"Calde" (Contén)

PERSOEIRO

Avogado e político venezolano. Catedrático de Dereito do Traballo na Universidad Central de Venezuela. Fundou en 1942 o partido Acción Nacional, que máis tarde formou parte do partido socialcristián denominado Comité de Organización Política Electoral Independiente (COPEI). Ocupou o cargo de presidente da República entre 1968 e 1974, mandato no que legalizou o Partido Comunista e asinou o Protocolo de Trinidad, no que se estableceron as fronteiras con Guyana. Entre 1994 e 1999 foi elixido novamente presidente como candidato independente.

PERSOEIRO

Papirólogo e editor de textos clásicos italiano. Foi profesor na Università Cattolica di Sacro Cuore de Milán, onde fundou o Istituto di Papirologia e a revista Aegyptus. Entre os seus traballos destaca o Trattato di papirologia (Tratado de papiroloxía).

PERSOEIRO

Xornalista. Estudiou filosofía e letras na Universidad de Madrid e foi profesor da Institución Libre de Enseñanza de Madrid. Foi redactor de varios xornais republicanos, dirixiu La Justicia dende a súa fundación ata 1888 e publicou 23 artigos no BILE. Posteriormente recompiláronse algúns dos seus artigos que se publicaron cos títulos de A punta de pluma e De mis campañas y Nonadas. Tamén publicou, entre outras obras, Movimiento novísimo de la filosofía natural en España (1879) e Lecciones sumarias de psicología, en colaboración con Giner de los Ríos e Soler.

PERSOEIRO

Químico e mineraloxista, asinaba as súa obras como Laureano. Logo de estudar farmacia na Universidad de Madrid, o 28 de maio de 1874 foi nomeado catedrático de Farmacia Químico-Orgánica na facultade de Farmacia da Universidade de Santiago de Compostela. Foi discípulo de Giner de los Ríos e un dos fundadores da Institución Libre de Enseñanza. En Santiago de Compostela, xunto con Augusto González Linares, constituíu a cerna do grupo krausista na universidade. En 1875 foi apartado da cátedra como consecuencia da defensa que realizou da evolución e da divulgación das teorías evolutivas na cidade de Santiago de Compostela. Ao negarse a cumprir o decreto do ministro Orovio e defender a liberdade de cátedra, foi encarcerado no castelo de Santo Antón da Coruña. Unha vez liberado emigrou a París e despois a Estrasburgo, onde seguiu os cursos dos químicos Berthelot, Claude Barnard Groth e Hope-Seyler. En 1881, coa derrogación da circular de Orovio, Laureano volveu a España e, no 1888, ocupou...

PERSOEIRO

Mineraloxista. En 1874 gañou a cátedra de Historia Natural do Instituto de Las Palmas, pero con motivo do decreto de Orovio de 1875 foi suspendido de emprego e soldo. Regresou á Península e foi un dos membros fundadores da Institución Libre de Enseñanza, na que colaborou con 48 artigos. No 1877 trasladouse ás universidades de Xenebra, Viena, Múnic e París para ampliar coñecementos. En 1887 gañou a cátedra de Historia Natural na Universidad de Sevilla e en 1895 a de Mineraloxía na Universidad de Madrid. Os seus traballos máis importantes son de xeoloxía e publicou, entre outras obras: Enumeración de los vertebrados fósiles en España (1877), La evolución terrestre (1881) e Los minerales de España (1910), onde dedica especial atención aos xacementos de minerais en Galicia.

PERSOEIRO

Dramaturgo. Estudiou cos xesuítas en Madrid e nas universidades de Alcalá de Henares e Salamanca. Serviu como soldado en Flandres e Lombardía e participou na campaña contra os segadores cataláns. En 1651 ordenouse sacerdote e desempeñou varios cargos eclesiásticos, sendo nomeado capelán maior da Congregación de Presbíteros Naturales de Madrid (1666). Considérase, xunto con Lope de Vega, a figura máis importante do teatro español do século XVII. A crítica recoñeceu dúas direccións na súa produción dramática: por unha banda sitúanse as pezas que responden ao modelo de comedia divulgada por Lope de Vega, con trazos distintivos como a concisión, o enriquecemento técnico ou a simplificación da trama. Pola outra, aquelas obras consideradas paradigma do sistema estético barroco, debido á asimilación da gravidade reflexiva que se espallou a partir da ideoloxía da Contrarreforma. A súa extensa obra clasifícase en distintos xéneros. Na liña de Lope, escribiu comedias de capa e espada (Casa con...

