000) e 23F: La conjura de los necios (2001). Publicou, en colaboración, Crónicas de la crispación, Aznarmanía, Los hijos más deseados: un libro útil para recorrer el camino hacia la adopción (1999), Servicios secretos (2000), e, xunto con José Mª Mendiluce, Solidaridad: no es humanitario todo lo que reluce (2002).

1. Que non se pode discernir.

2. Principio básico da filosofía de G. W. Leibniz segundo o que dous seres reais se diferencian por uns trazos intrínsecos e non unicamente pola súa situación espacio-temporal.

1. Lámpada romana de aceite.

2. Abertura pequena na cuberta ou parede dunha construción, para dar claridade e airear.

3. Nome xenérico das imaxes anterior e posterior do diafragma de campo, nun sistema óptico. A lucerna de entrada é a imaxe anterior do diafragma de campo e a lucerna de saída é a imaxe posterior do diafragma de campo.

4. vagalume.

5. Termo da verba dos arxinas ou xerga dos canteiros que corresponde á voz ‘fiestra’.

6. melga de mar.

CAPITAIS

Capital do cantón homónimo, Suíza (57.000 h [2001]). Está situada na beira do lago dos Catro Cantóns, na saída do Reuss e ao pé do Pilatus e do Rigi. É, sobre todo, un centro turístico. Fundada no s VII ao redor do mosteiro beneditino de san Leodegario, no s XIII pasou á casa de Habsburgo. Adquiriu importancia coa apertura do paso de Sankt Gotthard en 1220 e, en 1386, despois da Batalla de Sempachs, conseguiu a independencia xunto con todo o cantón. Bastión do catolicismo na época da Reforma, entre 1798 e 1803, durante o dominio napoleónico foi capital de toda Helvecia. Conserva vestixios medievais, como a Ponte da Capela, do s XIV, destruída nun incendio en 1993 e reconstruída ao ano seguinte, a Torre da Auga e unha colexiata dos ss XIV-XVIII.

CANTÓNS

Cantón de Suíza central (1.493 km2; 351.500 h [2000]). A súa capital é Lucerna. Esténdese pola zona de contacto dos Alpes co Mittelland. É a continuación do altiplano bernés, e constitúe unha rexión de outeiros morénicos e montañas medianas, con profundos vales chans. A poboación, de lingua alemana, concéntrase en máis do 50% na aglomeración da capital. A economía é agrícola e de gandería bovina, o clima é relativamente moderado e o turismo ten importancia. Foi un dos catro cantóns (Waldstätten) que se uniron á Confederación Helvética en 1332. En 1386, acadou a independencia xunto coa da capital e foi gobernado por unha oligarquía a partir do s XVI. Despois do breve dominio napoleónico, nun momento de loitas de relixión, formou parte da Alianza do Sonderbund, vencida e disolta en 1847.

1. Antigo rito cristián que se celebraba o sábado ao anoitecer, e que consistía na bendición do lume. Deste rito deriva o oficio das vésperas.

2. 1. Abertura ou bufarda que se utilizaba como acceso ás catacumbas romanas, e que lles daba claridade e as ventilaba.

   2. Abertura ou bufarda nunha cuberta, que servía para dar claridade ou ventilar un espazo na arquitectura romana.

1. Relativo ou pertencente aos lucernarios.

2. Medusa do grupo dos lucernarios.

3. Grupo de medusas que teñen forma de cáliz e se fixan o substrato mediante un disco adhesivo. O xénero máis coñecido é Lucernaria.

LAGOS

Lago de Suíza (114 km2) situado a 434 m de altitude, na zona de contacto da Suíza alpina e a Suíza media. Atravésao o Reuss, afluente do Aare. A cidade máis importante da súa ribeira é Lucerna.