PERSOEIRO

Político costarriqueño. Formado en dereito, participou dende moi novo na vida política costarriqueña, a pesar de ter nacido en Nicaragua, onde seu pai, Rafael Ángel Calderón Guardia, estaba exiliado. Fundador do Partido Social Cristiano, foi ministro de Asuntos Exteriores e membro do Consello de Seguridade Social entre 1978 e 1982. Presentouse ás eleccións presidenciais en 1982 e 1986, sen embargo, só chegaría a ocupar este cargo entre 1990 e 1994. A súa política caracterizábase por potenciar as privatizacións sen esquecer as melloras de carácter social.

PERSOEIRO

Político costarriqueño. Líder do Partido Republicano Nacional (PRN), foi deputado e presidente da Cámara ata ser elixido en 1940 presidente da República. Durante o seu mandato, que se prolongou ata 1944, declarou a guerra aos países do Eixe. En 1948 o seu partido perdeu as eleccións presidenciais, mais ao ter a maioría no Parlamento as eleccións foron declaradas nulas, co que se iniciou unha guerra civil. En 1949 viuse obrigado a exiliarse a Nicaragua, desde onde dirixiu numerosos intentos de golpe de estado. Regresou ao seu país en 1958, cando foi elixido deputado polo Partido Republicano Nacional.

PERSOEIRO

Político salvadoreño. Doutorado en Xurisprudencia e Ciencias Sociais pola Universidad de El Salvador fundou, en 1981, o partido Alianza Republicana Nacional (ARENA). Deputado na Asamblea lexislativa en 1985, alcalde da cidade de San Salvador entre 1988 e 1994, chegou á presidencia da República no ano 1994, nas primeiras eleccións libres que se produciron en El Salvador tras doce anos de Guerra Civil.

PERSOEIRO

Político conservador. Foi deputado polo distrito de Celanova, senador vitalicio, ministro de Gracia e Xustiza no goberno de O’Donnell (1865) e presidente do Tribunal Supremo de Xustiza. Foi membro da Academia de Ciencias Morales dende 1871 cun discurso sobre El derecho del estado para castigar y la legitimidad de la pena de muerte.

PERSOEIRO

Político moderado. Foi deputado polo distrito de Ordes, procurador en Cortes, senador vitalicio e ministro da Gobernación durante o réxime moderado do xeneral Narváez (1843-1854), cargo no que se mostrou como un hábil diplomático.

PERSOEIRO

Político colombiano. Maxistrado do Tribunal de Boyacá, director de Instrución Pública e deputado na Asamblea por esta rexión. Maxistrado da Corte Suprema, secretario de goberno e de relacións exteriores. Entre 1904 e 1906 ocupou o ministerio de Asuntos Exteriores para máis tarde ser cónsul xeral de Colombia en Nova York.

PERSOEIRO

Político. Foi o home de confianza do duque de Lerma desde 1598. Obtivo diversos cargos na corte e acadou unha gran fortuna. Entre 1612-1614 foi embaixador extraordinario nos Países Baixos. Filipe III fíxoo conde de Oliva e marqués de Siete Iglesias. Non obstante , ao caer Lerma (1618) foi encarcerado, acusado de diversos crimes e de corrupción administrativa, e finalmente executado.

1. Que é característico de Pedro Calderón de la Barca.

2. Que se asemella aos temas ou estilo das súas obras.

PERSOEIRO

Narrador, periodista e debuxante. En 1936 deuse a coñecer en L’Esquella de la Torratxa e publicou a colección de contos El primer arlequí (O primeiro arlequín) e a novela La glòria del doctor Larén (A gloria do doutor Larén). Exiliouse a Francia e despois a México ata 1963, onde desenvolveu tarefas periodísticas e editoriais. Da súa produción destacan as obras: Gent de l’alta vall (Xente do alto val, 1957), El desordre públic (A desorde pública, 1985) e Cròniques de la veritat oculta (Crónicas da verdade oculta, 1954). Postumamente, publicouse Cartes d’amor (Cartas de amor, 1996). Foi galardoado co Premi de Honor de les Lletres Catalanes (1986) e investido doutor honoris causa pola Universitat Autònoma de Barcelona (1992).